II SA/Ke 668/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Beata Ziomek, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 stycznia 2019r. w postępowaniu uproszczonym sprawy ze skargi [...] i [...] na postanowienie Wojewody z dnia [...] w przedmiocie odmowy przyznania statusu strony we wznowionym postępowaniu oddala skargę. Postanowieniem z [...] Wojewoda po rozpatrzeniu zażalenia A. C. i B. C. na postanowienie Starosty z [...] odmawiające przyznania statusu strony we wznowionym postępowaniu w sprawie zakończonej ostateczną decyzją ww. organu z 18 marca 2015 r. udzielającą M. G. i S. G. pozwolenia na budowę budynku warsztatu samochodowego wraz ze zbiornikiem bezodpływowym na ścieki sanitarne V=9,9 m3 i infrastrukturę przynależną na działkach nr ewid. [...]w [...], uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że postanowieniem z 19 kwietnia 2018 r. Starosta [...] wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z 18 marca 2015 r. W dniu 30 maja 2018 r. do organu I instancji wpłynęło pismo A. C. i B. C., w którym wnieśli o uwzględnienie ich jako strony wznowionego postępowania. Postanowieniem z [...] organ I instancji na podstawie art. 28, art. 123 kpa w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego odmówił ww. przyznania statusu strony we wznowionym postępowaniu podnosząc, że przy usytuowaniu inwestycji zostały spełnione wymogi Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, inwestor uzgodnił rozwiązania projektowe warsztatu samochodowego pod względem ochrony przeciwpożarowej, zgodności z przepisami bhp oraz ergonomii, a inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto okoliczność, że dana osoba (osoby) aktualnie jest właścicielem nieruchomości (działka ewid. nr [...]) nie oznacza, że posiada status strony w postępowaniu administracyjnym. W złożonym zażaleniu A. i B. C. zarzucili naruszenie: 1. art. 7, 77 § 1 i 80 kpa poprzez niepodjęcie czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, nieprzeprowadzenie niezbędnego postępowania dowodowego w celu ustalenia, czy posiadają status strony we wznowionym postępowaniu zakończonym zatwierdzeniem projektu budowlanego i udzieleniem pozwolenia na budowę spornej inwestycji; 2. art. 7 i 124 § 1 kpa poprzez zaniechanie wnikliwej oceny okoliczności sprawy oraz niewystarczające uzasadnienie faktyczne postanowienia, pomijające bowiem wskazane przez nich okoliczności kształtujące status strony z uwagi na oddziaływanie inwestycji na ich nieruchomość; 3. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego oraz art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego poprzez uznanie, że nie są stroną postępowania mimo, że ich nieruchomość leży w zasięgu oddziaływania spornej inwestycji i jej realizacja wpływa na prawo do korzystania z prawa własności tej nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem. Rozpatrując wniesione zażalenie Wojewoda ustalił, że A.C. i B. C. są właścicielami działki nr ewid. [...], która znajduje się w odległości 7,00 m od działki, na której zlokalizowana jest inwestycja, tj. warsztat samochodowy o wymiarach 13,50m x 18,55 m i wysokości 6,12 m (do kalenicy), usytuowany 3,00 m ścianą pełną od granicy z działką nr 170/1 i 7,00 m od granicy z działką nr 173/2. Organ odwoławczy zauważył, że WSA w Kielcach w wyroku z 9 sierpnia 2018 r. sygn. akt II SA/Ke 384/18 uznał, że A. i B. C. przysługuje przymiot strony we wznowionym postępowaniu. Ze względu na wymiary i lokalizację projektowanego obiektu należy uznać, że nieruchomość skarżących znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, a przymiot strony wynika z ochrony przysługującego im prawa własności. W związku z powyższym Wojewoda stwierdził, że badane postanowienie z 27 czerwca 2018 r. należy uznać za wydane przedwcześnie. Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji winien: - raz jeszcze przeanalizować formalne przesłanki do przyznania ww. statusu strony we wznowionym postępowaniu; - połączyć postępowania administracyjne dotyczące wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z 18 marca 2015 r. prowadzone z urzędu i na wniosek A. i B. C.. W złożonej skardze (błędnie nazwanej sprzeciwem) M. G. i S. G. wnieśli o uchylenie postanowienia z 18 września 2018 r. w całości, przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozparzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania zarzucając naruszenie: a) art. 148 § 1 i 2 kpa poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że A. i B. C. złożyli wniosek o wznowienie postępowania w ciągu miesięcznego terminu od dnia uzyskania informacji o wskazanej decyzji dot. ustalenia warunków zabudowy, podczas gdy nie wykazali oni, że dochowali wskazanemu terminowi; b) art. 147 kpa poprzez błędne uznanie, że A. i B. C. przysługuje status strony w sytuacji, gdy działka ich nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji; c) art. 138 § 2 kpa poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy istniały podstawy do wydania postanowienia merytorycznego, tj. utrzymującego w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że A. i B. C. w skierowanym wniosku o wznowienie postępowania powinni wykazać, że zachowali termin wskazany w art. 148 kpa, czego nie uczynili. Zatem obciążają ich negatywne konsekwencje braków postępowania dowodowego przez organami administracji, a złożony wniosek powinien zostać uznany za bezskuteczny. W ich ocenie Wojewoda nie przytoczył okoliczności faktycznych pozwalających uznać, że działka A. i B. C. znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Tymczasem w innych rozstrzygnięciach organy wskazywały, że granice oddziaływania inwestycji mieszczą się w granicach działki inwestora. Działka ww. znajduje się poza obszarem oddziaływania inwestycji, a więc nie przysługuje im status strony. Ponadto organ zaniechał podania przepisów prawa, które wskazywałyby na okoliczność oddziaływania inwestycji na działkę uczestników. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w wydanym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Przyczyną zastosowania przez Wojewodę art. 138 § 2 kpa w niniejszej sprawie była potrzeba ponownego przeanalizowania przez organ I instancji formalnych przesłanek do przyznania A. i B. C. statusu strony we wznowionym postępowaniu. Zdaniem skarżących ww. nie przysługuje status strony albowiem ich działka nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Ponadto, zdaniem skarżących, ww. nie wykazali, że dochowali terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że decyzja z 18 marca 2015 r. była przedmiotem dwóch postępowań. Jedno z nich, w następstwie którego doszło do wydania postanowienia objętego skargą w niniejszej sprawie, zostało zainicjowane przez organ I instancji z urzędu postanowieniem z 19 kwietnia 2017 r. w przedmiocie wznowienia postępowania. Drugie toczyło się na skutek wniosku A. i B. C. i zakończyło się postanowieniem Starosty w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania (utrzymanym w mocy postanowieniem Wojewody z [...] r). Jak wynika z akt sprawy, wyrokiem z 9 sierpnia 2018 r. sygn. akt II SA/Ke 384/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uchylił postanowienie Wojewody Świętokrzyskiego z 28 marca 2018 r. oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, którymi odmówiono wszczęcia postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z 18 marca 2015 r. W uzasadnieniu Sąd wyraził stanowisko, że A. i B. C. przysługuje status stron w tym postępowaniu. Należąca do nich działka nr [...] znajduje się w odległości 7m od działki, na której wybudowano warsztat samochodowy, usytuowany 3 m ścianą pełną od granicy z działką wnioskodawców, o wymiarach 13,5 m x 18,55 m i wysokości 6,12 m (do kalenicy). Niewątpliwie lokalizacja i wymiary tego obiektu pozwalają, zdaniem Sądu, na uznanie, że nieruchomość skarżących znajduje się w obszarze oddziaływania. Sąd podniósł, iż przymiot strony właściciela nieruchomości sąsiedniej w stosunku do działki inwestora może wynikać z ochrony przysługującego mu prawa własności i taka sytuacja ma miejsce w badanej sprawie. Co prawda powyższy wyrok nie jest prawomocny, ale wyrażone w jego uzasadnieniu stanowisko niewątpliwie jest sprzeczne z ustaleniami i wnioskami organu I instancji poczynionymi w niniejszej sprawie, a wskazującymi, że A.C. i B. C. nie posiadają statusu strony we wznowionym postępowaniu. Tym samym konieczne stało się uchylenie przez Wojewodę postanowienia organu I instancji ze wskazaniem na ponowną analizę spornej okoliczności ze szczególnym uwzględnieniem stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu wyroku z 9 sierpnia 2018 r. Chybionym jest zarzut złożenia przez A. i B. C. wniosku o wznowienie postępowania z uchybieniem terminu. Przypomnieć bowiem należy, iż postępowanie w tej sprawie zostało wznowione z urzędu, a ww. złożyli jedynie wniosek o uznanie ich za strony tego postępowania. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu, uchylając decyzję organu I instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, Wojewoda Świętokrzyski nie naruszył art. 138 § 2 kpa. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.