II SA/Ke 669/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Asesor WSA Agnieszka Banach (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2019 r. sprawy ze skargi M.M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach z dnia 18 lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania i wypłaty równoważnika za remont lokalu mieszkalnego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 18 lipca 2019 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w Kielcach (dalej też jako "Komendant"), na podstawie art. 89 ust. 1, art. 91 ust 1 i 2, art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., zwanej dalej "ustawą") utrzymał w mocy decyzję z dnia 7 maja 2019 r. Nr 1/R-E/2019 Komendanta Powiatowego Policji w Starachowicach w sprawie odmowy przyznania i wypłaty M.M. równoważnika za remont lokalu mieszkalnego za 2018 rok. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że M.M. jest emerytem Policji od 20 lutego 2009 r. W dniu 6 listopada 2018 r. wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w Starachowicach z wnioskiem o wykonanie czynności materialno-technicznej i wypłatę na jego rzecz równoważnika za remont lokalu w latach 2010-2018, który w postępowaniu pierwszoinstancyjnym został rozpatrzony negatywnie. Rozpatrując sprawę Komendant Wojewódzki Policji wskazał, że dnia 21 maja 1998 r. została wydana decyzja przez Komendanta Rejonowego Policji w Starachowicach w oparciu o obowiązujące wówczas Zarządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 30 września 1997 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i równoważnika za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych zasad ich zwracania. Skarżący uzyskał uprawnienie do równoważnika za remont lokalu z uwzględnieniem 4 norm zaludnienia. Decyzja ta została zmieniona i zastąpiona decyzją nr 6/2001 z 24 maja 2001 r. na podstawie złożonego oświadczenia mieszkaniowego w związku ze zmianą liczby członków rodziny, a co za tym idzie ilości norm zaludnienia. Kolejna decyzja nr 60/2007 z 22 kwietnia 2007 r. została wydana w oparciu o § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, w myśl którego ustalenia uprawnień policjanta do otrzymania równoważnika pieniężnego oraz liczby norm zaludnienia przysługujących zamieszkałym z nim członkom rodziny dokonuje się według stanu na dzień 1 stycznia danego roku kalendarzowego. Ostatnią decyzją przyznającą skarżącemu uprawnienie do równoważnika za remont lokalu była decyzja nr 34/R/2009 KPP w Starachowicach z 2 lutego 2009 r., która wygasła wraz z uprawnieniem zainteresowanego do świadczenia w dniu 31 grudnia 2009 r. Wobec powyższego organ zważył, że twierdzenia skarżącego, iż posiada uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont lokalu na podstawie obowiązującej decyzji administracyjnej są bezzasadne. Zdaniem organu nie można założyć, że funkcjonowały jednocześnie w obiegu prawnym dwie decyzje, jedna z 1998 r. przyznająca prawo do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem 4 norm zaludnienia i druga - późniejsza - przyznająca policjantowi prawo do równoważnika z uwzględnieniem 5 norm zaludnienia. Ponadto konstrukcja przepisu § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia wymusza rokroczne badanie nie tylko liczby norm przysługujących członkom rodziny policjanta, ale także samego uprawnienia do świadczenia. Nie zasługują też na uwzględnienie wywody strony, że w dalszym ciągu, pomimo przejścia na emeryturę, posiada status funkcjonariusza policji i stąd czerpie swoje uprawnienia do ww. równoważnika za remont. Komendant stwierdził, że w obiegu prawnym nie znajduje się obecnie żadna decyzja, która obligowałaby go do dokonania czynności materialno-technicznej polegającej na wypłacie równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2010 - 2017. Z dniem 20 lutego 2009 r. skarżący został zwolniony ze służby i tym samym utracił uprawnienie do równoważnika. Dalszą wypłatę świadczenia uniemożliwia zmiana rozporządzenia z 28 czerwca 2002 r., która wykluczyła emerytów policyjnych z katalogu podmiotów uprawnionych do ww. świadczenia, z uwagi na fakt, że niekonstytucyjnie poszerzało ono zakres podmiotów uprawnionych do tego świadczenia. Rozporządzenia wydane z delegacji ustawowej nie mogą poszerzać katalogu podmiotów objętych ustawą, jak to miało miejsce w przypadku emerytów policyjnych nieujętych jako podmioty uprawnione z art. 91 ustawy. Komendant wskazał nadto, że ani resortowa ustawa emerytalna ani żaden inny akt prawny nie zezwala ani na przyznanie, ani na wypłatę emerytom przedmiotowego świadczenia. Odnosząc się zaś do wniosku złożonego przez M.M. do protokołu zapoznawania go z aktami sprawy w dniu 8 lipca 2019 r. w przedmiocie powołania biegłego z zakresu prawa administracyjnego organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 84 § 1 k.p.a. dowód z opinii biegłego można zastosować, jeżeli istnieje potrzeba pozyskania wiadomości wybiegających poza zwykłą, rutynową działalność organu. W przedmiotowej sprawie zaś, zdaniem organu, potrzeba taka nie zachodzi. Reasumując, Komendant wskazał, że organ pierwszej instancji prawidłowo orzekł, iż nie ma podstaw do przyznania i wypłaty M.M. równoważnika za remont lokalu mieszkalnego za 2018 rok. Powyższe stanowisko organu znajduje potwierdzenie także w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych, wydanym po rozpoznaniu skarg strony na bezczynność organów w przedmiocie wypłaty rzekomo należnego jej świadczenia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach wywiódł M.M. podnosząc, że wnioskował o wykonanie czynności materialno-technicznej na podstawie prawomocnej i ostatecznej decyzji przyznającej mu prawo i dożywotnie uprawnienia do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego, a nie wykonanie wypłaty, jak to zostało rozstrzygnięte w decyzji pierwszej instancji. Zdaniem skarżącego, bezsprzecznym dowodem potwierdzającym brak w obiegu prawnym decyzji eliminującej decyzję przyznającę mu prawo do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego jest oświadczenie pracowników organu pierwszej instancji tj. E.R. i K.O. w protokole zapoznania z aktami sprawy z dnia 24 kwietnia 2019 r. Wynika z niego, że w obiegu prawnym organ nie posiada decyzji, która wygasza skarżącemu prawo do tego równoważnika i eliminuje z obrotu prawnego decyzję przyznającą to prawo. Skarżący podniósł, że mimo to Komendant Powiatowy Policji w Starachowicach wydał decyzję nr l/R-E/2019, w której wskazał, iż ww. prawo zostało skarżącemu cofnięte decyzją nr 60/2007. W zgromadzonym materiale dowodowym znajduje się postanowienie nr 1/13 Świętokrzyskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach wskazujące, że powyższa decyzja nie wywołuje żadnych skutków prawnych, gdyż nie jest w obrocie prawnym. Organ drugiej instancji, wydając decyzję utrzymującą w mocy decyzję pierwszej instancji, wskazał, że to postanowienie nie wywołuje żadnych skutków prawnych i nie ma żadnego znaczenia. Skarżący zauważył, że w zaskarżonej decyzji Komendant Wojewódzki Policji oprócz decyzji nr 60/2007 z dnia 22 kwietnia 2007 r. powołuje się na decyzję nr 34/R/2009 z dnia 2 lutego 2009 r., która również wygasiła skarżącemu prawo do tego świadczenia. W ocenie skarżącego, organ pomija fakt, że decyzji tych nie ma w obrocie prawnym i nie wywołują one żadnych skutków prawnych. Skarżący zarzucił ponadto, że organ drugiej instancji, rozpoznając jego odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji , pismem z dnia 17 czerwca 2019 r. poinformował skarżącego, iż sprawa ma skomplikowany charakter i przez znaczną objętość materiału dowodowego decyzja zostanie wydana do dnia 19 lipca 2019 r. Następnie pismem z dnia 2 lipca 2019 r. poinformował, że skarżący ma prawo zapoznać się z dokumentami zebranymi w przedmiotowej sprawy. W dniu 8 lipca 2019 r. skarżący zapoznał się ze zgromadzonym materiałem i w trakcie tej czynności okazało się, że organ drugiej instancji nie dokonał żadnych czynności, nie zebrał żadnych dodatkowych materiałów dowodowych, jak również nie dokonał żadnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego zebranego przez pierwszą instancję, o czym świadczy spis zawartości teczki od liczby porządkowej 36 do 39 - co zostało dokonane w powyższej sprawie przez organ drugiej instancji. Skarżący podniósł dalej, że złożył wniosek dowodowy o powołanie biegłego z prawa administracyjnego w celu wydania opinii czy "decyzja źródłowa" z 1998 r. przyznająca skarżącemu prawo do równoważnika mieszkalnego została wyeliminowana jakąkolwiek decyzją będącą w obiegu prawnym. Zarzucił, że pomimo tego organ przyjął dowód, nie odrzucił go i wydał decyzję, w której powołał się na art. 84 k.p.a. dotyczący tego dowodu. Skarżący podkreślił, że katalog środków dowodowych, jakie mogły zostać wykorzystane w postępowaniu administracyjnym, nie został przepisami k.p.a. w żaden sposób zawężony, o czym świadczy treść art. 75 § 1 zdanie 1 k.p.a. Ponadto zdaniem skarżącego, organ drugiej instancji nie dokonał przesłuchania wskazywanych w odwołaniu pracowników, którzy oświadczyli, że w obiegu prawnym nie istnieje żadna decyzja eliminująca decyzję przyznająco mu ww. prawo do równoważnika za remont lokalu. Skarżący zarzucił także, że jego sprawa została zakończona przed wejściem w życie rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r., dlatego też rozporządzenie to powinno zostać wyłączone w rozpoznawanej sprawie - § 11 tego rozporządzenia. Autor skargi podkreślił także, że sprawa dotyczy czynności materialno-technicznej, a nie odmowy przyznania i wypłaty równoważnika. Na rozprawie w dniu 6 listopada 2019 r. skarżący poparł skargę i wyjaśnił, że domaga się od organu czynności materialno-technicznej, polegającej na naliczaniu i zlecaniu do wypłaty równoważnika za remont lokalu mieszkalnego od 2010 r. do dnia rozprawy na podstawie decyzji z dnia 24 maja 2001 r., która nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, tak jak to było czynione od 2007 r. Wskazał, że z postanowienia ŚKWP w Kielcach z dnia 12 listopada 2013 r. wynika, że decyzja z dnia 22 kwietnia 2007 r. utraciła moc z dniem 31 grudnia 2007 r., w związku z czym uważa, że nie występuje ona w obrocie prawnym, zatem powraca się do stanu pierwotnego, czyli do decyzji z dnia 24 maja 2001 r. przyznającej mu prawo do wypłaty równoważnika bezterminowo. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.). Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, a na podstawie art. 135 p.p.s.a., także decyzji organu pierwszej instancji, stwierdzić należy, że skarga M.M. nie zasługuje na uwzględnienie. Z akt sprawy wynika, że Miros M.M. wystąpił w dniu 6 listopada 2018 r. do Komendanta Powiatowego Policji w Starachowicach z wnioskiem o wypłatę równoważnika za remont lokalu mieszkalnego za lata 2010-2018. W zakresie wniosku o wypłatę równoważnika za remont lokalu za lata 2010-2017 organ I instancji wydał odrębne rozstrzygnięcie (postanowienie nr 1/2018). Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie był wniosek z dnia 6 listopada 2018 r. w zakresie żądania wypłaty równoważnika za remont lokalu za 2018 rok. Nie było w sprawie sporu, że z dniem 20 lutego 2009 r., rozkazem personalnym nr 23 Komendanta Powiatowego Policji w Starachowicach, M.M. został zwolniony ze służby w Policji. Skarżącemu jako funkcjonariuszowi Policji w służbie czynnej przyznawano prawo i ustalano wysokość równoważnika za remont lokalu mieszkalnego. Po raz pierwszy równoważnik taki został mu przyznany na mocy decyzji z dnia 21 maja 1998 r. nr 70/1998. Na wniosek M.M., w związku ze zmianą ilości norm zaludnienia, decyzją z dnia 24 maja 2001 r. nr 6/2001 ponownie przyznano mu równoważnik za remont lokalu (z uwzględnieniem 5 norm zaludnienia) Kolejną decyzją z dnia 22 kwietnia 2007 r. nr 60/R/2007 przyznano skarżącemu równoważnik za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego z dniem 1 stycznia 2007r. Decyzja ta wygasiła obowiązującą w tym czasie decyzję z dnia 24 maja 2001 r., a wydana została w oparciu m.in. o § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002r. sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2002 r. nr 100, poz. 919, dalej też jako "rozporządzenie z 28 czerwca 2002 r."). Przepis ten wprowadził zasadę przyznawania przedmiotowego świadczenia na rok bieżący. Dlatego kolejnymi decyzjami właściwy organ przyznawał M.M. równoważnik pieniężny za remont lokalu na 2008 rok (decyzja, która straciła moc z dniem 31 grudnia 2008 r.) i na 2009 rok (decyzja z dnia 2 lutego 2009 r., z mocy której świadczenie wypłacane było do dnia 31 grudnia 2009 r.). Po wydaniu ostatniej z ww. decyzji równoważnik za remont lokalu nie był skarżącemu przyznawany, albowiem w 2009 roku M.M. został zwolniony ze służby. Oznacza to, że w chwili obecnej w stosunku do skarżącego nie funkcjonuje w obrocie prawnym decyzja przyznająca jako emerytowanemu policjantowi prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Prawidłowo organ w zaskarżonej decyzji przyjął, że dalszą wypłatę przedmiotowego świadczenia uniemożliwia zmiana rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. W okolicznościach niniejszej sprawy całkowicie bezzasadne pozostawały zatem wywody skargi o dalszym pozostawaniu w obrocie prawnym decyzji przyznającej skarżącemu prawo do równoważnika i istnieniu po jego stronie żądanego uprawnienia, wywodzonego z tejże decyzji. W obrocie prawnym nie pozostaje ani decyzja wskazana przez skarżącego we wniosku jako przyznająca mu to świadczenie bezterminowo – z dnia 21 maja 1998 r., ani też decyzja z dnia 24 maja 2001 r. - wskazywana przez niego na rozprawie w dniu 6 listopada 2019 r., na na podstawie których wnioskowane świadczenie powinno być skarżącemu w jego opinii wypłacane. Co jednak w sprawie najistotniejsze, brak możliwości przyznania skarżącemu wnioskowanego świadczenia na 2018 rok wynika z obowiązujących przepisów prawnych dotyczących uprawnień emerytów i rencistów policyjnych według stanu prawnego niezmiennego od 1 stycznia 2006 r., obowiązującego w dacie złożenia wniosku i wydania decyzji przez organy obu instancji. Od dnia 1 stycznia 2006 r. nie obowiązuje § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Prawo emerytowanego funkcjonariusza Policji do ww. równoważnika pieniężnego wywodzone było z tego przepisu, który został uchylony z dniem 1 stycznia 2006 r. przez § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 266, poz. 2246). Jednocześnie podkreślić należy, że rozporządzenie zmieniające, na mocy którego uchylono § 8 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r., nie zawiera norm prawnych, które określałyby następstwa wprowadzonej nowelizacji w zakresie stanów uregulowanych wcześniej w drodze wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie przyznania równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Nie jest także taką normą § 11 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r., który dotyczy spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia, czyli przed dniem 20 lipca 2002 r., a takiej sprawy w toku w przedmiocie przyznania skarżącemu równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu nie było, skoro na dzień wejścia w życie tych regulacji wykonywana była decyzja ostateczna z dnia 24 maja 2001 r. Dopiero kolejną decyzję w przedmiocie omawianego świadczenia wydano w dniu 22 kwietnia 2007 r., mocą której świadczenie było skarżącemu przyznane i wypłacane według przepisów rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r. poz. 161 ze zm.) reguluje sytuację prawną funkcjonariuszy Policji w służbie czynnej, natomiast w żadnym przepisie i w żaden sposób nie odnosi się i nie reguluje sytuacji prawnej emerytów policyjnych. Sytuację prawną emeryta, rencisty policyjnego regulują przepisy ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r., Nr 8, poz. 67 z późn. zm.). Jest to bowiem podstawowy akt prawny, który określa nie tylko zasady nabycia prawa do emerytury, renty, ale również określa jakie świadczenia przysługują w ramach zaopatrzenia emerytalnego. Zgodnie z art. 2 pkt 2 lit. c powołanej ustawy, w ramach zaopatrzenia emerytalnego przysługują im na zasadach określonych w ustawie takie uprawnienia jak prawo do lokalu mieszkalnego albo prawo do pomocy w budownictwie mieszkaniowym. Uprawnienia te zostały sprecyzowane w przepisach art. 29 i art. 30 ustawy. Wynika z nich, że ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, która reguluje samodzielnie zakres uprawnień emerytów i rencistów policyjnych, nie wyposażyła emerytów i rencistów policyjnych w takie uprawnienia jak prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, czy prawo do równoważnika pieniężnego z tytułu remontu zajmowanego lokalu mieszkalnego (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 grudnia 2010 r., III SA/Kr 424/10, wyrok WSA w Gorzowie z dnia 18 lipca 2013 r., II SA/Go 488/13). Analiza wszystkich powyższych regulacji pozwala wyprowadzić wniosek, zbieżny z zaprezentowanym przez organy, że emerytowanym funkcjonariuszom Policji nie przysługuje obecnie prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Organy administracyjne orzekają na podstawie przepisów prawa obowiązującego w dacie orzekania, wyjątkowo dopuszczalne jest stosowanie przepisów już nieobowiązujących – jeśli stanowią o tym przepisy intertemporalne. Dlatego nawet gdyby decyzja z dnia 21 maja 1998 r. formalnie była w obrocie prawnym (choć wraz z wydaniem decyzji z dnia 24 maja 2001 r. utraciła moc prawną w związku z przyznaniem stronie ponownie prawa do tego świadczenia wobec zmiany podstaw faktycznych – ilości norm zaludnienia), to obecnie brak byłoby jakichkolwiek podstaw materialnoprawnych do wypłaty świadczenia na podstawie takiej decyzji wobec zmiany stanu prawnego. Wyłączenie, przez uchylenie § 8 rozporządzenia (z dnia 28 czerwca 2002 r.) uprawnienia - przyznanego na podstawie niekonstytucyjnego w tym zakresie rozporządzenia, co wynika z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 27 października 2008 r., U 4/08 - emeryta, rencisty policyjnego oraz osób uprawnionych do renty rodzinnej po zmarłym policjancie oraz po zmarłym emerycie, wyklucza podjęcie czynności materialno-technicznej na podstawie oświadczeń tych osób, które w obowiązującym porządku prawnym takiego prawa nie mają (zob. uchwała z dnia 25 listopada 2013 r., I OPS 9/13, opubl. ONSAiWSA 2014/2/19). Nie sposób zatem przyjąć bezterminowości decyzji z dnia 21 maja 1998 r. z uwagi na zmianę okoliczności faktycznych (ilości norm zaludnienia), a potem przepisów prawa (wprowadzono obowiązek corocznej oceny uprawnień funkcjonariuszy do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego, a następnie uchylono przepisy prawa stanowiące podstawę przyznawania takiego równoważnika). Powyższe rozważania odnoszą się także do decyzji z dnia 24 maja 2001 r., która wygasła na mocy decyzji z dnia 22 kwietnia 2007 r. Na brak uprawnienia emeryta policyjnego do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego w stanie prawnym obowiązującym po 1 stycznia 2006 r. zwraca także uwagę NSA w uchwale z dnia 25 listopada 2013 r., I OPS 9/13, opubl. ONSAiWSA 2014/2/19. Jak wskazuje się w uzasadnieniu tej uchwały, ani przepisy ustawy o Policji, ani powołanego rozporządzenia z 2002 r. nie dają podstaw do prowadzenia odrębnej sprawy indywidualnej w zakresie ustalenia prawa do otrzymania równoważnika pieniężnego przez emerytowanego funkcjonariusza Policji. Nie ma też podstaw prawnych do wyprowadzenia odrębnej sprawy administracyjnej załatwianej w drodze decyzji w zakresie wypłaty równoważnika pieniężnego. Jeżeli brak jest elementów podmiotowych i przedmiotowych, postępowanie jest bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Wydanie decyzji o odmowie bowiem obejmuje przypadki, gdy jest sprawa indywidualna w aspekcie podmiotowym i przedmiotowym, a nie zostały spełnione przesłanki jej pozytywnego załatwienia. Postępowania administracyjne wszczęte wnioskiem emerytowanego funkcjonariusza Policji o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont lokalu kończy decyzja o umorzeniu postępowania (art. 104 § 2 w związku z art. 105 § 1 K.p.a.). Dlatego po wejściu w życie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 266, poz. 2246) postępowanie o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego emerytowanemu funkcjonariuszowi Policji podlega umorzeniu mimo pozostawania w obrocie prawnym wydanej przed 1 stycznia 2006 r. decyzji przyznającej policjantowi lub emerytowanemu funkcjonariuszowi Policji uprawnienie do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. W świetle stanowiska zaprezentowanego w tej uchwale NSA, zasadnym było – po złożeniu wniosku z dnia 6 listopada 2018 r. – umorzenie przez organ I instancji postępowania w sprawie. Ponieważ jednak wydanie decyzji w przedmiocie przyznania świadczenia zapadło po wnikliwej analizie stanu faktycznego i prawnego sprawy, zaś w przypadku decyzji o umorzeniu postępowania w trybie art. 105 § 1 k.p.a. wystarczające byłoby powołanie się na brak przepisów prawa materialnego umożliwiającego przyznanie wnioskowanego świadczenia, to – w świetle art. 134 § 2 p.p.s.a.- uchylenie decyzji obu instancji i nakazanie wydania decyzji o umorzeniu postępowania byłoby rozstrzygnięciem mniej korzystnym dla strony skarżącej, a zaskarżona decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa wobec prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Sąd podziela również stanowisko organu II instancji w kwestii wniosku dowodowego strony zgłoszonego przed wydaniem zaskarżonej decyzji o dopuszczenie dowodu z biegłego specjalisty z zakresu prawa administracyjnego. Dowód taki nie był w tej sprawie niezbędny dla wydania rozstrzygnięcia. To organy administracji publicznej mają obowiązek znać przepisy prawa administracyjnego i je właściwie stosować. Legalność działania tych organów podlega zaś kontroli sądowej. Nie sposób nie dostrzec, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokami wydanymi w sprawach II SA/Ke 801/12 czy II SA/Ke 403/14 prawomocnie negatywnie ocenił zasadność żądania wypłaty skarżącemu równoważnika za remont lokalu. Z tych wszystkich powodów Sąd oddalił skargę na zasadzie art. 151 p.p.s.a.