II SA/Ke 679/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2015r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie zasiłku celowego na zakup żywności I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz radcy prawnego A. M. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych w tym VAT w kwocie 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia 20 maja 2015r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpoznaniu odwołania M. J. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta K. z dnia [...]., znak: [...] , przyznającej zasiłek celowy w łącznej wysokości 60,00 zł z przeznaczeniem na zakup żywności dla M. J. na okres od 1 kwietnia 2015r. do 30 kwietnia 2015r. - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2013.267 j.t. ze zm) - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Wnioskiem z dnia 1 kwietnia 2012r. M. J. wystąpiła do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w K. z prośbą o przyznanie zasiłku celowego na żywność, zasiłku okresowego, zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup odzieży i obuwia dla wnioskodawczym i jej córki oraz leków. Po rozpatrzeniu w/w wniosku organ I instancji przyznał M. J. zasiłek okresowy w wysokości 110,71 zł od 1 kwietnia 2015r. do 30 kwietnia 2015r., zasiłek celowy w miesiącu kwietniu 2015r. w łącznej kwocie 200,00 zł na dofinansowanie do zakupu leków dla córki (60,00 zł), zakup obuwia dla córki (70,00 zł) oraz zakup odzieży dla córki (70,00 zł) oraz odmówił przyznania zasiłku celowego w miesiącu kwietniu 2015r. z przeznaczeniem na zakup odzieży i obuwia dla wnioskodawczyni. Odrębną, /obecnie zaskarżoną/ decyzją z dnia 10 kwietnia 2015r., znak: [...] organ I instancji przyznał zasiłek celowy w łącznej wysokości 60,00 zł z przeznaczeniem na zakup żywności dla M. J. na okres 1 kwietnia 2015r. do 30 kwietnia 2015r. W podstawie prawnej organ podał min. przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej oraz Uchwałę Rady Miasta K. nr LVI/988/2014 z dnia 16 stycznia 2014r. w sprawie podwyższenia kryterium dochodowego uprawniającego do przyznania nieodpłatnej pomocy w zakresie dożywiania w formie świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, iż materiał dowodowy potwierdził zasadność wniosku o przyznanie zasiłku celowego na zakup żywności z uwagi na konieczność stosowania diety. Organ wskazał, że wnioskodawczyni spełniła kryterium dochodowe, określone w Uchwale Rady Miasta K. i wysokość przyznanego zasiłku ustalono zgodnie z tabelą wysokości świadczenia pieniężnego w postaci zasiłku celowego na zakup żywności dla osób uprawnionych do otrzymania gorącego posiłku w formie obiadu dwudaniowego, stanowiącej załącznik Nr 1 do zarządzenia Nr 34/2014 z dnia 30.12.2014r. wydanego przez Dyrektora MOPR w K.. Dochód na osobę w rodzinie wynosi 355,30 zł i mieści się w przedziale powyżej 345,00zł do 465,00 zł". Stąd wysokość świadczenia wynosi 60,00 zł miesięcznie dla osoby. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła M. J., zarzucając naruszenie art. 6 k.p.a, 7 k.p.a, 8 k.p.a. poprzez zaniechanie kompleksowej wykładni obowiązujących przepisów prawa z uwzględnieniem zasad obiektywizmu, w tym zakazów dyskryminacji w aspekcie konieczności stosowania przez nią diety, a także naruszenie art. 17 ust 1 i 3, art. 39 ust 1 i 2, art. 48 ust 1 i 4 ustawy o pomocy społecznej w związku z art. 32, art. 68 pkt 1 i art. 71 Konstytucji RP. Decyzja jest naruszeniem konstytucyjnej zasady równości wobec prawa i stanowi przykład dyskryminacji. Organ powinien wziąć pod uwagę okoliczności faktyczne co do sytuacji skarżącej, która nie z własnej winy musi stosować dietę pokarmową. Wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji w zakresie kwoty przyznanego świadczenia w postaci zasiłku celowego na zakup żywności odpowiadającego odpowiednio wysokości przysługującej dla osób uprawnionych do otrzymania obiadu dwudaniowego, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu odwołania M. J. wskazała, że nie zgadza się z zaskarżoną decyzją i podnosi te same argumenty, które zostały wskazane w poprzednich odwołaniach. Dokonując na podstawie art. 138 k.p.a. merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. nie znalazło podstaw do zmiany bądź do uchylenia zaskarżonej decyzji, stwierdzając że nie naruszyła ona prawa. Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 7 pkt 1, pkt 4, pkt 6 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. 2013.182 t.j.), pomocy społecznej udziela się osobom i rodzinom w szczególności z powodu ubóstwa, bezrobocia, długotrwałej lub ciężkiej choroby. Zgodnie z art. 8 ust 1. w/w ustawy prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 53a, 78 i 91, przysługuje: 1) osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 542 zł , zwanej dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej", 2) osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 456 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym na osobę w rodzinie", 3) rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, zwanej dalej "kryterium dochodowym rodziny" - przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. W myśl ust 2 w/w artykułu rada gminy, w drodze uchwały, może podwyższyć kwoty, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, uprawniające do zasiłków okresowego i celowego. Zgodnie z art. 39 ust 1 w/w ustawy w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. W myśl ust. 2 zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Zgodnie z Uchwałą Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2013r. nr 221 (MP, poz. 1024) w sprawie ustanowienia wieloletniego programu wspierania finansowego gmin w zakresie dożywiania "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" na lata 2014-2020 oraz Uchwałą Rady Miasta nr LVI/988/2014 z dnia 16 stycznia 2014r. w sprawie podwyższenia kryterium dochodowego uprawniającego do przyznania nieodpłatnej pomocy w zakresie dożywiania w formie świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności ze środków przekazywanych w ramach Programu - gminy udzielają wsparcia osobom spełniającym warunki otrzymania pomocy wskazane w ustawie z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej oraz spełniającym kryterium dochodowe w wysokości 150% kryterium, o którym mowa w art. 8 ww. ustawy. Ze środków przekazanych gminom z Programu udziela się wsparcia w szczególności: 1) dzieciom do czasu podjęcia nauki w szkole podstawowej, 2) uczniom do czasu ukończenia szkoły ponadgimnazjalnej, 3) osobom i rodzinom znajdującym się w sytuacjach wymienionych w art. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej, w szczególności osobom samotnym, w podeszłym wieku, chorym lub niepełnosprawnym - w formie posiłku, świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności albo świadczenia rzeczowego w postaci produktów żywnościowych. 150% kryterium dochodowego kwalifikujące osobę w rodzinie do udzielenia pomocy w ramach w/w programu wynosi 684,00 zł. Organ ustalił, że M. J. prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z córką. Na dochód rodziny z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku złożyły się: alimenty - 258,89zł, zasiłek rodzinny w wysokości 106,00 zł, dodatek energetyczny - 15,77 zł, dodatek czynszowy w wysokości 309,93 zł oraz zasiłek okresowy - 20,00 zł. Łącznie dochód rodziny wyniósł 710,59 zł tj. 355,30 zł na osobę. W ocenie organu M. J. spełnia kryterium dochodowe uprawniające do przyznania pomocy, wobec czego organ I instancji przyznał jej pomoc w postaci zasiłku celowego w wysokości 60,00 zł z przeznaczeniem na zakup żywności, na okres od 1 kwietnia 2015r. do 30 kwietnia 2015r. Organ I instancji ustalając wysokość pomocy oparł się na tabeli stanowiącej załącznik Nr 1 do zarządzenia Nr 34/2014 z dnia 30.12.2014r. wydanego przez Dyrektora MOPR w K. i przyznał pomoc w wysokości 60.00 zł miesięcznie. Kolegium wskazało, iż zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Uznając konieczność udzielenia pomocy, organ winien rozważyć wszelkie okoliczności niezbędne do podjęcia prawidłowej decyzji o wysokości przyznanych na rzecz konkretnej osoby środków w ramach uznania administracyjnego, rozumianego w sposób przedstawiony wyżej. Są to przede wszystkim: uzasadnione potrzeby uprawnionego, własne możliwości finansowe oraz potrzeby innych osób starających się o pomoc społeczną. Wszystko to ma na celu rozdzielenie funduszy, jakimi dysponuje właściwy organ w taki sposób, aby pomoc dotarła do wszystkich osób uprawnionych w formie i wysokości adekwatnej do zgłaszanych przez nie potrzeb i zasobów finansowych ośrodka. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że dowody zgromadzone w sprawie przemawiają za przyjęciem poglądu, że w niniejszej sprawie organ I instancji zasadnie udzielił M. J. bezzwrotnej pomocy pieniężnej na zakup posiłku lub żywności w postaci zasiłku celowego w wysokości 60,00 zł w miesiącu kwietniu. Z wyjaśnień organu I instancji wynika, iż organy pomocy społecznej realizując postanowienia "Programu" w pierwszej kolejności zobowiązane są do zapewnienia świadczenia w formie posiłku, natomiast przyznanie świadczenia pieniężnego w postaci zasiłku celowego na zakup posiłku albo żywności lub świadczenia rzeczowego następuje wówczas, gdy forma posiłku nie jest możliwa do realizacji, lub gdy przyznanie pomocy w formie posiłku byłoby nieuzasadnione z uwagi na sytuację rodziny. Wysokość zasiłku celowego na zakup żywności dla M. J. ustalono zgodnie z obowiązującą tabelą. Odnosząc się do treści odwołania, w którym M. J. podniosła, iż decyzja MOPR narusza konstytucyjną zasadę równości wobec prawa i stanowi przykład dyskryminacji, Kolegium wskazało, że organ I instancji w piśmie z dnia 23 kwietnia 2015r. wyjaśnił, że od stycznia do kwietnia w Rejonie Opiekuńczym KSM udzielono świadczenia pieniężnego w postaci zasiłku celowego na zakup żywności 257 środowiskom, które również wymagały stosowania diety pokarmowej, a jej wysokość przyznano na podstawie Zarządzenia Dyrektora MOPR w K. z dnia 30 grudnia 2014r. Zatem osobom znajdującym się w takiej samej sytuacji jak wnioskodawczym, organ I instancji udzielił takiej samej pomocy. Brak jest podstaw do twierdzenia, że naruszył zasadę równości i dyskryminuje stronę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 20 maja 2015r. wniosła M. J., zarzucając rażące naruszenie prawa, tj. naruszenie przepisów prawa, które miało istotny wpływ na treść wydanej decyzji; tj. - art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. przez zaniechanie kompleksowej wykładni obowiązujących przepisów prawa z uwzględnieniem zasad obiektywizmu, w tym zakazów dyskryminacji w aspekcie konieczności stosowania diety po odbytym przez skarżącą zabiegu operacyjnym, - art. 17 ust. 1 pkt 3, art. 39 ust. 1 pkt 2, art. 48 ust. 1 pkt 4 ustawy o pomocy społecznej w zw. z art. 32, art. 71, art. 68 pkt 1 Konstytucji RP. Ustanowiony dla skarżącej z urzędu pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W uzasadnieniu skargi zakwestionowano wysokość przyznanego zasiłku celowego, która – zdaniem strony – nie jest adekwatna do jej ciężkiej sytuacji zdrowotnej i materialnej. Z uwagi na konieczność stosowania diety pokarmowej świadczenie pieniężne przyznane na ww. cel powinno odpowiadać równowartości miesięcznego abonamentu obiadowego - 217 zł, a przyznano jedynie 60 zł. Ze względu na szczególną sytuację zdrowotną skarżącej organ nie powinien stosować zasady, że wysokość zasiłku żywnościowego jest uzależniona od dochodu na osobę w rodzinie. Zastosowanie w stosunku do skarżącej tabeli, która określa wysokość świadczenia pieniężnego na zakup żywności może stanowić przejaw dyskryminacji. Za kwotę 60 zł skarżąca nie jest w stanie zakupić takiej ilości produktów, aby przygotować jeden gorący, pełnowartościowy posiłek dziennie dwudaniowy. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji w zakresie kwoty przyznanego świadczenia w postaci zasiłku celowego na zakup żywności, odpowiadającej wysokości przysługującej dla osób uprawnionych do otrzymania obiadu dwudaniowego, wypłatę różnicy 157 zł pomiędzy wartością abonamentu obiadowego a udzieloną pomocą (217 zł – 60 zł), ewentualnie ustalenie kosztów diety zalecanej przez lekarza i wyliczenie na tej podstawie pomocy finansowej, stwarzającej możliwość przygotowania jednego gorącego posiłku dziennie przez skarżącą. Skarga wpłynęła po terminie, ale postanowieniem z dnia 31 lipca 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny przywrócił M. J. termin do jej wniesienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości, bądź zasad współżycia społecznego. Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej właściwości Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 20 maja 2015r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o przyznaniu M. J. świadczenia pieniężnego w postaci zasiłku celowego w wysokości 60,00 zł z przeznaczeniem na zakup żywności w okresie od 1 kwietnia 2015r. do 30 kwietnia 2015r. Ustalony przez organy obu instancji stan faktyczny nie był kwestionowany przez skarżącą i znajduje pełne potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym – w szczególności w wywiadzie środowiskowym. Kwestią, która wywołuje zasadniczy sprzeciw skarżącej jest wysokość przyznanego jej świadczenia na zakup żywności, która nie odpowiada jego oczekiwaniom, przy czym skarżąca nie określiła kwoty, jaka byłaby dla niej satysfakcjonująca z uwagi na konieczność stosowania diety pokarmowej, odnosząc jedynie wysokość zasiłku do wartości abonamentu żywnościowego – 217zł. Należy wskazać, że zasiłek celowy jest jedną z podstawowych form pomocy społecznej przyznawanej z uwagi na zaistnienie sytuacji określonych w ustawie z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. 2013,182 t.j.) zwanej dalej ustawą. Wśród okoliczności, od których ustawodawca uzależnia przyznanie pomocy społecznej w w/w formie znajduje się ubóstwo (art. 7 pkt 1 ustawy), bezrobocie (art. 7 pkt 4 ustawy), niepełnosprawność (art. 7 pkt 5 ustawy), długotrwała lub ciężka choroba (art. 7 pkt 6 ustawy). Zgodnie z art. 39 ust. 1 i ust. 2 ustawy zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Zgodnie z uchwałą nr 221 Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2013r. "w sprawie ustanowienia wieloletniego programu wspierania finansowego gmin w zakresie dożywiania na lata 2014-2020" kryterium dochodowe uprawniające do uzyskania pomocy w formie dożywiania mogą otrzymać osoby, których dochód nie przekracza 150% kryterium dochodowego, określonego w art. 8 ustawy o pomocy społecznej. Rada Miasta K., w uchwale Nr LVI/988/2014 z dnia 16 stycznia 2014r. "w sprawie podwyższenia kryterium dochodowego uprawniającego do przyznania nieodpłatnie pomocy w zakresie dożywiania w formie świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności", przyjęła kryterium dochodowe, uprawniające do uzyskania tej formy pomocy. Doprecyzowaniem powyższych regulacji jest zarządzenie wewnętrzne nr 34/2014 z dnia 30 grudnia 2014r. Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w K. "w sprawie ustalenia wysokości świadczenia pieniężnego w postaci zasiłku celowego na zakup żywności". Ze względu na treść cyt. przepisów – ściśle określających przesłanki, jakie muszą być spełnione przez osobę ubiegającą się o udzielenie pomocy społecznej w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup żywności – nie ulega wątpliwości, że sytuacja finansowo – życiowa, w jakiej znajduje się skarżąca odpowiada wyżej wymienionym przesłankom. Skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe z córką, dochód na tę rodzinę łącznie wyniósł 710,59 zł, tj. 355,30 zł na osobę (art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy). Należy podzielić stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., że od spełnienia przedstawionych powyżej warunków uzależnione jest jedynie przyznanie zasiłku celowego, natomiast sama jego wysokość została pozostawiona przez ustawodawcę uznaniu organu pomocy społecznej. Do wniosku takiego prowadzi treść art. 39 ust. 1 ustawy oraz uchwała o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania", zgodnie z którymi zasiłek celowy, a także pomoc w zakresie dożywiania jedynie mogą (a nie muszą) zostać przyznane. Wskazania jednakże wymaga, że opisany element uznaniowości nie oznacza, że wydanie decyzji w tym zakresie polega na zupełnej dowolności działania organu. Rozstrzygnięcia wydawane w oparciu o uznanie administracyjne podlegają kontroli sądowej sprawowanej pod względem zgodności z prawem. Działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza, jak wynika z art. 7 k.p.a. – załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków. Mając na uwadze treść przepisów ustawy podnieść trzeba, że organ przy udzielaniu przedmiotowej pomocy społecznej kieruje się ogólnymi zasadami wyrażonymi na gruncie tej regulacji dotyczącymi wymogu dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy (art. 3 ust. 3), przy jednoczesnym ograniczeniu uwzględniania potrzeb osób i rodzin korzystających z pomocy do sytuacji, gdy potrzeby te odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 4). Ratio legis tych postanowień polega na rozdzieleniu funduszy, jakimi dysponuje właściwy organ w taki sposób, aby pomoc dotarła do wszystkich osób uprawnionych w formie i wysokości adekwatnej do zgłaszanych przez nie potrzeb i zasobów finansowych organów pomocy społecznej. Z powyższych względów uzasadnienie decyzji przyznającej świadczenie z zakresu pomocy społecznej powinno zawierać ustalenia organu dotyczące możliwości płatniczych ośrodka pomocy społecznej (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28.03.2006r., sygn. akt I SA/Wa 180/06, LEX nr 197477 oraz z dnia 23.09.2005r., sygn. akt I SA/Wa 1553/04, LEX nr 192950). W niniejszej sprawie możliwości finansowe organu I instancji zostały odzwierciedlone w tabeli wysokości zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup żywności, stanowiącej załącznik nr 1 do zarządzenia wewnętrznego Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w K. z dnia 30 grudnia 2014r. Nr [...]. Przedmiotowa tabela różnicuje wysokość przysługującego zasiłku w zależności od dochodów osiąganych przez beneficjenta pomocy, zgodnie z zasadą, że im wyższy osiągany dochód, tym mniejsze świadczenie jest przyznawane. Oczywistą rzeczą jest bowiem niemożliwość zaspokojenia przez ośrodek pomocy społecznej wszystkich potrzeb osób potrzebujących w zgłaszanej przez nie wysokości. Tym samym, wobec sprecyzowania kwot przedmiotowego zasiłku celowego oddzielnie dla każdej grupy docelowych świadczeniobiorców – różniących się od siebie osiąganymi dochodami – organ zabezpieczył rozdzielenie posiadanych środków w sposób najbardziej efektywny, tak aby pomoc w największej wysokości dotarła do osób rzeczywiście najbardziej jej potrzebujących. Nie może bowiem budzić wątpliwości, że osoba, która nie osiąga żadnego dochodu, winna otrzymać większe wsparcie ze strony ośrodka pomocy społecznego. Mając na uwadze powyższe stwierdzić trzeba, że w niniejszej sprawie wykazano, że wysokość przyznanego skarżącej świadczenia była uzależniona od środków, jakie przeznaczone były w tym okresie na zasiłki celowe z przeznaczeniem na zakup żywności dla najuboższych. Nie można mówić zatem o naruszeniu art. 93 ust. 2 Konstytucji RP. Podstawę do wydania decyzji o przyznaniu skarżącej zasiłku celowego na zakup żywności stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2014r. o pomocy społecznej, a w szczególności jej art. 39, jak również uchwała Rady Miasta K. Nr LVI/988/2014 z dnia 16 stycznia 2014r. W świetle przytoczonych ustaleń stwierdzić trzeba, że organ I instancji, orzekając o przyznaniu zasiłku celowego w wysokości 60 zł na okres od 1 kwietnia 2015r. do 30 kwietnia 2015r. nie przekroczył granic przyznanego mu w tym zakresie uznania administracyjnego. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że zakwestionowane przez skarżącą świadczenie nie jest jedynym, które otrzymuje z pomocy społecznej, jest objęta stałą pomocą MOPR w K.. Przyznana skarżącej pomoc celowa mieści się w zakresie udzielonych przez MOPR w K. zasiłków celowych na zakup żywności. Należy także podkreślić, że realizując postanowienia programu wspierania finansowego gmin w zakresie dożywiania "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" w pierwszej kolejności organ pomocy społecznej udzielając wsparcia ze środków przekazanych gminom jest zobowiązany do przyznania pomocy w formie posiłku, zaś przyznanie pomocy w formie zasiłku celowego następuje w sytuacji, gdy pomoc w formie posiłku jest nieuzasadniona. W sprawie niniejszej organ przyjął, że skarżąca istotnie wymaga stosowania diety pokarmowej i uwzględnił jej wniosek o przyznanie pomocy w formie zasiłku celowego. Nie oznacza to jednak, że wysokość tego zasiłku powinna wynosić 217 zł, tj. tyle, ile wynosi bon obiadowy, który jest realizowany w placówce gastronomicznej. Gmina nie ma obowiązku przyznania zasiłku celowego w wysokości uwzględniającej pełne koszty wyżywienia skarżącej. Przepis art. 39 ust. 2 ustawy mówi o przyznaniu zasiłku celowego na pokrycie kosztów zakupu żywności w całości lub części. Należy mieć na względzie, że potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 4 ustawy). Z uwagi zaś na ograniczone możliwości finansowe organ pierwszej instancji nie może w pełni zaspokajać potrzeb osób korzystających z pomocy. Mając powyższe na uwadze, nie można podzielić zarzutu skarżącej o jej "dyskryminacji". Organ bowiem w ramach uznania administracyjnego przyznał zasiłek celowy, uwzględniając nie tylko sytuację skarżącej, ale również możliwości finansowe gminy, w tym potrzeby innych osób ubiegających się o pomoc społeczną. Organ słusznie podniósł, że ma na celu rozdzielenie funduszy, jakimi dysponuje, w sposób który umożliwi ich dotarcie do wszystkich osób uprawnionych w formie i wysokości adekwatnej do zgłaszanych przez nie potrzeb i zasobów finansowych ośrodka, od stycznia do kwietnia w Rejonie Opiekuńczym KSM udzielono świadczenia pieniężnego w postaci zasiłku celowego na zakup żywności 257 środowiskom, które również wymagały stosowania diety pokarmowej, a jej wysokość przyznano na podstawie Zarządzenia Dyrektora MOPR w K. z dnia 30 grudnia 2014r. Zatem osobom znajdującym się w takiej samej sytuacji jak wnioskodawczym, organ I instancji udzielił takiej samej pomocy. Wyrażając powyższe stanowisko, Sąd podzielił w pełni pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wyrażony w wyrokach z dnia 16 lipca 2015r., sygn. akt II SA/Ke 532/15; z dnia 11 czerwca 2015r., sygn. akt II SA/Ke 453/15; z dnia 8 października 2015r., sygn. akt II SA/Ke 758/15; z dnia 24 września 2015r., sygn. akt II SA/Ke 600/15 Mając powyższe na uwadze, Sąd dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem jego legalności nie stwierdził, aby w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia prawa materialnego bądź przepisów postępowania wskazanych w skardze, które mogłoby stanowić podstawę uwzględnienia skargi z przyczyn wskazanych w art. 145 § 1 p.p.s.a. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. Sąd przyznał koszty dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu na podstawie art. § 2 ust. 3, § 16 oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013r., poz. 490) w związku z art. 250 ustawy p.p.s.a.