II SA/Ke 658/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Asystent sędziego Sergiusz Leydo, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 lutego 2010r. sprawy ze skarg I. i T. M. oraz L. i W. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 września 2009r. znak: [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargi. Decyzją z dnia 16 września 2009r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania I. i T. małż. M. i J. M., oraz odwołania W. i L. małż. J., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia 25 czerwca 2009r. znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie obwodnicy K. na drodze wojewódzkiej nr 728. Etap I – przedłużenie ulicy K. na odcinku od ogródków działkowych do ulicy S., sprostowaną postanowieniem Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia 31 sierpnia 2009r. o oczywistej omyłce pisarskiej. Rozstrzygnięcie organu drugiej instancji zapadło w następującym stanie faktycznym: w dniu 27.11.2008r. inwestor Zarząd Dróg Wojewódzkich, działając poprzez pełnomocnika M. S., wystąpił do Burmistrza Miasta i Gminy K. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie obwodnicy K. na drodze wojewódzkiej nr 728. Etap I - przedłużenie ulicy K. na odcinku od ogródków działkowych do ul. S. Do wniosku dołączono kopię mapy ewidencyjnej oraz wypis z ewidencji gruntów obejmujące przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obejmujące obszar, na który będzie oddziaływać w/w przedsięwzięcie. Projektowane przedsięwzięcie obejmuje budowę przedłużenia ulicy K. na odcinku od ogródków działkowych do połączenia z ul. S. w K. wraz z przebudową kolizyjnych elementów uzbrojenia niezbędnego do funkcjonowania przedsięwzięcia w ciągu drogi wojewódzkiej. Będzie stanowiło część obwodnicy K. i zrealizowane zostanie na odcinku 1900 m. Zakres inwestycji obejmuje rozbudowę istniejącej ulicy K. na odcinku 800 m od ogródków działkowych do skrzyżowania z ulicą K. oraz projektowane przedłużenie ul. K. na odcinku około 1100 m od skrzyżowania z ulicą K. do skrzyżowania z ulicą S. Określając środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację w/w przedsięwzięcia organ pierwszej instancji jako podstawę prawną powołał przepisy: art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 82, art. 85 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, jak również § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w związku z art. 104 k.p.a. W decyzji określono rodzaj i miejsce realizacji inwestycji, warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji inwestycji oraz użytkowania przedsięwzięcia, wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym, wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych oraz wymogi w zakresie ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wyjaśnił, iż w myśl § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. projektowane zamierzenie inwestycyjne zaliczane jest do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego sporządzenie raportu może być wymagane. Dlatego też organ wystąpił do Starosty K. oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. o wydanie opinii, co do konieczności określenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz do ewentualnego określenia zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Postanowieniem z dnia 5 stycznia 2009r. Starosta K. uznał za zasadne przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia a Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. wyraził opinię, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie jest konieczny. W oparciu o w/w opinie Burmistrz Miasta i Gminy K. nałożył na inwestora przedmiotowy obowiązek postanowieniem z dnia 30 stycznia 2009r., sprostowanym postanowieniem z dnia 11 lutego 2009r. w zakresie wskazania inwestora, w ten sposób, że zamiast nieprawidłowej nazwy wnioskodawcy wskazanej w w/w postanowieniu, tj. Gminy K., wskazano Zarząd Dróg Wojewódzkich. Organ pierwszej instancji wskazał, że inwestor zlecił wyspecjalizowanej jednostce projektowej opracowanie raportu o oddziaływaniu na środowisko a następnie przedłożył ten dokument w sprawie. Postanowieniem z dnia 15 maja 2009r. Starosta K. uzgodnił realizację wnioskowanego przedsięwzięcia w zakresie ochrony środowiska. Postanowieniem z dnia 26 maja 2009r. realizację przedmiotowego przedsięwzięcia pozytywnie zaopiniował PPIS w K. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji odniósł się szeroko do treści pisma I. i T. małż. M. oraz J. M. z dnia 19.03.2009r., nie zgadzających się na realizację planowanej inwestycji. Organ wyjaśnił, że koncepcja inwestycji będzie doprecyzowana na kolejnych etapach postępowania administracyjnego. Obecnie natomiast inwestor przedłożył projekt drogowy, przedstawiający inną koncepcję od tej, wskazanej przez strony. Postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2009r. Burmistrz Miasta i Gminy K. sprostował oczywistą omyłkę, jaka wystąpiła w w/w decyzji, albowiem zamiast numeru działki 2487/5 wpisano nr 2486/5, podczas gdy działka o takim numerze nie figuruje w ewidencji gruntów i budynków. Od decyzji organu pierwszej instancji odwołali się I. i T. małż. M. oraz J. M.. Podnieśli, że błąd we wskazaniu inwestora nie jest możliwy do sprostowania w trybie art. 113 k.p.a. oraz wskazali, że w dniu składania wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach M. S. nie posiadał stosownego pełnomocnictwa, gdyż zostało mu ono udzielone przez inwestora dopiero w dniu 31.11.2008r. Poza tym na wniosku brak jest podpisu i pieczęci Zarządu Dróg Wojewódzkich. Ponadto odwołujący wskazali na wewnętrzne sprzeczności we wniosku o wydanie decyzji środowiskowej w zakresie określenia numeru drogi wojewódzkiej, która ma być przedmiotem inwestycji. Wskazali również, iż do decyzji dołączony został Załącznik nr 1 – Charakterystyka przedsięwzięcia, który nie został podpisany przez organ wydający tę decyzję. Zarówno w decyzji jak i we wniosku nie określono w sposób jednoznaczny elementów uzbrojenia pozostających w kolizji z planowanym przedsięwzięciem, które mają być konkretnie przebudowane. W dalszej części odwołania zarzucono, iż organ pierwszej instancji nie odniósł się w sposób wyczerpujący do wszystkich uwag i wniosków stron zawartych w piśmie z dnia 19.03.2009r., wskazanych w pkt 3. 5. i 6. pisma, jak również, że w raporcie oddziaływania na środowisko nie wzięto pod uwagę wariantu modernizacji ulicy K. na odcinku od ogrodów działkowych do ulicy P., przedstawionego w piśmie Komitetu mieszkańców z dnia 6.12.2006r. Odwołanie od w/w decyzji złożyli również W. i L. małż. J., zarzucając organowi naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez nie poinformowanie stron o przebiegu postępowania. W pobliżu ich działki nie zauważyli bowiem obwieszczeń Burmistrza Miasta i Gminy K., a o całej sprawie dowiedzieli się od innych osób. Wskazali, że w decyzji nie określono, czy stacja paliw znajdująca się na ich posesji przy ul. K. 1 jest objęta w części wniosku i nie wskazano, w jaki sposób będzie wykonywana obsługa komunikacyjna stacji i pozostałych obiektów od drogi nr 728 i 42. Podnieśli ponadto, iż w decyzji nie wskazano, w jaki sposób będą przebudowane znajdujące się na terenie inwestycji elementy uzbrojenia oraz czy są przewidziane alternatywne dojazdy. W decyzji nie wskazano również, w jaki sposób będzie zabezpieczona utrata gruntu i regulacja stosunków wodnych. Organ drugiej instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia 16 września 2009r. wskazał, że sposób i tryb wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach regulują przepisy ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Przepis art. 73 ust. 1 w/w ustawy stanowi, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Do wniosku Zarządu Dróg Wojewódzkich dołączono stosowne załączniki w wymaganym ustawowo zakresie, wskazanym w art. 74 ust. 1 pkt 2, 3 i 6 ustawy. Stosownie do art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy organem właściwym do wydania wnioskowanej decyzji jest Burmistrz Miasta i Gminy K. Wnioskowana inwestycja, w myśl § 3 ust. 1 pkt. 56 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w związku z art. 173 ust. 2 pkt 2 w/w ustawy zaliczona jest do inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ odwoławczy wskazał, iż w związku z tym, że ilość stron przekracza 20, to stosownie do art. 74 ust. 3 ustawy Burmistrz Miasta i Gminy K. obwieszczeniem z dnia 22.12.2008r. poinformował strony, że w dniu 27.11.2008r. na wniosek Gminy K., z upoważnienia której występuje M. S., zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie ulic S. i T. w S. wraz z miejscami postojowymi. Na egzemplarzu obwieszczenia znajduje się pieczęć urzędowa o treści: wywieszono 22.12.2008r., zdjęto 5.01.2009r. oraz odręczna informacja o treści: obwieszczenie to zostało również wywieszone na terenie przedsięwzięcia w ilości 10 sztuk w dniach 22.12.2008-05.01.20009r. podpis: E. F. Kolegium zauważyło, że informacja zawarta w w/w obwieszczeniu nie jest adekwatna do treści zawiadomienia o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie. Wyżej wskazany błąd organ pierwszej instancji skorygował wydając w dniu 2.03.2009r. obwieszczenie, którym Burmistrz Miasta i Gminy K. zawiadomił, że w dniu 27.11.2008r. wpłynął wniosek Zarządu Dróg Wojewódzkich, z upoważnienia którego występuje M. S., o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie obwodnicy K. na drodze wojewódzkiej nr 728. Etap I – przedłużenie ulicy K. na odcinku od ogródków działkowych do ul. S. Organ odwoławczy wyjaśnił, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, lub jego brak, stosownie do art. 63 ust. 1 i 2 ustawy, stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uwzględniając łącznie wszystkie wymienione w przepisie uwarunkowania, po zasięgnięciu opinii dwóch organów określonych przepisem art. 64. ust. 1 w zw. z art. 156 oraz art. 64 ust.2 ustawy, tj. starosty i państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. W niniejszej sprawie Burmistrz Miasta i Gminy K. wystąpił pisemnie o w/w opinie. W dniu 23.02.2009r. przedłożono w sprawie raport oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Zakres raportu jest w ocenie Kolegium zgodny z wymogami zawartymi w art. 66 i art. 67 ustawy. Przedstawiono w nim bowiem opis i charakterystykę inwestycji, warunki użytkowania terenu w fazie budowy i eksploatacji, analizę 3 wariantów przedsięwzięcia i wariantu "0" oraz określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów, uzasadnienie proponowanego przez wnioskodawcę wariantu ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko, opis przewidywanych działań mających na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko. We wnioskach końcowych wskazano, że oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia będzie w fazie realizacji nieco uciążliwe, jednak przy zastosowaniu nowoczesnej technologii i środków zabezpieczających będzie to inwestycja bezpieczna dla środowiska. Kolegium wskazało, że stosownie do art. 79 ust. 1 ustawy, organ pierwszej instancji przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w toku postępowania, w ramach którego przeprowadził ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w terminie od dnia 4.03.2009r. do dnia 25.03.2009r. umożliwił udział społeczeństwa w tym postępowaniu. Ponadto informował strony o wydanych aktach prawnych na każdym etapie postępowania oraz możliwości zapoznania się z aktami sprawy w Urzędzie Miasta i Gminy K. przed wydaniem przedmiotowej decyzji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w myśl art. 82 ust. 3 ustawy, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi Załącznik nr 1 decyzji organu pierwszej instancji. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ drugiej instancji wskazał, że jakkolwiek w obwieszczeniu z dnia 8.12.2008r. faktycznie jako wnioskodawcę wskazano Gminę K. to błąd ten skorygowano w następnym obwieszczeniu, jakie wydał organ w dniu 2.03.2009r. Na obwieszczeniu widnieje pieczęć, z treści której wynika, że wywieszono je dnia 3.03.2009r. a zdjęto w dniu 25.03.2009r. oraz odręczna adnotacja pracownika urzędu, że wywieszono je na terenie przedsięwzięcia. Wyjaśniono przy tym, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania następuje wyłącznie w formie pisma, zatem nie można go sprostować postanowieniem. W postanowieniu z dnia 30.01.2009r. organ pierwszej instancji błędnie wskazał wnioskodawcę przedsięwzięcia i również to uchybienie wyeliminował wydając postanowienie z dnia 11.02.2009r. o oczywistej omyłce. Postanowienie to było zaskarżalne, jak również podane do publicznej wiadomości, jednak żadna ze stron nie wniosła zażalenia w ustawowym terminie. Odnośnie zarzutu wewnętrznych sprzeczności w decyzji w zakresie wskazania różnych numerów tej samej drogi objętej inwestycją Kolegium wyjaśniło, że planowana decyzja dotyczy budowy obwodnicy K. na drodze wojewódzkiej nr 728. Ulica K. jest wlotem do miasta K. od strony K. Dalszy odcinek projektowanego przedłużenia ulicy K. pełni rolę obwodnicy centrum przebiegając obrzeżem zabudowy mieszkaniowej wielo i jednorodzinnej. W obszarze inwestycji znajduje się zachowanie istniejących skrzyżowań ulic: K.-P. (droga powiatowa), K.-K. (droga krajowa nr 42), G. (droga powiatowa)-S. (droga krajowa nr 42), przedłużenie K.-P. (droga wojewódzka nr 746), przedłużenie K.-N. (droga gminna), przedłużenie K.-S., stanowiące dowiązanie się do istniejącej ulicy zapewniającej dojazd do ul. W., obecnie drogi wojewódzkiej nr 728. Odnośnie zarzutu braku podpisu na Załączniku nr 1 – Charakterystyka przedsięwzięcia, organ odwoławczy wyjaśnił, że uchybienie to zostało wyeliminowane przez złożenie podpisu organu, który wydał kwestionowaną przez strony decyzję. W kwestii niewskazania elementów uzbrojenia pozostających w kolizji z planowanym przedsięwzięciem, jakie mają być przebudowane, braku ich charakterystyki i planowanego usytuowania, Kolegium wskazało, iż we wniosku inwestor wskazał, że w obszarze planowanej inwestycji występują sieci infrastruktury technicznej: sieci energetyczne, telekomunikacyjne, kanalizacji deszczowej, wodociągi, gazowe, oświetlenie uliczne. W zakresie planowanej inwestycji przewiduje się budowę kanalizacji deszczowej w jezdni ulicy z wpustami deszczowymi do przejmowania wód opadowych z odprowadzeniem do istniejącej kanalizacji deszczowej, do rowu otwartego po podczyszczeniu oraz do oczyszczalni, budowę obiektów oczyszczania wód opadowych na wylotach kanalizacyjnych do cieku otwartego, budowę przepustu na cieku pod nowoprojektowaną drogą, przebudowę przepustu na cieku pod nowoprojektowaną drogą, przebudowę istniejących wodociągów kolidujących z rozwiązaniami branży drogowej, przebudowę istniejących sieci gazowych kolidujących z rozwiązaniami drogowymi w rejonie projektowanych skrzyżowań, budowę oświetlenia ulicznego i przebudowę tras linii energetycznych. Organ wyjaśnił ponadto, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie stanowi podstawy do rozpoczęcia realizacji prac budowlanych. Określa ona jedynie warunki wykorzystania terenu pod inwestycję w aspekcie ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Ustala wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej w projekcie budowlanym opracowanym w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. W kwestii zarzutu nieodniesienia się przez organ w pełnym zakresie do wszystkich uwag i wniosków stron zawartych w piśmie z dnia 19.03.2009r., w punktach 3. 5. i 6. w/w pisma, jak również do kwestii konieczności dokonania niwelacji części drogi na początku inwestycji, gdzie droga jest znacznie wyżej położona od nieruchomości przyległych, Kolegium wyjaśniło, że ulica objęta wnioskiem, będzie prowadzona zgodnie z niweletą terenu. W raporcie podkreślono, że rozwiązania projektowe dotyczące planowanej inwestycji z punktu widzenia ochrony środowiska są prawidłowe. Po wprowadzeniu zabezpieczeń pośrednich oddziaływanie drogi ulegnie znacznemu ograniczeniu. W piśmie z dnia 6.04.2009r. szczegółowo odniesiono się do rozwiązania projektowego odcinka ulicy w sąsiedztwie działek małżonków M. wskazując, iż krawężnik zewnętrzny jezdni zaprojektowany został w odległości 8 m od budynku a niweleta drogi będzie obniżona o około 45 cm w pasie drogi. Nie będzie to miało wpływu na poziom wód gruntowych. Wody powierzchniowe projektowanej jezdni i przyległego terenu będą odprowadzane do zaprojektowanej w ulicy kanalizacji deszczowej. W wydanej decyzji uwzględniono wszystkie zarzuty podniesione przez strony na etapie odwołania, a mianowicie w zakresie utrudnienia ruchu drogowego w postaci dojazdu do nieruchomości w punkcie 2 decyzji wskazano, iż należy odpowiednio zorganizować roboty drogowe poprzez należyte oznakowanie drogi, planowanie prac w godzinach najmniejszego natężenia ruchu pojazdów, ponadto należy każdemu mieszkańcowi terenu, gdzie będzie realizowane przedsięwzięcie zapewnić swobodny dojazd do posesji w razie potrzeby zorganizować objazd z należytym oznakowaniem. Co do zarzutu nie wzięcia pod uwagę wariantu modernizacji ulicy K. na odcinku od ogrodów działkowych do ulicy P., przedstawionego w piśmie Komitetu mieszkańców z dnia 6.12.2006r. a polegającego na rezygnacji na wskazanym odcinku z drogi dwujezdniowej na rzecz lewoskrętów umożliwiających dojazd do posesji znajdujących się przy ul. K., Kolegium wyjaśniło, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydawana jest na wniosek inwestora, co oznacza, że zakres inwestycji przedstawiony we wniosku musi być adekwatny do zakresu inwestycji objętej decyzją wydaną w związku z tym wnioskiem. W ramach raportu o oddziaływaniu na środowisko dokonano analizy trzech różnych wariantów inwestycji, oraz wariantu "zerowego" (tzn. nie podejmowania inwestycji) i wybrano wariant najkorzystniejszy dla środowiska oraz uzasadniono proponowany przez wnioskodawcę wariant ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko. Skoro więc inwestor nie przewiduje możliwości zastosowania wariantu przedstawionego w odwołaniu to organ nie może narzucić inwestorowi w decyzji takiego rozwiązania projektowego, bez jego zgody. Zgodnie bowiem z art. 81 ust. 1 ustawy, jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, za zgodą wnioskodawcy, wskazuje w decyzji wariant dopuszczony do realizacji lub, w razie braku zgody wnioskodawcy odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia. Odnosząc się do kolejnych zarzutów z pisma z dnia 19.03.2009r. Kolegium wyjaśniło, że w decyzji wskazano, iż podczas prowadzenia robót budowlanych należy korzystać z maszyn, urządzeń oraz środków transportu sprawnych technicznie, należy przestrzegać zakazu nieuzasadnionej jałowej pracy urządzeń, maszyn i środków transportu, w celu zminimalizowania niezorganizowanej emisji zanieczyszczeń i hałasu. Na etapie budowy należy prowadzić stałą kontrolę stanu technicznego wykorzystywanych maszyn, urządzeń i środków transportu, utrzymywać je w stanie sprawności eksploatacyjnej oraz zapewnić bezpieczne składowanie materiałów budowlanych i odpadów powstających w trakcie robót budowlanych. Wskazano ponadto, iż sprzęt budowlany należy zabezpieczyć przed niekontrolowanymi wyciekami paliwa. W kwestii humusu wskazano, iż roboty ziemne należy poprzedzić usunięciem warstwy urodzajnej (humusu) i złożeniem jej na obrzeżach przedsięwzięcia, celem wykorzystania na etapie robót wykończeniowych, których efektem końcowym powinno być obsianie mieszankami traw. Kwestia ustalenia miejsca składowania humusu, nie mieści się już jednak w zakresie postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Okoliczność ta będzie przedmiotem opracowania planu organizacji robót, który sporządza się na etapie projektu budowlanego w postępowaniu dotyczącym realizacji inwestycji drogowej. Dodatkowo Kolegium podkreśliło, że decyzją z dnia 25 czerwca 2009r. nałożono na inwestora obowiązek wykonania analizy porealizacyjnej po oddaniu inwestycji do eksploatacji, która określi rzeczywiste oddziaływanie przedsięwzięcia na zdrowie i życie ludzi. W przypadku stwierdzenia przekroczenia granic dopuszczalnych prawem oddziaływania inwestycji podjęte zostaną odpowiednie działania z zakresu ochrony środowiska, przy użyciu nowoczesnych technologii. Co do zarzutu małżonków J. braku utrwalenia sposobu obwieszczenia oraz okoliczności, że "porwane kartki papieru, które wiszą na słupach nie są czytelne, a tym samym nie spełniają wymogów k.p.a." organ odwoławczy wyjaśnił, iż stosownie do art. 74 ust. 3 ustawy jeżeli liczba stron postępowania przekracza 20 stosuje się przepis art. 49 k.p.a., zgodnie z którym strony mogą być zawiadamiane przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania. W niniejszej sprawie obwieszczenia zostały wywieszone na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Miasta i Gminy K., na słupach na terenie inwestycji, jak również umieszczone w Internecie. Odnosząc się do zarzutu, iż z treści decyzji nie wynika, czy stacja paliw była objęta wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ nie wskazał, w jaki sposób będzie wykonana obsługa komunikacyjna stacji i pozostałych obiektów od drogi nr 728 i 42, nie określił, w jaki sposób będą przebudowane kolizyjne elementy uzbrojenia, nie wskazał konkretnego sposobu zabezpieczenia utraty gruntu nieruchomości odwołujących się oraz regulacji stosunków wodnych, Kolegium wyjaśniło, że wszystkie te kwestie nie dotyczą obecnego etapu postępowania. Konkretne rozwiązania projektowe, w tym ostateczne-usytuowanie przebudowywanej infrastruktury technicznej, alternatywne dojazdy do nieruchomości oraz rozwiązania projektowe regulujące stosunki wodne zostaną przedstawione w projekcie budowlanym, dołączonym do wniosku inwestora o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Z pisma pełnomocnika inwestora z dnia 6.04.2009r. wynika, że wykonawca robót drogowych w trakcie realizacji inwestycji będzie zobowiązany zapewnić tymczasowy dojazd do poszczególnych posesji, jak też wyznaczyć teren pod zaplecze budowy wraz ze zorganizowanym postojem sprzętu. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożyli I. i T. małż. M. oraz W. i L. małż. J., wnosząc o jej uchylenie. Rozstrzygnięciu organu drugiej instancji zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, a to: 1. art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b przez nieuwzględnienie przez organ pierwszej instancji powiązania przedsięwzięcia z innymi inwestycjami, jako etapu II inwestycji oraz przebudowy drogi nr 728; 2. art. 66 ust. 1 pkt 7 przez nieumieszczenie w raporcie o oddziaływaniu na środowisko uzasadnienia proponowanego przez wnioskodawcę wariantu ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko, w szczególności na "grzyby i siedliska przyrodnicze"; 3. art. 74 ust. 1 pkt 3 i 6 przez niedołączenie do wniosku o wydanie decyzji wymaganej prawem poświadczonej przez właściwy organ kopii mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie; 4. art. 77 ust. 1 pkt 1 i art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. b przez nieuzgodnienie przez organ pierwszej instancji warunków realizacji inwestycji z regionalnym dyrektorem środowiska i niezawarcie w decyzji informacji, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione owe uzgodnienia. Skarżący zarzucili ponadto organom naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. Kodeksu postępowania administracyjnego, a to: 1. art. 7 przez niezachowanie w toku postępowania zasad praworządności i obowiązku z urzędu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, przez co został naruszony słuszny interes stron, a także interes społeczny; 2. art. 8 przez naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa i przekonywania oraz obowiązku zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego, w tym przez zaniechanie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej; 3. art. 10 § 1 przez jego niezastosowanie, a przez to uniemożliwienie wypowiedzenia się stronie co do zebranego w sprawie materiału dowodowego i dowodów przed wydaniem decyzji; 4. art. 49 przez zawiadomienie skarżących o wydanej decyzji przez organ pierwszej instancji w drodze obwieszczenia publicznego; 5. art. 107 § 1 przez wadliwe powołanie przez organ pierwszej instancji podstawy prawnej wydanej decyzji; 6. art. 113 § 1 w zw. z art. 126 przez sprostowanie przez organ pierwszej instancji błędów w decyzji jako oczywistych omyłek pisarskich, podczas gdy de facto są to poważne uchybienia, które powinny zostać usunięte w drodze zmiany decyzji. Skarżący podnieśli, że brak podpisu na Załączniku nr 1 do decyzji organu pierwszej instancji nie może zostać wyeliminowany poprzez złożenie podpisu organu dokonującego wglądu do akt sprawy i wykonanie kopii załącznika. Skarżący wskazali ponadto, że wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach podaje kilka numerów dróg wojewódzkich. Wyjaśnienie tych niejasności należy ich zdaniem do organu pierwszej instancji, gdyż nie jest rolą organu odwoławczego wyjaśnianie, co miał na myśli wnioskodawca powołując kilka numerów dróg, z których dwie nie przebiegają przez miasto i gminę K. Odnośnie zarzutu naruszenia zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) skarżący podnieśli, że organy w sposób dowolny i niedbały przeprowadziły postępowanie dowodowe naruszając dyrektywę zgromadzenia i rozpatrzenia materiału w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.). Zarzut naruszenia zasady zaufania obywateli do organów Państwa znajduje zdaniem skarżących uzasadnienie w tym, że organ drugiej instancji nie przekonał stron o słuszności rozstrzygnięcia (art. 8 k.p.a.). W ocenie skarżących brak w aktach sprawy końcowego oświadczenia strony oraz dowodu, że organ pouczył stronę o przysługującym jej prawie do zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia uzasadnia wniosek, że organ naruszył obowiązek wynikający z art. 10 § 1 k.p.a. Ich zdaniem strona powinna mieć możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów materiałów bezpośrednio przed wydaniem decyzji. Skarżący podkreślili ponadto, że zgodnie z art. 81 okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną tylko jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzanych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2 k.p.a. W skargach podniesiono, że zgodnie z orzecznictwem NSA naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu jest kwalifikowaną wadą procesową. Skarżący powtórzyli ponadto podniesione w odwołaniu zarzuty dotyczące nieodniesienia się organu do koncepcji przebudowy ul. K. zawartej w piśmie z dnia 19.03.2009r., niewskazania, w jaki sposób zostanie rozwiązany problem różnicy poziomów między projektowaną drogą a przyległymi do niej nieruchomościami, braku uszczegółowienia, w jaki sposób zostaną przebudowane kolizyjne elementy uzbrojenia oraz niewskazania sposobu, w jaki zabezpieczona zostanie utrata oparcia przez grunty przyległe do inwestycji, co powinno być zamieszczone w raporcie oddziaływania na środowisko. W ocenie skarżących teren oddziaływania inwestycji nie został oznaczony dokładnie, gdyż samo wskazanie numerów działek, które często swoim obszarem obejmują większą powierzchnię niż objęta inwestycją, nie jest spełnieniem tego wymogu. Odnośnie naruszenia art. 49 k.p.a. skarżący podnieśli, że obwieszczenia na terenie Gminy K. rozmieszczane są w dowolnie wybranych miejscach, nie ma stałych punktów ich zamieszczania, kartki przyczepiane do słupów energetycznych i drzew ulegają zniszczeniu i stają się nieczytelne, dostęp zaś do tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta i Gminy ograniczony jest godzinami pracy Urzędu. Wadliwe powołanie podstawy prawnej polega zdaniem skarżących na braku w decyzji informacji o nowelizacji ustawy z dnia 3 października 2008r. Formuła "ze zmianami" nie daje bowiem stronom pełnej informacji o podstawie prawnej rozstrzygnięcia. Skarżący podnieśli ponadto, że błędne oznaczenie wnioskodawcy, jak również błędnie wskazany numer działki są błędami istotnymi i jako takie nie mogą być prostowane w drodze postanowienia o sprostowaniu błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. Na poparcie swojego stanowiska skarżący powołali się na wyrok NSA z dnia 12 listopada 2002r., sygn. IV SA 136/02. W skardze W. i L. małż. J. wskazano ponadto, iż działki stanowiące ich własność funkcjonują jako wjazd do stacji paliw i obiektów handlowo-usługowych. Organy tymczasem nie sprecyzowały, w jaki sposób będzie przebiegała obsługa komunikacyjna stacji. Skarżący ci podnieśli również kwestię odprowadzania w przyszłości wody deszczowej z rejonu ulicy P. do planowanego ronda. Z uwagi na znaczną różnicę poziomu terenu zmianie mogą bowiem ulec stosunki wodne, w wyniku czego woda może spływać bezpośrednio na teren nieruchomości skarżących. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skargi nie są zasadne, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek wniosku inwestora –Zarządu Dróg Wojewódzkich o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie obwodnicy K. na drodze wojewódzkiej nr 728, Etap I – przedłużenie ulicy K. na odcinku od ogródków działkowych do ulicy S. w K. Postępowanie to uregulowane jest w przepisach ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), powoływanej dalej jako ustawa. W myśl art. 71 ust. 2 ustawy uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 1) oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 2). Wnioskowana inwestycja, w myśl § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), należy do inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przepis art. 73 ust. 1 ustawy stanowi, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Do wniosku inwestor dołączył załączniki wymagane przez art. 74 ust. 1 pkt 2, 3 i 6 ustawy, tj. informację o przedsięwzięciu (dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko), poświadczoną przez właściwy organ, Starostę K., kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, jak również wypis z ewidencji gruntów obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obejmujący obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Zakres inwestycji określono poprzez wskazanie numerów działek położonych w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Krąg stron postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie został w ustawie określony. Zastosowanie mieć będą zatem zasady ogólne, określone w art. 28 k.p.a. Poza wnioskodawcą uczestnikami postępowania będą w świetle tego przepisu podmioty, których interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. Przymiot strony w sprawach wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych będą zatem posiadać podmioty mające tytuł prawny do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia, ponieważ zostaną narażone na jego oddziaływanie. Ponieważ ilość stron w niniejszej sprawie przekraczała 20, organ pierwszej instancji, stosownie do art. 74 ust. 3 ustawy, zawiadamiał strony o czynnościach podejmowanych w sprawie w formie obwieszczeń, zgodnie z dyspozycją art. 49 k.p.a., który stanowi, iż strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej m.in. przez obwieszczenie, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko może być poprzedzone obowiązkiem przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Obowiązek przeprowadzania przedmiotowej oceny lub jego brak stwierdza, stosownie do art. 63 ust. 1 i 2 ustawy, w drodze postanowienia organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie wszystkie uwzględnione w tym przepisie uwarunkowania, po zasięgnięciu opinii dwóch organów, o których mowa w art. 64 ust. 1 w zw. z art. 156 ustawy, tj. Starosty i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Organ pierwszej instancji wystąpił o w/w opinie. Po ich otrzymaniu wydał w dniu 30 stycznia 2009r. postanowienie nakładające na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W ocenie Sądu zakres raportu zgodny jest z wymogami zawartymi w art. 66 i 67 ustawy. Przedstawiono w nim bowiem opis i charakterystykę inwestycji, warunki użytkowania terenu w fazie budowy i eksploatacji, szczegółową charakterystykę środowiska przyrodniczego w rejonie projektowanej drogi, analizę 3 wariantów przedsięwzięcia i określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów, także w razie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, jak również możliwości trans granicznego oddziaływania na środowisko. Raport zawiera uzasadnienie proponowanego przez wnioskodawcę wariantu ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko, opis przewidywanych działań mających na celu zapobieganie, ograniczenie lub kompensację negatywnych oddziaływań na środowisko. Dokonano również analizy konfliktów społecznych. Raport zawiera ponadto streszczenie w języku niespecjalistycznym informacji zawartych w raporcie. We wnioskach końcowych oceny oddziaływania na środowisko wskazano, że oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na etapie jego realizacji z punktu widzenia ochrony powietrza, klimatu akustycznego oraz oddziaływania na glebę i ludzi będzie nieco uciążliwe, tym niemniej przy zastosowaniu nowoczesnych technologii i zabezpieczeń będzie to inwestycja bezpieczna dla środowiska. Wypełniając dyspozycję art. 79 ust. 1 ustawy organ pierwszej instancji przed wydaniem decyzji umożliwił udział społeczeństwa w postępowaniu poprzez składanie w terminie od 4 do 25 marca 2009r. uwag i wniosków w formie pisemnej, elektronicznej i ustnej w Urzędzie Miasta i Gminy K. (obwieszczenie z dnia 2.03.2009r.). W oparciu o raport oddziaływania na środowisko Burmistrz Miasta i Gminy K., działając na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 82 i art. 85 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy, wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, w której określił, zgodnie z wymogami art. 82 ust. 1 ustawy, rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji oraz użytkowania przedsięwzięcia, jak również wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym, wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych oraz wymogi w zakresie ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko. Załącznik Nr 1 do decyzji stanowi charakterystykę przedsięwzięcia (art. 82 ust. 3 ustawy). Uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji zawiera elementy określone w art. 85 ust. 2 ustawy, tj. w szczególności informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa (art. 79 ustawy) oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. Z powyższego wynika, że w rozpoznawanej sprawie organy administracji nie naruszyły przedstawionych przepisów, określających tryb postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, że nie znajdują one potwierdzenia w aktach sprawy. Zarzut naruszenia art. 63 ust. 1 lit b ustawy, tj. nieuwzględnienia powiązania przedsięwzięcia z innymi inwestycjami jako etapu II inwestycji oraz przebudowy drogi nr 728 jest chybiony, albowiem wniosek o wydanie decyzji określa jedynie pierwszy etap przedsięwzięcia. Kwestie powiązania przedsięwzięcia z innymi inwestycjami oraz kumulowania się negatywnych przedsięwzięć będą mogły być analizowane dopiero na drugim etapie inwestycji. Decyzja organu pierwszej instancji wydana została na wniosek inwestora i jako taka powinna być z nim spójna. W kwestii zarzutu naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 7 ustawy, tj. nieumieszczenia w raporcie oddziaływania na środowisko uzasadnienia proponowanego przez wnioskodawcę wariantu ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko, w szczególności na "grzyby i siedliska przyrodnicze", podnieść należy, iż ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika aby teren inwestycji leżał w którymś z prawnie chronionych obszarów przyrodniczych. W pkt 6 raportu zawarto uzasadnienie proponowanego przez wnioskodawcę wariantu ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko. Zarówno z raportu jak i decyzji nie wynika aby planowane przedsięwzięcie oddziaływało na obszary specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk przyrodniczych, w tym na obszary Natura 2000 czy też grzyby i siedliska przyrodnicze. Odnosząc się do zarzutu niedołączenia do wniosku kopii mapy ewidencyjnej oraz wypisu z ewidencji gruntów obejmujących obszar przewidywanej inwestycji stwierdzić należy, że zarzut ten jest całkowicie bezpodstawny, gdyż jak już wskazano dokumenty te znajdują w aktach sprawy (k. 16-30 akt adm.). Bezzasadny jest również zarzut nieuzgodnienia warunków realizacji inwestycji z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz niezawarcia w decyzji informacji, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione owe rozstrzygnięcia w decyzji. Rzeczywiście zgodnie z art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy, jeżeli przeprowadzana jest ocena oddziaływania na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. W dniu wydawania decyzji w niniejszej sprawie, zarówno przez organ pierwszej jak i drugiej instancji, miał jednak zastosowanie przepis art. 156 ustawy, zgodnie z którym w ciągu roku od dnia jej wejścia w życie, tj. do dnia 15 listopada 2009r.( ustawa weszła w życie z dniem 15.11.08r) , zadania regionalnych dyrektorów ochrony środowiska, w zakresie dotyczącym opinii w sprawie potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz uzgadniania warunków realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wykonują starostowie. Organem właściwym do uzgodnienia w niniejszej sprawie był zatem Starosta K.i, do którego o takie uzgodnienie Burmistrz Miasta i Gminy K. wystąpił pismem z dnia 20.04.2009r. Wszystkie uwagi Starosty K. zawarte w postanowieniu z dnia 15 maja 2009r. zostały ujęte w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co organ pierwszej instancji wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji. Zarzut błędnego wskazania przez organ pierwszej instancji kilku numerów dróg wojewódzkich podniesiony był przez skarżących już na etapie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Kolegium wyjaśniło tę kwestię w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia 16 września 2009r. W ocenie Sądu organ drugiej instancji precyzyjnie wyjaśnił, z czego wzięły się rozbieżności w tym zakresie. Planowana inwestycja polega na budowie obwodnicy K. na drodze wojewódzkiej nr 728. Po jej zrealizowaniu zachowane zostaną istniejące skrzyżowania ulic: K.-P. (droga powiatowa), K.-K. (droga krajowa nr 42), G. (droga powiatowa)-S. (droga krajowa nr 42), przedłużenie K.-P. (droga wojewódzka nr 746), przedłużenie K.-N. (droga gminna), przedłużenie K.-S., stanowiące dowiązanie się do istniejącej ulicy zapewniającej dojazd do ul. W., obecnie drogi wojewódzkiej nr 728. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. stwierdzić należy, iż organy zgromadziły w sprawie kompletny materiał dowodowy niezbędny do wydania decyzji. Organy obu instancji wyczerpująco uzasadniły swoje rozstrzygnięcia. Organ pierwszej instancji na każdym etapie postępowania informował strony o podejmowanych czynnościach w drodze przewidzianego prawem obwieszczenia zamieszczanego na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Miasta i Gminy K., na terenie planowanej inwestycji oraz na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej Miasta i Gminy K. Organ drugiej instancji odniósł się w swojej decyzji do wszystkich zarzutów skarżących podniesionych w odwołaniu, w tym także do zawartej w piśmie z dnia 19.03.2009r. propozycji Komitetu Mieszkańców przebudowy ul. K. W świetle powyższego stwierdzić należy, iż zarzut nieprzekonania skarżących o słuszności podjętego rozstrzygnięcia jest wyłącznie ich subiektywnym odczuciem, które nie znajduje potwierdzenia w okolicznościach sprawy. Odnośnie niepodpisania Załącznika Nr 1 zawierającego charakterystykę przedsięwzięcia wskazać należy, iż uchybienie to zostało wyeliminowane przez organ pierwszej instancji poprzez złożenie stosownego podpisu. Ubocznie można wskazać, że sam brak podpisu na załączniku nie stanowi naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis art. 107 § 1 k.p.a. reguluje przede wszystkim kwestię podpisu na decyzji, jako jej niezbędnego składnika. Podpis jest przesłanką istnienia decyzji. Załącznik zaś powinien być tak opisany, aby nie powstawały wątpliwości, co do jego związku z określoną decyzją. W rozpatrywanej sprawie załącznik do decyzji organu pierwszej instancji został opisany w sposób nie nasuwający żadnych wątpliwości, co do jego związku z decyzją, opatrzony pieczęcią nagłówkową Burmistrza Miasta i Gminy K. oraz pieczęcią okrągłą urzędu na złączeniu stron. Brak podpisu organu na tym dokumencie nie stanowi sam w sobie naruszenia prawa, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia (por. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2007r., sygn. II OSK 1732/06, publ. http//www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W kwestii zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu jeszcze raz należy podkreślić, że strony były informowane w formie przewidzianych prawem obwieszczeń o każdym etapie postępowania w niniejszej sprawie. Ponadto organ pierwszej instancji przekazując odwołanie wraz z aktami sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego pismami z dnia 14 lipca 2009r. i 20 lipca 2009r. poinformował o tym wszystkie strony. Skarżący mieli zatem wiedzę o tym, że toczy się postępowanie przed organem odwoławczym, nie skorzystali jednak z prawa zapoznania się z aktami sprawy. Ponadto Kolegium nie przeprowadzało nowego postępowania dowodowego mającego wpływ na wynik sprawy. Odnośnie zarzutu nieprzeprowadzenia rozprawy administracyjnej wskazać należy, iż obowiązek przeprowadzenia takiej rozprawy ciąży na organie jedynie w razie zaistnienia przesłanek określonych w art. 89 § 1 i 2 k.p.a., tj. gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania bądź osiągnięcie celu wychowawczego, gdy wymaga tego przepis prawa, zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. W niniejszej sprawie takie przesłanki nie zachodziły. Odnosząc się do kwestii różnicy niwelety drogi przy budynku małżonków M. i braku przedstawienia w decyzji sposobu rozwiązania tego problemu, jak również braku uszczegółowienia, w jaki sposób będą przebudowywane kolizyjne elementy uzbrojenia, niewskazania sposobu zabezpieczenia utraty oparcia przez grunty przyległe do inwestycji, nieoznaczenia na jaki teren inwestycja będzie oddziaływać, wskazać należy, że treść decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określa art. 82 ust. 1 ustawy. W ocenie Sądu decyzja organu pierwszej instancji spełnia wszystkie wymogi zawarte w tym przepisie. Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut niedokładnego podania podstawy prawnej poprzez niewskazanie przez organ pierwszej instancji wszystkich zmian ustawy z dnia 3 października 2008r. Zmiana przepisów w/w ustawy dotyczyła bowiem art. 36, art. 42 i art. 190, które nie miały zastosowania w niniejszej sprawie. W kwestii dopuszczalności sprostowania omyłki w postanowieniu Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia 30 stycznia 2009r., o nałożeniu obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko podkreślić należy, iż bezspornym jest, że w niniejszej sprawie inwestorem i wnioskodawcą o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest Zarząd Dróg Wojewódzkich. Strony zgodziły się z tym stwierdzeniem w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Odnośnie omyłki w decyzji z dnia 25 czerwca 2009r. o środowiskowych uwarunkowaniach, wskazać należy, że w ewidencji gruntów i budynków nie figuruje działka nr 2486/5, zaś prawidłowy numer działki to 2487/5. Przepis art. 113 § 1 k.p.a. pozwala organowi sprostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez dany organ decyzjach i postanowieniach. Jeżeli strony uważały, że sprostowanie takie jest niedopuszczalne to powinny były wnieść od tych postanowień zażalenie, czego jednak nie uczyniły, pomimo wiedzy o treści tych postanowień. Odnośnie zarzutów dodatkowo podniesionych przez małżonków J., wskazać należy, że kwestie te uregulowane zostały w decyzji organu pierwszej instancji. Inwestor ma bowiem obowiązek zapewnić swobodny dojazd do każdej posesji, należycie zorganizować drogi, planować tranzyt w godzinach najmniejszego natężenia ruchu pojazdów. W razie potrzeby zorganizowane zostaną objazdy (pkt I.2 tiret 7 decyzji). Również kwestie niwelacji terenu i ewentualnego naruszenia stosunków wodnych były przedmiotem rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji (pkt I.2 tiret 5, 6, 7 i 10 decyzji). W świetle powyższego stwierdzić należy, że podniesione wyżej uchybienia nie miały istotnego wpływu na rozstrzygnięcie bądź zostały usunięte w toku postępowania w sprawie o wydanie decyzji z dnia 25 czerwca 2009r. Organ na każdym etapie postępowania zapewniał udział społeczeństwa dokonując obwieszczeń zgodnie z art. 72 ust. 3 ustawy w zw. z ar. 49 k.p.a. Ponadto podkreślić należy, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest jedynie etapem wstępnym dla postępowania w sprawie wydania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej i nie upoważnia do rozpoczęcia prac budowlanych. Decyzja ta określa warunki wykorzystania terenu pod inwestycję z uwagi na konieczność ochrony przyrody, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Konkretne rozwiązania projektowe będą przedmiotem analizy organów właściwych do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. W świetle przytoczonych okoliczności ustalenie przez organy administracji środowiskowych uwarunkowań dla wnioskowanego przedsięwzięcia było prawidłowe. Spełnione zostały wymogi ustawowe wydania takiej decyzji. Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skarg, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił te skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.