II SA/Ke 614/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w składzie następującym: Sędzia WSA Renata Detka po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na pismo Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy podjęcia rozstrzygnięcia nadzorczego postanawia: odrzucić skargę. M. K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na "zajęte przez Wojewodę stanowisko z dnia [...] .....podtrzymujące w mocy uchwałę nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] w sprawie miejscowego Planu Zagospodarowania przestrzennego "B." w S.". Skarżąca zarzuciła: 1. rażące naruszenie art. 158 § 1 kpa poprzez udzielenie odpowiedzi na złożony wniosek o stwierdzenie nieważności uchwały nr [...] bez zachowania przepisanej formy wówczas gdy art. 158 § 1 dla podjęcia przez organ odwoławczy w tym zakresie rozstrzygnięcia przewiduje konkretnie określoną formę tj. decyzję, 2. rażące naruszenie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym tj. art. 18 w zw. z art. 27 tej ustawy w zw. z art. 85 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzedzające udzielenie odpowiedzi przez Wojewodę poprzez uchwalenie przez Radę Miejską w S. projektu zagospodarowania przestrzennego z naruszeniem terminu ogłoszenia sesji, na której ma być rozpatrywany ten projekt. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że skoro akt nadzoru w postaci rozstrzygnięcia nadzorczego nie został wydany, to nie ma substratu zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty zawarte w skardze nie mogą być przedmiotem merytorycznej kontroli sądowej, albowiem skarga nie została wniesiona na akt administracyjny o jakim mowa w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), a co za tym idzie podlegać musi odrzuceniu ( art. 58 § 1 pkt 1 ustawy ). Stosownie do powołanego wyżej przepisu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Wyszczególnienie wymienionych wyżej aktów jest wyczerpujące, a to oznacza, że skarga wniesiona na jakikolwiek inny akt, nie ujęty w dyspozycji art. 3 § 2 ustawy o p.p.s.a. jest niedopuszczalna. Jak wynika z dołączonych do skargi dokumentów przedmiotem zaskarżenia jest pismo Wojewody z dnia [...] informujące M. K. oraz L. D., że organ nadzoru poddał uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia [...] na podstawie art. 85 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - "analizie pod względem kryterium zgodności z prawem i nie wykazała ona naruszenia prawa". Podkreślenia wymaga, że rozstrzygniecie nadzorcze podejmowane w trybie art. 91 ustawy o samorządzie gminnym ( Dz.U. nr 142 z 2001 r., poz. 1591 ze zm.) nie jest decyzją administracyjną i nie może być zaskarżone do sądu w takim trybie, jak decyzje. Z kolei przepis art. 98 ust. 1 tej ustawy stanowi, że do złożenia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze uprawnioną jest wyłącznie gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone. Skargi takiej nie mogłaby natomiast złożyć skarżąca. Zaskarżone do sądu pismo jest faktycznie informacją Wojewody o tym, iż nie korzysta wobec przedmiotowej uchwały ze swoich uprawnień nadzorczych. Wyjaśnić przy tym należy, że podjęcie przez Wojewodę jako organ nadzoru rozstrzygnięcia nadzorczego w trybie art. 91 ustawy o samorządzie gminnym należy do jego własnych i samodzielnych kompetencji, a postępowanie nadzorcze wszczyna się z urzędu, bez względu na to czy i od kogo wpłynął wniosek o unieważnienie określonej uchwały ani też czy i czyje indywidualne interesy prawne lub uprawnienia zostały naruszone jej treścią. Pismo informujące o nieskorzystaniu przez Wojewodę z przysługujących mu uprawnień nadzorczych nie jest przy tym ani decyzją, postanowieniem ani też jakimkolwiek innym aktem, wymienionym w art. 3 § 2 ustawy o p.p.s.a. Znamion takiego aktu jako rozstrzygnięcia władczego w rozumieniu art. 107 kpa pismo to mieć nie musi, skoro powołany wyżej przepis art. 98 ustawy wyłącza możliwość wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze przez jakikolwiek inny podmiot poza gminą lub związkiem międzygminnym. Tym bardziej, nie przysługuje skarżącej uprawnienie do zaskarżenia do sądu pisma odmawiającego stwierdzenia przez organ nadzoru nieważności uchwał organów gminy ( por. także postanowienie NSA z dnia 23 marca 1994 r., ONSA 1995/2/73 ). Z tych też względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy o p.p.s.a.