II SA/Ke 674/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Protokolant Marta Bieniek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 grudnia 2013r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zmiany w rejestrze gruntów oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmiany w rejestrze gruntów. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z dnia 8 września 2010r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, W. G. wniósł m. in. o "uregulowanie prawidłowo ewidencji gruntów na działkach [...], z zaznaczeniem granic w terenie zgodnie z najstarszą dokumentacją i aktem notarialnym [...]". Pismo to tut. Sąd przekazał Staroście. Pismem z dnia 16 lutego 2012r. W. G. zaakceptował w większości treść swoich żądań w wersji określonej przez organ I instancji w piśmie z dnia 13 lutego 2012r., a niektóre z nich zmodyfikował. W rezultacie organ I instancji ustalił, że W. G. wnosi m. in. o wprowadzenie zmiany w rejestrze gruntów obrębu O. polegającej na uregulowaniu ewidencji gruntów dla działek numer [...] zgodnie z aktem notarialnym [...] z dnia 3 lipca 1965r. W rezultacie prowadzone w niniejszej sprawie postępowanie dotyczy działek nr [...], natomiast w stosunku do pozostałych działek [...] wydane odrębne rozstrzygnięcie. Decyzją z dnia 22 października 2012r. Starosta odmówił wprowadzenia zmiany w rejestrze gruntów [...] polegającej na uregulowaniu ewidencji gruntów dla działek nr [...] zgodnie z aktem notarialnym[...] z dnia 3 lipca 1965r. Decyzją z dnia 7 grudnia 2012r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, po rozpatrzeniu odwołania W. G., uchylił ww. decyzję z dnia 22 października 2012r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że Starosta naruszył przepisy art. 7, art. 10, art. 77, art. 107 K.p.a., zatem decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, na skutek czego konieczny do wyjaśnienia pozostawał znaczny zakres sprawy, który miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Decyzją z dnia [...] Starosta odmówił wprowadzenia zmian w rejestrze gruntów obrębu [...] polegającej na uregulowaniu ewidencji gruntów dla działek nr [...] zgodnie z aktem notarialnym [...] z dnia 3 lipca 1965r. – na podstawie art. 7 , 20 i 22 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010r. nr 193 poz. 1287 ze. zm.) oraz § 44 pkt 2, § 45 ust. 1, § 46 ust. 1, 2 i § 47 ust. 1 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454). W uzasadnieniu wskazano, że dokumenty, jakimi posługuje się W. G., powstały przed założeniem ewidencji gruntów obrębu O. w 1968r., a w związku z przeprowadzeniem w 1994r. odnowy ewidencji gruntów powstała nowa mapa i rejestr gruntów. W rezultacie przedłożona dokumentacja nie może stanowić podstawy do dokonania zmian w ewidencji gruntów w zakresie powierzchni nieruchomości. Niedopuszczalne jest bowiem wywoływanie skutków prawnych z mocą wsteczną w wyniku aktualizacji ewidencji gruntów i budynków na podstawie aktu notarialnego z dnia 3 lipca 1965r. W odwołaniu od ww. decyzji W. G. zarzucił organowi I instancji rażące naruszenie art. 7 K.p.a. Organ odwoławczy, utrzymując w mocy zakwestionowane rozstrzygniecie, stwierdził, że stan wykazany obecnie w ewidencji gruntów i budynków jest zgodny ze stanem opisanym w ww. akcie notarialnym z dnia 18 stycznia 1994r. Jednocześnie brak jest innych dokumentów, wymaganych przez przpisy do wprowadzenie kolejnej zmiany w ewidencji gruntów i budynków. W tym zakresie, odnosząc się do żądania wnioskodawcy wskazano – w oparciu o zgromadzony materiła dowodowy – że z treści aktu notarialnego z dnia 3 lipca 1965r. [...] wynika, że przystępujący do tego aktu notarialnego J. K. był właścicielem osady młyńskiej położonej w O. o powierzchni [...] ha. Osada ta została przedstawiona na wyrysie sporządzonym w dniu 12 października 1960 r., wpisanym do ewidencji w dniu 13 października 1960r., jako działka nr [...]. Zgodnie z treścią ww. aktu notarialnego oraz przywołanego w tym akcie wyrysu nr [...] wpisanego do ewidencji w dniu 29 maja 1965r., wyżej opisana osada młyńska została podzielona na działki nr [...]. Przedmiotowym aktem notarialnym J. K. darował swojemu synowi A. K. działkę nr [...] , a działki nr [...]swojej córce M. G. Dla działek nr [...] założono księgę wieczystą nr[...]. W 1968r. została założona ewidencja gruntów dla wsi O. W rejestrze gruntów sporządzonym przy założeniu ewidencji gruntów w jednostce rejestrowej nr 279 została wykazana M. G. jako osoba władająca gruntem oznaczonym jako działki nr [...] czyli gruntem o łącznej powierzchni [...] ha. W 1975r. do rejestru gruntów wprowadzono zmianę w jednostce rejestrowej nr [...]polegającą na wykreśleniu działki nr [...] i dopisaniu działki nr [...] o powierzchni [...] ha oraz wpisaniu M. G. jako właściciela gruntów oznaczonych jako działki nr [...] o łącznej powierzchni[...] ha na podstawie aktu notarialnego [...]. W 1993r. został wykonany wyrys nr [...]dla działek nr [...]. Z uwagi zamieszczonej na tym wyrysie wynika, że działce nr [...]ujawnionej w księdze wieczystej Kw nr [...]odpowiada działka nr [...], działce nr [...] ujawnionej w księdze wieczystej Kw nr [...]odpowiada działka nr [...], natomiast działce nr [...] ujawnionej w księdze wieczystej nr [...] odpowiada działka nr [...], przy czym działka nr [...] została sprzedana nieformalną umową W. W., który nabył prawo własności tej działki co zostało potwierdzone w wydanym dla niego akcie własności ziemi [...] . Działka nr [...] została przedstawiona na wyrysie nr [...] jako działka o nieuregulowanym stanie prawnym, nie objęta księgą wieczystą Kw nr [...]. Aktem notarialnym z dnia 18 stycznia 1994r. [...] M. G. darowała swojemu synowi W. G. nieruchomość położoną w O. składającą się z działek nr [...]o powierzchni 2,66 ha. W tym zakresie organ stwierdził, że pomimo, że wyrys nr [...]stanowił podstawę do zawarcia ww. aktu notarialnego, to treść tego aktu nie jest zgodna z treścią wyrysu. Jak wynika bowiem z aktu notarialnego z dnia 18 stycznia 1994r. działki nr [...] odpowiadają nieruchomości objętej księgą wieczystą Kw nr [...]czyli działkom nr [...], [...] i [...]. Odnośnie powyższego organ wyjaśnił, że w latach 1992- 1994 były prowadzone prace związane z odnowieniem operatu ewidencji gruntów obrębu O. W czasie tych prac zmianie uległa powierzchnia niektórych działek oraz ich numeracja. Nowy operat ewidencji gruntów został przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 27 kwietnia 1994r. za numerem ewidencyjnym [...], a zmiany wynikające z tego operatu zostały wprowadzone na podstawie decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia 29 marca 1994r. W odniesieniu do wyżej opisanych działek zmianie uległa powierzchnia działki nr [...] z powierzchni 1,58 ha na powierzchnię 1,62 ha, a działka ta otrzymała numer [...]. Natomiast z porównania wyrysu nr 249-13/23/65 sporządzonego w 1965r. z aktualną mapą ewidencji gruntów wynika, że gruntom oznaczonym niegdyś jako działki nr [...], [...] i [...] odpowiadają grunty oznaczone obecnie jako działki nr [...]. Z porównania wyrysu z dnia 12 października 1960r., wpisanego do ewidencji w dniu 13 października 1960r. za numerem 76/60 z aktualną mapą ewidencji gruntów wynika, że grunty oznaczone obecnie jako działka nr [...] nwchodziły w skład dawnej działki nr [...], która nie była przedmiotem aktu notarialnego z dnia 3 lipca 1965 r. [...], z którego swoje żądania wywodzi W. G.. Skargę na decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniósł W. G., kwestionując zawarte w niej rozstrzygnięcie. W piśmie z dnia 29 października 2013r. pełnomocnik skarżącego, ustanowiony z urzędu, sprecyzował zarzuty W. G., wskazując, że zaskarżonej decyzji zarzuca naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7, art. 77 i 80 K.p.a. przez sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym ustalenie, że stan prawny gruntów określony w akcie notarialnym z dnia 3 lipca 1965r. jest sprzeczny z późniejszymi dokumentami znajdującymi się w ewidencji gruntów – co prowadziło do przyjęcia, że nie jest możliwe dostosowanie zapisów w ewidencji gruntów do treści tego aktu notarialnego. Z tego też względu wniesiono o uchylenie w całości wydanych w niniejszej sprawie decyzji organów onu instancji – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270)., zwanej dalej ustawą P.p.s.a. Ponadto pełnomocnik skarżącego zarzucił Staroście, że w niniejszym postępowaniu rozpoznał wniosek W. G. o wprowadzenie zmiany w rejestrze gruntów obrębu O., polegającej na uregulowaniu ewidencji gruntów dla działek nr [...] zgodnie z aktem notarialnym z dnia 3 lipca 1965r., osobno od pozostałych wniosków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej ustawą P.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Przedmiotem kontroli sądowej w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o odmowie wprowadzenia żądanej przez W. G. zmiany w rejestrze gruntów obrębu O. polegającej na uregulowaniu ewidencji gruntów dla działek nr [...] zgodnie z aktem notarialnym [...] z dnia 3 lipca 1965r. Na wstępie należy stwierdzić, że niezasadny jest zarzut pełnomocnika skarżącego dotyczący rozpoznania wniosku W. G. osobno od pozostałych wniosków składanych przez stronę. W tym zakresie należy odwołać się do ustaleń zawartych w decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] (K-I-22), w której wskazano, że wyrokiem z dnia 20 października 2011r. sygn. akt II SA/Ke 478/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę W. G. na decyzję tego organu z dnia 30 czerwca 2011r. Tym ostatnim rozstrzygnięciem uchylono decyzję Starosty o odmowie wprowadzenia żądanych zmian w operacie ewidencji gruntów obrębu O. zgodnie z żądaniami zawartymi we wnioskach W. G. i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu powołanego orzeczenia tut. Sąd zgodził się z organem odwoławczym, że koniecznym jest ustalenie rzeczywistej treści żądań skarżącego w zakresie ewidencji gruntów i budynków. W tym zakresie podkreślono, że istotą postępowania administracyjnego jest to, że toczy się ono w jednej sprawie administracyjnej, obowiązuje więc zasada "jedna sprawa – jedna decyzja", co w świetle kilkunastu żądań formułowanych przez W. G. o różnym stanie faktycznym i prawnym, z których nie wszystkie należały do właściwości organów administracji publicznej, ma decydujące znaczenie, co do prowadzonego postępowania i zapadających rozstrzygnięć. Mając na względzie powyższe zasadnym jest stwierdzenie, że prawidłowo i zgodnie ze stanowiskiem tut. Sądu rozpatrzono każde z żądań skarżącego jako odrębną sprawę administracyjną. Jak wynika z decyzji organu I instancji wnioskiem inicjującym postępowanie było pismo W. G. z dnia 23 lipca 2004r., w którym żąda wprowadzenia prawidłowej ewidencji gruntów zgodnie z dokumentami z 1965r. Natomiast kolejne pisma strony z dnia 5 czerwca 2006r., 8 stycznia 2008r., 8 kwietnia 2010r., 8 września 2010r., 14 lutego 2011r., 15 grudnia 2011r., 3 stycznia 2012r. w części dotyczącej wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów prawidłowo uznano jako wnioski modyfikujące i uzupełniające pierwotny wniosek z dnia 23 lipca 2004r. Pismami z dnia 13 lutego i 1 sierpnia 2012r. organ I instancji zwrócił się do wnioskodawcy o potwierdzenie i sprecyzowanie przedstawionych żądań. Mając na uwadze uzyskane odpowiedzi prawidłowo rozpatrzono każde z żądań strony jako odrębną sprawę, przy czym – mając na uwadze że wnioski te odnoszą się także do działek, których właścicielem nie jest W. G. – również te żądania podzielono na dwa odrębne postępowania. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy stwierdzić należy, że w jej stanie faktycznym – wbrew zarzutom skargi – nie doszło do naruszenia art. 7, 77 i 80 K.p.a. przez ustalenie, że stan prawny gruntów określony w akcie notarialnym z dnia 3 lipca 1965r. jest sprzeczny z późniejszymi dokumentami znajdującymi się w ewidencji gruntów. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego co do istoty i charakteru postępowania prowadzonego w sprawach wprowadzania zmian w ewidencji gruntów i budynków. Podkreślić należy, że zaskarżona decyzja podjęta została na podstawie ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010r. nr 193, poz. 1287 ze zm.), zwanej dalej ustawą oraz wydanego na jej podstawie Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków ( Dz. U. nr 38, poz. 454 ), zwanego dalej rozporządzeniem. Jak wynika z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy, zakres informacji zawartych w ewidencji w odniesieniu do gruntów obejmuje informacje dotyczące ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. Cytowana ustawa nie reguluje w zasadzie sposobu i trybu zakładania i prowadzenia ewidencji gruntów i budynków oraz trybu wprowadzania w niej zmian, jako że czynią to przepisy powołanego wyżej rozporządzenia. Regulacja ta nakłada na starostę jako organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków (w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy) obowiązek m. in. utrzymania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Zaznaczyć bowiem trzeba, że przepisy rozporządzenia, regulując zasady prowadzenia ewidencji gruntów i budynków oraz zasady wymiany danych ewidencyjnych, posługują się kategorią aktualizacji operatu ewidencyjnego poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do danych ewidencyjnych. Aktualizacja taka nastąpić może z urzędu lub na wniosek (§ 45 ust. 1, § 46 ust. 1 rozporządzenia). W tym miejscu podkreślenia wymaga, że postępowanie mające na celu aktualizację operatu ewidencyjnego ma charakter rejestrowy, czyli wtórny względem zdarzeń prawnych, z których wynikają zmiany danych podlegających ujawnieniu w ewidencji. Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje bowiem poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. Dokonuje się jej niezwłocznie po uzyskaniu przez starostę odpowiednich dokumentów określających zmiany danych ewidencyjnych. Procedura aktualizacji ma zatem charakter rejestrowy, a wprowadzane w jej trakcie zmiany są wtórne wobec zdarzeń prawnych, z których wynikają. Jest to zatem procedura sformalizowana w zakresie określenia dokumentów stanowiących podstawę zmienionego wpisu (por. wyrok NSA z 7 maja 2008r., sygn. akt I OSK 719/07, LEX nr 505313, wyrok WSA w Białymstoku z 8 grudnia 2009r., sygn. akt II SA/Bk 450/09 ). Wskazać przy tym trzeba, że stosownie do § 44 pkt 2 rozporządzenia starosta jest zobowiązany do utrzymania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu prowadzącego ewidencję dokumentami i materiałem źródłowym. Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych (§ 45 ust. 1 rozporządzenia – przy czym zgodnie z ust. 2 do aktualizacji operatu ewidencyjnego stosuje się odpowiednio § 35, który określa jakie materiały i dokumenty stanowią materiały źródłowe do założenia ewidencji gruntów i budynków). W rezultacie sformalizowany charakter procedury aktualizacji danych ewidencyjnych obejmuje wymianę (uaktualnienie) danych ewidencyjnych polegającą na wprowadzeniu nowych informacji wynikających z dokumentów źródłowych. Przedstawione rozumienie pojęcia aktualizacji oraz techniczno - deklaratoryjny charakter ewidencji gruntów i budynków, która – jak już wskazano na wstępie – jest wyłącznie systematycznie aktualizowanym zbiorem informacji o gruntach, budynkach, lokalach i ich właścicielach, wyklucza dokonywanie zmian ewidencyjnych, które nie wynikają wprost z dokumentów źródłowych (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10 sierpnia 2010r., sygn. akt II SA/Bk 272/10, LEX nr 74481). Powracając do ustalonej ostatecznie przez organ treści żądania W. G. wskazać trzeba, że skarżący domaga się wprowadzenia zmian w rejestrze gruntów obrębu Ossala, gmina Osiek polegającej na uregulowaniu ewidencji gruntów dla działek nr [...] zgodnie z aktem notarialnym [...] z dnia 3 lipca 1965r. W odniesieniu do tak sformułowanego wniosku należy wyjaśnić skarżącemu, że decyzja o wprowadzeniu zmian w ewidencji gruntów ma charakter deklaratoryjny – co oznacza, że na jej podstawie strona nie nabywa prawa. Natomiast sam rejestr ewidencji gruntów odzwierciedla stan aktualny, nie służy zaś ewidencjonowaniu wszystkich dokumentów historycznie związanych ze stanem własnościowym gruntów, co oznacza, że nie można dokonywać zmian na podstawie dokumentów, po wydaniu których następowały kolejne czynności odzwierciedlone w ewidencji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 lipca 2012r. o sygn. akt III SA/Łd 41[...]2, LEX nr 1229094). Jednocześnie, z uwagi na treść 134 ustawy P.p.s.a. tut. Sąd kontrolował legalność jedynie zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, wobec czego niemożliwe było kwestionowanie poprzednich stanów prawnych, znajdujących odzwierciedlenie w prowadzonej przez organ ewidencji. Jak wynika z zebranego w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego: 1. aktem notarialnym z dnia 3 lipca 1965r. Rep. A Nr 617/65 J. K. darował swojemu synowi Adamowi Kwiatkowskiemu działkę nr [...], a działki nr [...], [...], [...]swojej córce M. G., 2. w 1968r. została założona dla wsi O. ewidencja gruntów, w której jako osoba władająca gruntem oznaczonym jako działki nr [...], [...], [...] została wykazana M. G., 3. w 1975r. do rejestru gruntów wprowadzono zmianę w jednostce rejestrowej nr 279 polegającą na wykreśleniu działki nr [...] i dopisaniu działki nr [...] oraz wpisaniu M. G. jako właściciela gruntów oznaczonych jako działki nr [...] o ł na podstawie aktu notarialnego [...], 4. w 1993r. został wykonany wyrys nr [...]dla działek nr [...], z którego wynika że działce nr [...] ujawnionej w księdze wieczystej Kw nr [...] odpowiada działka nr [...], działce nr [...]odpowiada działka nr [...], natomiast działce nr [...] ujawnionej w księdze wieczystej nr [...] odpowiada działka nr [...], przy czym działka nr [...] została sprzedana nieformalną umową W. W., który nabył prawo własności tej działki co zostało potwierdzone w wydanym dla niego akcie własności ziemi [...]; natomiast działkę nr [...] przedstawiono na ww. wyrysie jako działkę o nieuregulowanym stanie prawnym, nie objęta księgą wieczystą Kw nr [...]; 5. aktem notarialnym z dnia 18 stycznia 1994r. M. G. darowała swojemu synowi W. G. nieruchomość położoną w O. składającą się z działek nr [...], [...] i [...]; 6. w dniu 27 kwietnia 1994r. przyjęto – za numerem ewidencyjnym [...] – do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego nowy operat ewidencji gruntów, a wynikające z niego zmiany zostały wprowadzone na podstawie decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia 29 marca 1994r., przy czym w odniesieniu do ww. działek zmianie uległa powierzchnia działki nr [...] z powierzchni [...] ha na powierzchnię [...] ha, a działka ta otrzymała numer [...]. W tym miejscu należy przytoczyć stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przedstawione w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 125/09, LEX nr 550787 – które tut. Sąd pełni podziela. Mianowicie, jak wynika z uzasadnienia prawomocnego wyroku z dnia 4 maja 2009r. wydanego w ww. sprawie, "dokumenty określające poprzedni stan prawny działek gruntu nie stanowią podstawy do zarejestrowania tego stanu w ewidencji gruntów i budynków, jeżeli stan późniejszy został stwierdzony kolejnymi dokumentem, z którym ustawodawca związał skutek wiążącego ustalenia stanu prawnego danych działek gruntu". Należy przy tym wyjaśnić skarżącemu, że podstawę wpisu danych ewidencyjnych stanowi najpóźniej wydany dokument mogący być podstawą wpisu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 listopada 2011r. o sygn. akt II SA/Rz 645/11, LEX nr 1153226). Tym samym, w świetle opisanego powyżej materiału dowodowego wprowadzenie do ewidencji zmian dotyczących działek nr [...], [...] i [...] nie może nastąpić na podstawie aktu notarialnego [...] z dnia 3 lipca 1965r. Jak wynika bowiem z art. 2 pkt 8 ustawy ewidencja gruntów i budynków stanowi jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Z kolei stosownie do § 12 ust. 1 rozporządzenia prawa właścicieli do gruntów, budynków i lokali uwidacznia się w ewidencji na podstawie wpisów dokonanych w księgach wieczystych, prawomocnych orzeczeń sądowych, umów zawartych w formie aktów notarialnych dotyczących ustanowienia lub przeniesienia praw rzeczowych do nieruchomości, ostatecznych decyzji administracyjnych, dyspozycji zawartych w aktach normatywnych i umów dzierżawy, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Przenosząc treść cyt. przepisów na grunt rozpoznawanej sprawy podkreślić trzeba, że skarżący nie przedłożył jakiegokolwiek dokumentu (o charakterze następczym wobec ww. aktów administracyjnych), wymienionego w zamkniętym katalogu zawartym w cytowanym § 12 ust. 1 rozporządzenia, który mógłby stanowić podstawę żądanych zmian w ewidencji gruntów obrębu Ossala, gmina Osiek w odniesieniu do działek nr [...], [...] i [...]. Jednoczenie nie sposób nie zauważyć – co słusznie wskazuje organ odwoławczy – że grunty oznaczone obecnie jako działka nr [...] wchodziły w skład dawnej działki nr [...], która nie była przedmiotem aktu notarialnego z dnia 3 lipca 1965r. [...], z którego swoje żądania wywodzi W. G.. Powyższe wynika z porównania wyrysu wpisanego do ewidencji w dniu 13 października 1960r. za numerem [...] z aktualną mapą ewidencji gruntów. W tym miejscu jeszcze raz należy wyjaśnić, że ewidencja gruntów i budynków służy jedynie rejestrowaniu aktualnego stanu prawnego działek gruntu wynikającego z dokumentów określonych w powołanym wyżej § 12 ust. 1 rozporządzenia, a dokumenty określające poprzedni stan prawny działek gruntu nie stanowią podstawy do zarejestrowania tego stanu w ewidencji gruntów i budynków, jeżeli stan ten został stwierdzony późniejszym dokumentem, z którym ustawodawca związał skutek wiążącego ustalenia stanu prawnego danych działek gruntu. Prawidłowo zatem organy obu instancji odmówiły W. G. wprowadzenia żądanej zmiany. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a.