II SA/Ke 660/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Asesor WSA Agnieszka Banach, Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2018 r. przy udziale Wiesławy Klimontowicz Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kielce - Zachód w Kielcach delegowanej do Prokuratury Okręgowej w Kielcach sprawy ze skargi [...] na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] w przedmiocie obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej oddala skargę. Decyzją z dnia 16 sierpnia 2018r. znak: [...] Świętokrzyski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Kielcach, działając na podstawie art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1313) oraz art. 138 § 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez [...] S.A. z siedzibą w Warszawie (dalej: Spółka), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Kielcach z dnia 21 czerwca 2018r. znak: [...] w sprawie wykonania obowiązków doprowadzenia do pełnej sprawności technicznej dwunastu hydrantów nadziemnych na sieci wodociągowej przeciwpożarowej, [...], udokumentowania ich sprawności pozytywnymi protokołami z przeglądu i konserwacji oraz oznakowania miejsc usytuowania hydrantów zewnętrznych nadziemnych znakami zgodnymi z Polskimi Normami. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w Kielcach decyzją z dnia 21 czerwca 2018r. nakazał Spółce, jako właścicielowi sieci wodociągowej przeciwpożarowej z dwunastoma hydrantami zewnętrznymi wykonanie poniższych obowiązków: - doprowadzenia do pełnej sprawności technicznej dwunastu hydrantów nadziemnych na sieci wodociągowej przeciwpożarowej, Kielce Herby - wzdłuż linii kolejowej nr 61 (działki o nr [...]) a ich sprawności udokumentowania pozytywnymi protokołami z przeglądu i konserwacji, - oznakowania miejsc usytuowania hydrantów zewnętrznych nadziemnych znakami zgodnymi z Polskimi Normami. W uzasadnieniu wskazał, że w wyniku przeprowadzonych w dniu 15 maja 2018 r. czynności kontrolno-rozpoznawczych stwierdzono występowanie nieprawidłowości z zakresu ochrony przeciwpożarowej na sieci wodociągowej przeciwpożarowej. Organ ustalił, że sieć wodociągowa przeciwpożarowa, na której znajduje się dwanaście hydrantów nadziemnych, [...]. Pięć hydrantów nadziemnych zlokalizowanych jest na działkach o nr [...], dla których prowadzone są księgi nieczyste [...], natomiast pozostałe siedem hydrantów usytuowane jest w obrębie działek o nr [...] które posiadają nieuregulowany stan prawny, a samoistnym użytkownikiem tych działek jest [...]. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Spółka, wskazując, że sieć wodociągowa objęta zaskarżoną decyzją w chwili pełnej sprawności służyłaby wyłącznie do przeciwpożarowego zaopatrzenie w wodę budynku nastawni dysponującej [...] - pozostających na stanie środków trwałych i użytkowanych przez [...] S.A. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o ochronie przeciwpożarowej, obowiązek doprowadzenia do pełnej sprawności technicznej hydrantów zewnętrznych znajdujących się w pobliżu budynków nastawni, powinien zostać nałożony na [...] S.A. - właściciela budynków, na którym ciąży obowiązek zapewnienia ochrony przeciwpożarowej, w tym zaopatrzenia w wodę do celów gaśniczych dla swoich budynków. Odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej spoczywa na umownie lub faktycznie władającym obiektem budowlanym. Organ odwoławczy, utrzymując w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie, wskazał, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone prawidłowo, a obowiązki nałożone na stronę są zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o ochronie przeciwpożarowej (tekst jedn. Dz. U. z 2018r. poz. 620), ochrona przeciwpożarowa polega na realizacji przedsięwzięć mających na celu ochronę życia, zdrowia, mienia lub środowiska przed pożarem, klęską żywiołową lub innym miejscowym zagrożeniem poprzez: 1) zapobieganie powstawaniu i rozprzestrzenianiu się pożaru, klęski żywiołowej lub innego miejscowego zagrożenia; 2) zapewnienie sił i środków do zwalczania pożaru, klęski żywiołowej lub innego miejscowego zagrożenia; 3) prowadzenie działań ratowniczych. W myśl art. 3 ust. 1 ww. ustawy, osoba fizyczna, osoba prawna, organizacja lub instytucja korzystające ze środowiska, budynku, obiektu lub terenu są obowiązane zabezpieczyć je przed zagrożeniem pożarowym lub innym miejscowym zagrożeniem. Stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy o ochronie przeciwpożarowej właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu, zapewniając ich ochronę przeciwpożarową, jest zobowiązany m.in. przestrzegać przeciwpożarowych wymagań techniczno-budowlanych, instalacyjnych i technologicznych, zapewnić konserwację oraz naprawy urządzeń przeciwpożarowych i gaśnic w sposób gwarantujący ich sprawne i niezawodne funkcjonowanie oraz przygotować budynek, obiekt budowlany lub teren do prowadzenia akcji ratowniczej. Przedmiotem kontroli była sieć wodociągowa przeciwpożarowa Kielce Herby - wzdłuż linii [...]. Zgodnie z art. 3 pkt 3a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.) sieć wodociągowa jest obiektem budowlanym (o charakterze liniowym). Powołując się na treść pisma z dnia 9 kwietnia 2018r. znak: [...], organ stwierdził, że kontrolowana sieć wodociągowa znajduje się na ewidencji środków trwałych Spółki. Z ksiąg wieczystych prowadzonych dla działek [...] wynika, że działki te zostały oddane w wieczyste użytkowanie [...] Spółka Akcyjna. Natomiast działki [...], pomimo, że posiadają nieuregulowany stan prawny, są w faktycznym władaniu [...] Spółka Akcyjna. W związku z powyższym organ uznał, że Komendant Miejski PSP w Kielcach prawidłowo określił stronę prowadzonego postępowania administracyjnego. Dalej organ wskazał, że podstawą prawną do nałożenia obowiązków na Spółkę jest art. 3 oraz art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o ochronie przeciwpożarowej, § 4 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz. 719) oraz § 10 ust. 12 i ust. 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę i dróg pożarowych (Dz. U. Z 2009r., Nr 124 poz. 1030). Obowiązek utrzymywania w pełnej sprawności technicznej i funkcjonalnej hydrantów zewnętrznych, w tym obowiązek poddawania hydrantów zewnętrznych przeglądom i konserwacji przynajmniej raz w roku należy do właściciela, zarządcy lub użytkownika tej sieci. Do tych obowiązków należy także oznakowanie miejsca usytuowania hydrantów zewnętrznych znakami zgodnymi z Polską Normą. Z § 4 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, wynika wprost obowiązek utrzymywania urządzeń przeciwpożarowych, do których należy zaliczyć hydranty zewnętrzne, w stanie pełnej sprawności technicznej i funkcjonalnej. Ponadto § 10 ust. 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, jednoznacznie wskazuje właściciela sieci jako będącego odpowiedzialnym za poddawanie przeglądom i konserwacji hydrantów zewnętrznych, celem potwierdzenia faktycznego stanu ich sprawności i spełnienia wymagań. Dalej, § 10 ust. 12 rozporządzenia wskazuje, że miejsce usytuowania hydrantu zewnętrznego należy oznakować znakami zgodnymi z Polskimi Normami. Zdaniem organu, obowiązki powyższe nie mogą spoczywać w niniejszej sprawie na właścicielach obiektów, do zabezpieczenia których służą przedmiotowe hydranty, jak twierdzi strona w odwołaniu. Podczas czynności kontrolno-rozpoznawczych ustalono w sposób jednoznaczny, że dwanaście hydrantów zewnętrznych nadziemnych zlokalizowanych na sieci wodociągowej przeciwpożarowej, której właścicielem jest Spółka, jest niesprawnych technicznie oraz występują braki w oznakowaniu miejsc usytuowania tych hydrantów. W ocenie organu, powyższe stanowisko jest zgodne z orzecznictwem sądów administracyjnych np. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2017r. sygn. akt II OSK 1388/15 oraz z dnia 12 stycznia 2016r. sygn. akt II OSK 1109/14, jak również Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 5 września 2016 r., sygn. akt. II SA/Ke 452/16. Organ wskazał, że w świetle ww. wyroków sądów administracyjnych, hydranty zewnętrzne stanowią element sieci wodociągowej. Właściwe oznakowanie hydrantu zewnętrznego należy zaliczyć do wymagań techniczno-budowlanych, instalacyjnych i technologicznych, stosownie do treści art. 4 pkt 1 ustawy, jakie powinny spełniać te urządzenia. Zaliczenie hydrantów zewnętrznych do urządzeń przeciwpożarowych uzasadnia regulacja zawarta w § 2 ust. 1 pkt 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz. 719). Można także uznać za właściwe stwierdzenie, że powyższy obowiązek dotyczy przygotowania obiektu budowlanego do prowadzenia akcji ratowniczej (art. 4 pkt 5 ustawy o ochronie przeciwpożarowej). Dalej organ wskazał, że terminy realizacji obowiązków określone przez Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Kielcach należy uznać za racjonalne, ponieważ umożliwiają stronie zrealizowanie obowiązków z zachowaniem wymaganych prawem procedur i wykonania koniecznych prac, jak również nie wywołują stanu sankcjonowania, przez organ I instancji, nieprawidłowości w zakresie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę. Organ podkreślił, że powoływanie się przez stronę na § 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, nie znajduje w przedmiotowej sprawie odniesienia, ponieważ dotyczy zapewnienia wymaganej ilości wody do celów przeciwpożarowych, a nie kwestii dotyczących utrzymywania w pełnej sprawności technicznej istniejącej sieci wodociągowej przeciwpożarowej. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosła Spółka, zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów: 1. prawa materialnego tj. art. 4 ust.1 i 1a ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o ochronie przeciwpożarowej (tekst jedn. Dz. U. z 2017r. poz. 736), poprzez nałożenie obowiązku na podmiot niebędący zobowiązanym; 2. postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu, co doprowadziło do naruszeń praworządności i zasad postępowania dowodowego w sprawie. W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał, że przedmiotem czynności kontrolno - rozpoznawczych były budynki nastawni [...], których władającym i właścicielem jest [...] S.A., a nie [...] S.A. W wydanej decyzji dokonano niedopuszczalnej rozszerzającej wykładni przepisów, nakazując odrębnemu podmiotowi prawnemu tj. [...] Spółce Akcyjnej doprowadzenie do pełnej sprawności technicznej hydranty zewnętrzne w pobliżu budynków, których właścicielem są [...] S.A., w ramach zapewnienia przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę do gaszenia pożaru. Dalej skarżąca podniosła, że sieć wodociągowa i zlokalizowane na niej hydranty stanowią zaopatrzenie wodne do zewnętrznego gaszenia pożaru dla ww. budynków nastawni, stanowiących własność [...] i będących elementem infrastruktury kolejowej. Sieć w tym przypadku jest urządzeniem budowlanym związanym funkcjonalnie i technicznie z budynkami, w celu zapewnienie korzystania z tych budynków zgodnie z przeznaczeniem w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Obowiązek zatem powinien zostać nałożony na [...] S.A. jako właściciela budynków. Gdyby nawet własność budynków przysługiwała innemu podmiotowi, [...] S.A. jest władającym tymi obiektami. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1a ustawy o ochronie przeciwpożarowej, odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w art. 4 ust. 1, stosownie do obowiązków i zadań powierzonych w odniesieniu do budynku, obiektu budowlanego lub terenu, przejmuje - w całości lub w części - ich zarządca lub użytkownik, na podstawie zawartej umowy cywilnoprawnej ustanawiającej zarząd lub użytkowanie. W przypadku gdy umowa taka nie została zawarta, odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej spoczywa na faktycznie władającym budynkiem, obiektem budowlanym lub terenem. Zdaniem skarżącej, potwierdzają to przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. z 2009 r., Nr 124, poz. 1030). W § 8 ust. 3 postanowiono, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach gdy spełnienie wymagań dotyczących przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę jest niemożliwe, ze względu na lokalne uwarunkowania lub uzasadnione jest przyjęcie innych rozwiązań, na wniosek właściciela budynku, obiektu budowlanego lub terenu, dopuszcza się stosowanie rozwiązań zamiennych, które zapewniają niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej, uzgodnionych z właściwym miejscowo komendantem wojewódzkim państwowej Straży Pożarnej. Faktycznie władającym obiektami są [...] S.A., a nie [...] S.A. Potwierdza to orzecznictwo sądów administracyjnych, w którym podkreśla się, że odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej spoczywa na umownie lub faktycznie władającym obiektem budowlanym (por. wyrok NSA z dnia 15.02.2017 r., sygn. akt: II OSK 1388/15, LEX nr 2279376, wyrok WSA w Krakowie z dnia 12.09.2016 r., sygn. akt: II SA/Kr 575/ 16, LEX nr 2120602). Skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego [...] (Dz. U. z 2000r. Nr 84, poz. 948 ze zm.) [...] S.A., z dniem wpisu do rejestru handlowego, wstępuje w prawa i obowiązki [...] S.A. w zakresie zarządzania liniami kolejowymi. Zgodnie zaś z art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 16, poz. 94 ze zm. - dalej: ustawa o transporcie) linia kolejowa to droga kolejowa mająca początek i koniec wraz z przyległym pasem gruntu, na którą składają się odcinki linii, a także budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do prowadzenia ruchu kolejowego wraz z zajętymi pod nie gruntami. W związku z tym [...] S.A. jest wyłącznym zarządcą obiektów wchodzących w skład linii kolejowych i zarząd ten wynika z przepisów prawa tj. art. 15 ust. 2 ustawy o komercjalizacji. Powołując się na stanowisko zaprezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 października 2015r., sygn. akt II OSK 464/14, skarżąca wskazała, że zarządzanie obiektami kolejowymi w rozumieniu wyżej przedstawionych przepisów zostało powierzone z mocy prawa przedsiębiorstwu [...] S.A. Zarząd powyższy obejmuje również obowiązek utrzymywania w należytym stanie budynków nastawni i związanych z nimi sieci. Są to obiekty kolejowe - budynki i budowle nie tylko niepodlegająca wyłączeniu z zarządu i pozostawieniu przy PKP S.A. w myśl art. 15 ust. 4a ustawy o komercjalizacji i restrukturyzacji (bowiem budowla nie jest przeznaczona do obsługi przewozu osób i rzeczy wraz z zajętym pod nią gruntem), a także dodatkowo położona jest na gruntach wchodzących w skład linii kolejowych. Skoro § 8 i 112 rozporządzenia przesądzają, że nastawnie stanowią część linii kolejowej i nie podlegają wyłączeniu spod zarządu [...] S.A., stosownie do art. 15 ust. 4b ustawy o komercjalizacji, to niewątpliwie właściwym podmiotem, na który należy nakładać obowiązki związane ze stanem technicznym związanej z nastawnią sieci wodociągowej przeciwpożarowej jest [...] S.A., a nie [...] S.A. Zdaniem autora skargi, zaskarżona decyzja organu jest wadliwa z uwagi na skierowanie jej do niewłaściwego adresata, co dodatkowo powoduje dotknięcie jej wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. W przypadku, gdy jako stronę oznaczono podmiot, który nie był i nie może być stroną postępowania, bowiem postępowanie nie dotyczyło jego interesu prawnego lub obowiązku, to taka decyzja jest obarczona wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, Spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 5 listopada 2018r.: - pełnomocnicy organu wnieśli o oddalenie skargi, - Prokurator Prokuratury Rejonowej Kielce-Zachód w Kielcach, delegowana do Prokuratury Okręgowej w Kielcach, która zgłosiła swój udział w sprawie na podstawie art. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018r. poz. 1302), zwanej dalej p.p.s.a., wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego. Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie została objęta decyzja Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Kielcach, wydana na podstawie art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1313), utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Kielcach w sprawie wykonania obowiązków doprowadzenia do pełnej sprawności technicznej dwunastu hydrantów nadziemnych na sieci wodociągowej przeciwpożarowej, [...], udokumentowania ich sprawności pozytywnymi protokołami z przeglądu i konserwacji oraz oznakowania miejsc usytuowania hydrantów zewnętrznych nadziemnych znakami zgodnymi z Polskimi Normami. Skarżąca zarzuca decyzji naruszenie zarówno przepisów postępowania jak i naruszenie przepisów prawa materialnego. W takiej sytuacji w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia prawa procesowego, gdyż tylko prawidłowo ustalony stan faktyczny pozwala na ocenę czy zastosowane przez organ przepisy prawa materialnego są właściwe. Wbrew zarzutom skargi, w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Ustalenia faktyczne dokonane przez organ są prawidłowe, odpowiadają zebranym dowodom zawartym w aktach administracyjnych. Sąd ustalenia te akceptuje w całości i uznaje za własne. Jak wynika z akt sprawy, przedmiotem czynności kontrolno-rozpoznawczych w rozpatrywanej sprawie była sieć wodociągowa przeciwpożarowa [...] - usytuowana wzdłuż [...]. W świetle materiału zawartego w aktach administracyjnych kontrola nie dotyczyła budynku nastawni dysponującej [...] - pozostających na stanie środków trwałych i użytkowanych przez [...] S.A. Z pisma Spółki z dnia 9 kwietnia 2018r., znak: [...], wynika jednoznacznie, że kontrolowana sieć wodociągowa znajduje się w ewidencji środków trwałych strony skarżącej. Jedynie dla porządku wskazać trzeba, że z ksiąg wieczystych prowadzonych dla działek [...] wynika, że działki te zostały oddane w wieczyste [...] S.A. Natomiast działki [...], które nie posiadają uregulowanego stanu prawnego, są w faktycznym władaniu [...] S.A. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o ochronie przeciwpożarowej, ochrona przeciwpożarowa polega na realizacji przedsięwzięć mających na celu ochronę życia, zdrowia, mienia lub środowiska przed pożarem, klęską żywiołową lub innym miejscowym zagrożeniem poprzez: 1) zapobieganie powstawaniu i rozprzestrzenianiu się pożaru, klęski żywiołowej lub innego miejscowego zagrożenia; 2) zapewnienie sił i środków do zwalczania pożaru, klęski żywiołowej lub innego miejscowego zagrożenia; 3) prowadzenie działań ratowniczych. Z kolei w myśl art. 3 ust. 1 tej ustawy, osoba fizyczna, osoba prawna, organizacja lub instytucja korzystające ze środowiska, budynku, obiektu lub terenu są obowiązane zabezpieczyć je przed zagrożeniem pożarowym lub innym miejscowym zagrożeniem. Zgodnie z art. 3 pkt 3a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.) sieć wodociągowa jest obiektem budowlanym – obiektem liniowym. Stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy o ochronie przeciwpożarowej właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu, zapewniając ich ochronę przeciwpożarową, jest zobowiązany m.in. przestrzegać przeciwpożarowych wymagań techniczno-budowlanych, instalacyjnych i technologicznych, zapewnić konserwację oraz naprawy urządzeń przeciwpożarowych i gaśnic w sposób gwarantujący ich sprawne i niezawodne funkcjonowanie oraz przygotować budynek, obiekt budowlany lub teren do prowadzenia akcji ratowniczej. Jak wskazano wyżej, przedmiotem kontroli była sieć wodociągowa przeciwpożarowa z hydrantami zewnętrznymi, a nie budynki nastawni [...]. W ocenie Sądu, sieć wodociągowa przeciwpożarowa należy do obiektów niezbędnych dla realizacji zadań w zakresie ochrony przeciwpożarowej. W związku z tym organ słusznie stwierdził, że przedmiotowe obowiązki winny być nałożone na właściciela (użytkownika, zarządcę, podmiot faktycznie władający) tej sieci. Prawidłowo również organ nałożył obowiązki na skarżącą, a nie na [...] S.A. jako właściciela budynków nastawni KHA i KHB. Z akt sprawy wynika bowiem jednoznacznie, że kontrolowana sieć wodociągowa znajduje się w ewidencji środków trwałych strony skarżącej. Warto również zauważyć, że część działek na których znajduje się przedmiotowa sieć zostało oddanych w wieczyste użytkowanie Spółki, a pozostałe są w jej faktycznym władaniu. W tym stanie rzeczy, należy podzielić stanowisko organu, że to strona skarżąca jest władającym siecią wodociągową przeciwpożarową oraz podmiotem faktycznie władającym terenem, na którym przedmiotowa sieć jest zlokalizowana. W rezultacie, trafna jest argumentacja organu, że to na skarżącej ciąży obowiązek doprowadzenia do pełnej sprawności technicznej dwunastu hydrantów nadziemnych na przedmiotowej sieci wodociągowej przeciwpożarowej, udokumentowania ich sprawności pozytywnymi protokołami z przeglądu i konserwacji oraz oznakowania miejsc usytuowania hydrantów zewnętrznych nadziemnych znakami zgodnymi z Polskimi Normami. W przekonaniu Sądu, powoływanie się przez stronę skarżącą na § 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych jest nieuzasadnione. Powołany przepis dotyczy bowiem zapewnienia wymaganej ilości wody do celów przeciwpożarowych, a nie utrzymywania w pełnej sprawności technicznej istniejącej sieci wodociągowej przeciwpożarowej oraz oznakowania hydrantów zewnętrznych. Jedynie ubocznie zauważyć należy, że definicja linii kolejowej, powoływana przez autora skargi, jak słusznie wskazał organ w odpowiedzi na skargę, ma inne brzmienie niż w obowiązującej ustawie z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 2117 ze zm.). W ocenie Sądu, autor skargi błędnie przyjmuje, że sieć wodociągowa przeciwpożarowa tworzy całość wraz z budynkiem nastawni. Bez wątpienia, przedmiotowa sieć może funkcjonować samodzielnie. Fakt, że stanowi zaopatrzenie w wodę do zewnętrznego gaszenia pożaru dla budynku nastawni KHA i KHB, nie wyłącza ani nie ogranicza możliwości korzystania z niej w przypadku wystąpienia innego zagrożenia pożarowego. Nie budzi wątpliwości Sądu, że z punktu widzenia działań ratowniczo - gaśniczych podstawowym źródłem wody do zewnętrznego gaszenia pożaru jest sieć wodociągowa, na której zainstalowane są hydranty zewnętrzne. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd stwierdza, że są one nieuzasadnione. Zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10 września 1998r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle kolejowe i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 151, poz. 987 ze zm.), w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym, granica przyległego pasa gruntu powinna być oznaczona w terenie stałymi punktami zwanymi granicznikami i znajdować się w odległości niezakłócającej działania urządzeń związanych z prowadzeniem ruchu kolejowego, a także niepowodującej zagrożenia bezpieczeństwa ruchu kolejowego. Ze znajdującej się w aktach sprawy mapy poglądowej z zaznaczonym przebiegiem sieci wodociągowej przeciwpożarowej oraz lokalizacją hydrantów zewnętrznych wynika, że nie znajduje się ona na przyległym pasie gruntu [...]. Na aprobatę nie zasługuje również argumentacja strony skarżącej, że sieć wodociągowa przeciwpożarowa stanowi infrastrukturę kolejową. Uważna lektura załącznika nr 1 do ustawy z dnia 28 marca 2003r. o transporcie kolejowym pozwala stwierdzić, że sieć wodociągowa przeciwpożarowa nie znajduje się w wykazie elementów infrastruktury kolejowej określonych w tym załączniku. Sumując powyższe, ustalenia kontroli, dotyczące własności kontrolowanej sieci wodociągowej przeciwpożarowej, w sposób niebudzący wątpliwości wskazują, że wbrew zarzutom skargi, organ prawidłowo nałożył obowiązki na stronę skarżącą. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie przeciwpożarowej, zapewnienie konserwacji oraz naprawy hydrantów zewnętrznych (urządzeń przeciwpożarowych) w sposób gwarantujący ich sprawne i niezawodne funkcjonowanie jest podstawowym obowiązkiem właściciela oraz użytkownika sieci wodociągowej przeciwpożarowej. Z kolei z § 4 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, wynika wprost obowiązek utrzymywania urządzeń przeciwpożarowych w stanie pełnej sprawności technicznej i funkcjonalnej. W tym stanie rzeczy, zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.