II SA/Ke 650/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka,, Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 grudnia 2011r. sprawy ze skargi S.W. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz radcy prawnego T.G. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych w tym VAT w kwocie 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania S. W. od decyzji Burmistrza S. z dnia [...], odmawiającej wymeldowania K. W. z lokalu położonego w S. przy ul. J. 117, na podstawie art. 15 ust. 2 i 50 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ ten ustalił, że zebrany w sprawie materiał dowodowy wykazał, że K. W. w spornym lokalu zamieszkuje nieprzerwanie od urodzenia. Posiada w nim swoje rzeczy osobiste, tu także koncentruje się jego życie. Okoliczności tej nie zaprzecza również S. W., który wystąpił z wnioskiem o wymeldowanie i który w czasie przesłuchania w dniu 2 maja 2011r. oświadczył, że syn zamieszkuje w przedmiotowej nieruchomości, ale nie partycypuje w kosztach ani nie pomaga w inny sposób w utrzymaniu domu. Skoro więc nie doszło do opuszczenia przez K. W. lokalu mieszkalnego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, nie ma postaw do jego wymeldowania. Jednocześnie Wojewoda wskazał, że podnoszone przez odwołującego się kwestie finansowe, braku pomocy ze strony syna czy też jego aroganckiego sposobu zachowania nie mogą być przedmiotem rozważań, bowiem okoliczności te nie mieszczą się w ramach dyspozycji art. 15 ust. 2 powołanej ustawy. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze S. W. wskazał, że nie zgadza się z tą decyzją i wnosi o jej uchylenie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. W piśmie procesowym z dnia 15 grudnia 2011r., złożonym na rozprawie przed sądem S. W. wskazał na przyczyny, dla których zdecydował się wystąpić o wymeldowanie syna, a które związane są z jego nagannym zachowaniem się. Wskazał także na istniejące w jego rodzinie konflikty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( tekst jedn. Dz. U. Nr 139 z 2006r. poz. 993 z późniejszymi zmianami), dalej w skrócie ustawy, osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. Z kolei w myśl art. 47 ust. 2 ustawy organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym. Jak więc wynika z zestawienia obu powyższych norm organ ma obowiązek dokonania wymeldowania osoby, gdy opuszcza ona miejsce swojego dotychczasowego pobytu. Tymczasem w niniejszej sprawie, jak prawidłowo ustalił organ i co jest zupełnie niesporne, K. W. nie opuścił miejsca swojego dotychczasowego pobytu, to jest lokalu położonego w S. przy ul. Piłsudskiego 117, gdzie jest zameldowany. W tej sytuacji prawidłowo organ ten uznał, że brak jest podstaw do wymeldowania, oraz że podnoszone przez S. W. okoliczności, związane z zachowaniem się jego syna, pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Skoro więc zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, zaś przy jej podejmowaniu nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy, skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), dalej p.p.s.a. O kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 15 w zw. z §14 ust. 2 pkt 1 "c" i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Na zasądzoną kwotę składa się opłata w wysokości 240 złotych oraz VAT. Sąd nie uwzględnił kwoty 17 złotych, uiszczonej tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Skoro bowiem zgodnie z art. 244 § 2 p.p.s.a. ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa, nie zachodziła konieczność odbierania od skarżącego pełnomocnictwa na piśmie, a co za tym idzie uiszczona od tego pełnomocnictwa opłata skarbowa nie jest niezbędnym wydatkiem, o jakim mowa w § 15 pkt 2 powołanego wyżej rozporządzenia.