II SA/Ke 649/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 listopada 2010 roku sprawy ze skargi S.C. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 11g ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, po rozpatrzeniu odwołania S. C. od decyzji Starosty K. z dnia [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa przedłużenia ulicy R. w Końskich wraz z budową kanalizacji deszczowej, przebudową przepustów i oświetlenia ulicznego", utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ II instancji wyjaśnił, że Burmistrz Miasta i Gminy K. jako zarządca dróg gminnych, złożył do Starosty K. wniosek z dnia 25 lutego 2010 r., uzupełniony pismem z dnia 12 kwietnia 2010 r., o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa przedłużenia ulicy R. w Końskich wraz z budową kanalizacji deszczowej, przebudową przepustów i oświetlenia ulicznego". Na podstawie tego wniosku Starosta K. obwieszczeniem z dnia 19 kwietnia 2010 r. wszczął postępowanie w sprawie, które zakończyło się wydaniem opisanej na wstępie decyzji z dnia [...]. W odwołaniu od tej decyzji S. C. podniósł, że Starosta K. nadał zaskarżonej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności uzasadniając go nieprawdziwymi informacjami, jakoby konieczność niezwłocznej realizacji przedmiotowej inwestycji wynikała z tego, że planowana droga będzie stanowiła jedyny objazd ulicy P. na odcinku od ulicy L. do ulicy S. Tymczasem są inne możliwości zorganizowania takiego objazdu. Odwołujący się poinformował też, że na jego inwestycji rozpoczęto już roboty budowlane bez żadnego uprzedzenia. Następnie Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z określoną w art. 15 kpa zasadą dwuinstancyjności, w trakcie przeprowadzonego postępowania odwoławczego, ponownie rozpatrzył wniosek Burmistrza Miasta i Gminy K., jako zarządcy dróg gminnych, oraz zbadał wydaną przez Starostę K. decyzję z dnia [...] stwierdzając, że prowadzone postępowanie w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w trybie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji drogowych prowadzone było poprawnie, a wydana decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej: "Budowa przedłużenia uli R. w Końskich wraz z budową kanalizacji deszczowej, przebudowa przepustów i oświetlenia ulicznego" - nie narusza prawa. Wojewoda zauważył w szczególności, że wniosek Burmistrza Miasta i Gminy K. zawierał elementy wymagane art. 11 b ust. oraz art. 11 d ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, ponieważ: 1. zgodnie z art. 11 b ust. 1 ww. ustawy dołączono opinie: Burmistrza Miasta i Gminy K., Zarządu Powiatu K. oraz Zarządu Województwa , 2. załączono wymagane elementy, zgodnie z art. 11 d ust. 1 ww. ustawy tj.: - mapę w skali 1:500 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, - analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, - mapę z projektem podziału nieruchomości, sporządzoną zgodnie z odrębnymi przepisami wraz z wykazem zmian gruntowych, - określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, - projekt budowlany wraz z zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane, - wymagane opinie: Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie, Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, - decyzje: z dnia 10 sierpnia 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz z dnia 9 lutego 2010 r. - pozwolenie wodnoprawne. Organ II instancji wyjaśnił też, że postępowanie administracyjne w sprawie wydania wnioskowanej decyzji, było prowadzone poprawnie, gdyż spełniało wymogi z art. 11 d ust. 5 i ust. 6 oraz art. 11f ust. 3 i ust. 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. W szczególności prawidłowo powiadomiono strony o wszczęciu postępowania, zapewniono możliwość zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych materiałów przed wydaniem decyzji oraz odpowiedziano na pisma stron po uzyskaniu w tym zakresie stanowiska Inwestora. Również decyzja pierwszoinstancyjna z dnia [...] spełnia wymogi art. 11f ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. O wydanej decyzji prawidłowo poinformowano strony postępowania, poprzez obwieszczenie i zawiadomienia. Odnosząc się do jedynego zarzutu odwołania, Wojewoda przytoczył treść art. 17 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz stwierdził, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności wywołuje daleko idące skutki, przede wszystkim w sferze cywilnoprawnej, poprzez natychmiastowe usunięcie właścicieli i użytkowników wieczystych z ich dotychczasowych nieruchomości oraz innych posiadaczy tych nieruchomości. Zastosowanie tego rygoru musi w związku z tym być rozważne, poparte istnieniem uzasadnionego interesu społecznego lub interesu gospodarczego. Inwestor we wniosku z dnia 25 lutego 2010 r. wniósł o nadanie wnioskowanej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, uzasadniając go interesem społecznym i poprawą bezpieczeństwa, natomiast Starosta K. przychylił się do tego wniosku, nadając rygor z uwagi na ważny interes społeczny, jakim jest poprawa stanu bezpieczeństwa ruchu pojazdów i pieszych. Ponadto wskazał, że zaplanowane terminy realizacji remontu ulicy P. (dla której objazdem ma być ulica R.), "stanowią jedyny powód uzasadnienia rygoru natychmiastowej wykonalności budowy przedłużenia ulicy R.". Odcinek ulicy R. objętej decyzją Starosty K. stanowi ostatni fragment tej ulicy o nieutwardzonej nawierzchni i nieuregulowanej szerokości pasa drogowego. Realizacja projektowanej inwestycji zakończy proces porządkowania pasa drogowego ulicy R. oraz w znaczący sposób poprawi bezpieczeństwo ruchu na tym odcinku. Ponadto za nadaniem rygoru natychmiastowej wykonalności przemawia również fakt, iż obecnie ulica R. nie posiada na całej długości chodnika dla pieszych, co stanowi zagrożenie życia i zdrowia dla pieszych, którzy poruszają się po ulicy oraz może przyczyniać się do kolizji z udziałem pojazdów i pieszych. Odnosząc się do zarzutu odwołującego się opartego na wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2006 r., sygn. akt I SA/Wa1216/05, że poprawa jakości i bezpieczeństwa ruchu użytkowników drogi nie jest "uzasadnionym przypadkiem", gdyż problem ten dotyczy wszystkich dróg w Polsce, Wojewoda odpowiedział, że wyrok ten odnosił się do decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęci nieruchomości, która związana była z poprzedzającym ją procesem wywłaszczenia. W niniejszym postępowaniu nie chodzi natomiast o wywłaszczenie, lecz o przejęcie z mocy prawa, na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Wojewoda wyjaśnił też, że w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie można rozstrzygać o zamianie gruntów przeznaczonych po drogę na inne grunty o takich samych lub podobnych parametrach, o czym mowa w odwołaniu. Zgodnie z powołaną ustawą za przejęcie działki lub części działki z przeznaczeniem pod drogę, należy się odszkodowanie ustalone w odrębnym postępowaniu. Sprawa przejęcia własności i związanego z tym ustalenia wysokości odszkodowania może nastąpić dopiero wtedy, gdy decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej uzyska walor ostateczności. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył S. C. wnosząc o uchylenie decyzji organu I i II instancji. Skarżący zarzucił naruszenie: 1. art. 11g ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych i art. 35 kpa, 2. art. 7,77 § 1 i 107 § 1 kpa, 3. art. 17 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. W uzasadnieniu pierwszego z tych zarzutów wyjaśnił, że zgodnie z art. 11g ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, odwołanie strony od decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rozpatruje się w terminie 30 dni, a według art. 35 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Tymczasem wskazany termin ten został przekroczony ponad dwukrotnie, bo odwołanie złożył w dniu 15 czerwca 2010 r., a decyzja została wydana dopiero w dniu 24 sierpnia 2010 r. Odnośnie drugiego zarzutu skarżący wyjaśnił, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniesiono się do przedstawionych przez niego faktów, w tym do kwestii zastosowania innych rozwiązań komunikacyjnych – alternatywnych dróg objazdowych ulicy P., choć rozważenie tej możliwości mogłoby podważyć zasadność budowy przedmiotowego odcinka drogi w trybie natychmiastowej wykonalności. Skarżący wywiódł bowiem, że remont ulicy P. rozpoczął się już w 2009 r. i mimo utrudnień ulica ta cały czas była przejezdna. Poza tym można było ustalić harmonogram prac przy tym remoncie i ocenić, czy niezbędne jest wykonywanie jakiegokolwiek objazdu. Skarżący poinformował też, że obecnie remont ulicy P. został zakończony, a odcinek ulicy R. stanowiącej objazd został otwarty dla ruchu. Uzasadniając zarzut dotyczący nadania zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, autor skargi zauważył, że do czasu rozpoczęcia przedmiotowej budowy, ulica R. na tym odcinku faktycznie nie istniała i nie była trwale wytyczona. Rolę ulicy dojazdowej do dwóch gospodarstw pełniła dziko wytyczona przez pola nieutwardzona polna droga, po której poruszanie wiązało się z dużym ryzykiem uszkodzenia pojazdu. O poprawie bezpieczeństwa pieszych nie można też mówić, ponieważ ci, zamiast poruszać się zabłoconą lub zapyloną polną drogą wybierali ulice z chodnikami równoległe do ulicy R.. Również osoby dojeżdżające do miasta raczej nie będą wybierać ulicy R., ponieważ pełni ona rolę uliczki osiedlowej wyłącznie dla ruchu lokalnego i na istniejących odcinkach ma zamontowane spowalniacze ruchu. W związku z tym w ocenie skarżącego nadanie kwestionowanego rygoru było bezpodstawne i miało na celu szybkie, wygodne i korzystne dla Starostwa pozyskanie nieruchomości skarżącego bez rokowań i ugody. Skarżący zarzucił też, że Wojewoda nie rozpatrzył wszystkich zawartych w jego odwołaniu zarzutów. Ponadto nie stwierdził naruszenia przepisu art. 41 ust. 4 prawa budowlanego dotyczącego nie zgłoszenia na 7 dni przed rozpoczęciem robót budowlanych właściwemu organowi oraz projektantowi zamiaru rozpoczęcia robót, choć decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej została wydana w dniu [...], a roboty budowlane rozpoczęły się już w dniu 1 czerwca 2010 r. Odpowiadając na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w pisemnych motywach zaskarżonej decyzji. Wojewoda zaprzeczył, aby przekroczył termin z art. 11g ust. 2 specustawy drogowej oraz z art. 35 kpa wyjaśniając, że S. C. w dniu 17 czerwca 2010 r. złożył odwołanie bezpośrednio do Wojewody, w związku z czym pismem z dnia 18 czerwca 2010 r. zostało ono przekazane Staroście K. celem nadania mu biegu. Odwołanie to zostało ponownie przekazane Wojewodzie w dniu 25 czerwca 2010 r. Ponadto organ II instancji zmuszony był wezwać Starostę K. do uzupełnienia przesłanych materiałów, co uczynił pismem z dnia 16 lipca 2010 r., zawiadamiając jednocześnie o przedłużeniu terminu wydania decyzji do 25 sierpnia 2010 r. W tym terminie Wojewoda się zmieścił, ponieważ wydał decyzję w dniu 24 sierpnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Oznacza to, że w postępowaniu sądowo- administracyjnym badaniu podlega, po pierwsze – prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do stanu faktycznego sprawy, a po drugie – trafność wykładni tych przepisów. Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na decyzję (postanowienie), uchyla ją w całości lub części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną, w związku z czym z urzędu dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji w zakreślonych granicach. Należy również zauważyć, że z mocy szczególnego przepisu art. 31 ust. 2 specustawy drogowej, który wyłącza w tym zakresie stosowanie przepisów p.p.s.a., w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy drogi może stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji podnieść należy, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu mającym, bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Decyzja Starosty K. z dnia [...] zezwalająca na realizację inwestycji drogowej została wydana w trybie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, przytaczanej dalej jako specustawa drogowa (tekst jednolity Dz. U. Nr 193/08 poz. 1194 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 25 lipca 2008 r. (Dz.U.08.154.958) zmieniającą tę ustawę z dniem 10 września 2008 r. Celem powołanej ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. w pierwotnym brzmieniu, było uproszczenie procedur przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych. Po nowelizacji z 2006 r. działanie ustawy rozciągnięto również na inne drogi publiczne, a kolejna nowelizacja z lipca 2008 r. jeszcze uprościła i przyspieszyła postępowanie zmierzające do uzyskania zezwolenia na realizację inwestycji w zakresie dróg publicznych, obejmując w jednym postępowaniu i jednej decyzji cztery zagadnienia; lokalizację drogi, podział nieruchomości, nabywanie nieruchomości pod drogi i pozwolenie na jej budowę. Wprowadzenie takiej szczególnej regulacji spowodowane było potrzebą przyspieszenia procesu budowy dróg publicznych. Wyjątkowy charakter ustawy wyrażony jest nie tylko w jej tytule, ale wynika też z całości uregulowań, których intencją jest stworzenie prawnych instrumentów, zapewniających sprawny przebieg inwestycji drogowych, a tym samym szybką modernizację i rozbudowę sieci dróg w kraju. Ustawa została zamierzona jako regulacja czasowa. Jej działanie jest bowiem ograniczone w czasie określonym w art. 45. Oceniając zaskarżoną decyzję oraz postępowanie poprzedzające jej wydanie z punktu widzenia zgodności z prawem, Sąd stwierdził, że w sprawie nie doszło do naruszenia prawa. W szczególności należy zauważyć, że postępowaniem była objęta droga gminna, stanowiąca zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 19/07 poz. 115 ze zm.), jedną z kategorii dróg publicznych. Pozwalało to na przeprowadzenie postępowania dotyczącego realizacji przedmiotowej inwestycji drogowej w trybie przepisów specustawy drogowej, która zgodnie z jej art. 1 ust. 1 określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie właśnie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych. Postępowanie zostało wszczęte na podstawie wniosku uprawnionego podmiotu, tj. Burmistrza Miasta i Gminy K. będącego zarządcą tej drogi stosownie do treści art. 19 ust. 2 pkt 4 ustawy o drogach publicznych (art. 11b ust. 1 specustawy drogowej). Złożony w sprawie wniosek zawierał wszystkie wymagane elementy wymienione w art. 11b ust. 1 i 11d ust. 1 specustawy drogowej, co nie było w sprawie kwestionowane. W toku postępowania organ I instancji prawidłowo zastosował właściwe przepisy dotyczące określenia kręgu stron postępowania, zróżnicowanego sposobu zawiadamiania ich o wszczęciu postępowania zgodnie z art. 11d ust. 5 i 6 specustawy, a także doręczenia zapadłej decyzji (art. 11f ust. 3 i 4). Również wydana decyzja zawiera wszystkie konieczne elementy, o jakich mowa w art. 11f ust.1 specustawy drogowej. Określa bowiem i zawiera: 1). wymagania dotyczące powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii; 2). linie rozgraniczające teren zaznaczone na mapie sporządzonej na podstawie danych z ewidencji gruntów, załączonej do decyzji organu I instancji; 3). warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa, przy czym w sprawie uzyskano decyzję stwierdzającą, że sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko nie jest konieczne oraz decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia sprostowaną postanowieniem z dnia 26 marca 2010 r.; 4) wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich; 5) zatwierdzenie podziału nieruchomości, przez które ma przebiegać planowane przedłużenie ulicy R., przedstawionych na mapach z projektem podziału, stanowiących załącznik do decyzji; 6) oznaczenie nieruchomości, które stają się własnością Gminy K. z chwilą uostatecznienia się decyzji; 7) zatwierdzenie projektu budowlanego opracowanego przez projektanta Z.K., który posiada wymagane uprawnienia budowlane i legitymuje się zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, a także dołączył do projektu budowlanego oświadczenia o sporządzeniu go zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej; 8) inne potrzebne ustalenia dotyczące: a). szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, b). konieczności uzyskania pozwolenia na użytkowanie przed przystąpieniem do użytkowania drogi, c). nałożenia na inwestora obowiązku ustanowienia inspektora nadzoru inwestorskiego o specjalności drogowej, d). konieczności prowadzenia przez kierownika budowy dziennika budowy, e). zobowiązania inwestora do dokonania przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu oraz przebudowy dróg innych kategorii, f). ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości z uwagi na przebudowę sieci, budowę zjazdów i dróg innych kategorii z jednoczesnym zezwoleniem na wykonanie w/w obowiązków przebudowy z określeniem działek, których to dotyczy; 9) informację o odstąpieniu od ustalenia terminu wydania nieruchomości w związku z nadaniem decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Odnośnie tego rygoru w uzasadnieniu decyzji Starosty K. wyjaśniono, że został on nadany zgodnie z art. 17 specustawy drogowej na wniosek inwestora, z uwagi na ważny interes społeczny, jakim jest poprawa stanu bezpieczeństwa ruchu pojazdów i pieszych. Odnosząc się do tego rozstrzygnięcia, które – jako jedyne – było kwestionowane w odwołaniu od decyzji starosty K. z dnia [...], należy wyrazić pogląd, że miało ono oparcie w obowiązujących przepisach. Zgodnie z art. 17 ust. 1 specustawy drogowej starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych nadaje decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygor natychmiastowej wykonalności na wniosek właściwego zarządcy drogi, uzasadniony interesem społecznym lub gospodarczym. Przytoczony przepis jest jednym z instrumentów mających zapewnić realizację wskazanego na wstępie celu omawianej ustawy jakim jest zapewnienie sprawnego przebiegu inwestycji drogowych, a tym samym szybkiej modernizacji i rozbudowy sieci dróg w kraju. Przez pryzmat takiego celu należy więc odczytywać regulację zawartą w art. 17 ust. 1 specustawy drogowej. Literalna wykładnia tego przepisu wskazuje przede wszystkim, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji jest obligatoryjne, jeżeli tylko właściwy zarządca drogi złoży wniosek uzasadniony interesem społecznym lub gospodarczym. Brak określenia w tym przepisie rodzaju i natężenia tego interesu (np. ważny, szczególny, uzasadniony, istotny) wskazuje, że chodzi tu o jakikolwiek interes społeczny lub gospodarczy, co odróżnia instytucję uregulowaną w art. 17 ust. 1 specustawy drogowej, od regulacji dotyczącej nadawania decyzjom administracyjnym rygoru natychmiastowej wykonalności, zawartej w art. 108 kpa, gdzie nadanie decyzji rygoru możliwe jest ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Na gruncie ostatnio wymienionego przepisu sformułowano w orzecznictwie pogląd, że nie może budzić wątpliwości, iż budowa ulicy leży w interesie społecznym (wyrok NSA w Warszawie z dnia 21 czerwca 1999 r.,IV SA 1425/97, LEX nr 47860). Uwzględniając przedstawione rozważania należy przyjąć, że rola organu rozpatrującego wniosek o nadanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygoru natychmiastowej wykonalności sprowadza się jedynie do stwierdzenia, czy podane przez właściwego zarządcę drogi powody żądania nadania decyzji rygoru, mogą być uznane za odpowiadające pojęciu jakiegokolwiek interesu społecznego lub gospodarczego. Wydaje się że organ musi również stwierdzić, czy wskazany we wniosku interes społeczny lub gospodarczy rzeczywiście istnieje. Odnosząc te uwagi do okoliczności niniejszej sprawy trzeba przyjąć, że w rozpatrywanej sprawie zostały spełnione warunki do nadania zapadłej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Właściwy zarządca drogi, tj. Burmistrz Miasta i Gminy K., złożył bowiem obszernie uzasadniony wniosek o nadanie decyzji rygoru. Z uzasadnienia tego wynika, że wbrew zawartej w nim deklaracji ("zaplanowane terminy realizacji remontu ulicy P. stanowią jedyny powód uzasadnienia rygoru natychmiastowej wykonalności"), wnioskodawca nie podał jednego tylko powodu uzasadniającego nadanie decyzji tego rygoru, tj. zaplanowanego terminu realizacji ulicy P.. Z dalszej części tego uzasadnienia wynika bowiem, że drugim powodem było to, iż omawiany odcinek ulicy R. jest ostatnim fragmentem o nieutwardzonej nawierzchni oraz o nieuregulowanej szerokości pasa drogowego, przez co jego realizacja zakończy proces porządkowania ulicy R., w znaczący sposób poprawi bezpieczeństwo ruchu na tym odcinku i usprawni układ komunikacyjny P. części miasta. W toku postępowania administracyjnego nie doszło do podważenia prawdziwości tej motywacji. Potwierdza ją ponadto dołączona do wniosku analiza powiązań projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi, znajdujące się w aktach mapy, a także analiza znajdującego się w aktach sprawy zdjęcia (k. 47 akt organu I instancji), z którego wynika, że na części projektowanego do realizacji odcinka ulicy R. nie ma chodnika dla pieszych, co niewątpliwie powoduje zagrożenie dla zdrowia i życia pieszych poruszających się tą ulicą. Taka argumentacja powoduje, że w ocenie Sądu nie można mieć wątpliwości, iż szybka realizacja planowanego przedłużenia ulicy R. leży w interesie społecznym, o jakim mowa w art. 17 ust. 1 specustawy drogowej. Zarzuty skargi zmierzające do podważenia istnienia wskazanego w sprawie interesu społecznego uzasadniającego nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, nie mogły zmienić oceny Sądu. Zarzuty to dotyczą bowiem w istocie tylko pierwszego z przedstawionych powodów, którymi wnioskodawca uzasadnił wniosek o nadanie decyzji rygoru. Ponieważ jednak istnienie tego interesu dostatecznie uzasadnia drugi z wskazanych powodów, co wykazano wyżej, to bez względu na ocenę czy rzeczywiście nadanie rygoru było uzasadnione zaplanowanym terminem realizacji remontu ulicy P. i tak interes społeczny o jakim mowa w art. 17 ust. 1 specustawy drogowej został wykazany. Z tej samej przyczyny nie miało również znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, czy organ II instancji odniósł się do przedstawionych przez skarżącego w odwołaniu faktów dotyczących istnienia innych alternatywnych rozwiązań komunikacyjnych pozwalających na zorganizowanie objazdu ulicy P., co skarżący zarzucał w skardze. Przedstawionej oceny Sądu nie mogła zmienić również powołana przez skarżących teza wyroku WSA w Warszawie z dnia 23 marca 2006 r., I SA/Wa 1216/05 w brzmieniu: "Powoływanie się na poprawę jakości i bezpieczeństwa ruchu użytkowników drogi nie jest "uzasadnionym przypadkiem" w rozumieniu art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.), gdyż problem ten dotyczy wszystkich dróg w Polsce. Również nie jest takim przypadkiem fakt, że zwłoka w zajęciu nieruchomości może spowodować przedłużenie zakończenia inwestycji, gdyż to także jest powszechny problem, dotyczący wszystkich dróg". Powołany wyrok dotyczył wykładni art. 17 ust. 1 specustawy drogowej, ale w nieobowiązującym już, zupełnie odmiennym niż obecni brzmieniu oraz przy zupełnie innej niż obecnie konstrukcji postępowania zmierzającego do przygotowania inwestycji w zakresie dróg krajowych, kiedy to przepis art. 17 ust. 1 tej ustawy odnosił się do decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości która związana była z poprzedzającym ją procesem wywłaszczenia, a nie do decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej. Poza tym WSA w Warszawie uznał w tym wyroku, że powoływanie się na poprawę jakości i bezpieczeństwa ruchu użytkowników drogi nie jest "uzasadnionym przypadkiem" w rozumieniu art. 17 ust. 1. Tymczasem w niniejszej sprawie nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności ma być uzasadnione "interesem społecznym lub gospodarczym", co jest zupełnie innym określeniem. Również pozostałe zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Nierozpatrzenie odwołania strony w 30-dniowym terminie określonym w art. 11g specustawy drogowej, było usprawiedliwione brakami w przekazanej organowi II instancji dokumentacji, o uzupełnienie której zwrócił się on pismem z dnia 16 lipca 2010 r. Poza tym Wojewoda w trybie art. 36 § 1 kpa zawiadomił strony, że z wskazanej w tym piśmie przyczyny, rozpatrzenie odwołania w terminie 30 dni nie jest możliwe oraz wskazał nowy termin załatwienia sprawy, którego dochował. Ponadto należy dodać, że nawet nieusprawiedliwione uchybienie terminowi do załatwienia sprawy administracyjnej może spowodować uchylenie wydanej w takim postępowaniu decyzji tylko wtedy, gdyby zostało wykazane, że uchybienie terminowi miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Taka argumentacja nie została jednak w skardze przedstawiona, a Sąd dokonują z urzędu kontroli zaskarżonej decyzji, również takich okoliczności nie stwierdził. Niezasadny jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisu art. 41 ust. 4 prawa budowlanego. Organy administracji rozpatrujące sprawę nie mogły tego przepisu naruszyć, ponieważ nie miał on w sprawie zastosowania. Uregulowana w nim kwestia terminu rozpoczęcia robót budowlanych została bowiem uregulowana odmiennie w art. 17 ust. 3 pkt 4 specustawy drogowej, który jako lex specialis wyłącza stosowanie w niniejszej sprawie art. 41 ust. 4 prawa budowlanego. Uwzględniając powyższe rozważania należy stwierdzić, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Ponieważ jednocześnie brak jest w sprawie okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.