II SA/Ke 690/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 listopada 2014 r. sprawy ze skargi C. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 czerwca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz radcy prawnego M. Ś. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym VAT w kwocie 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia 30 czerwca 2014 r. znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania C. S., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy G. z dnia 10 kwietnia 2014 r. znak: [...] o ustaleniu, wniosek B. i W. małż. B., warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego na cele związane z dotychczasową jego funkcją (klatka schodowa, balkon podparty słupami, lukarny w północnej połaci dachu) oraz realizacji urządzeń budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, niezbędnych do jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, na działce nr ewid. 539/1 w W., gm. G. Na wstępie należy zaznaczyć, że postanowieniem z dnia 17 października 2012 r. znak: [...], wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał B. i W. małż. B. wstrzymać zrealizowaną samowolnie ww. rozbudowę oraz nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia dokumentów umożliwiających legalizację samowoli budowlanej, m.in. ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że opisana na wstępie decyzja Wójta Gminy G. z dnia 10 kwietnia 2014 r. została wydana w następstwie uchylenia przez organ odwoławczy, decyzją z dnia 2 września 2013 r., decyzji organu I instancji z dnia 8 kwietnia 2013 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla ww. inwestycji. W odwołaniu od decyzji z dnia 10 kwietnia 2014 r. C. S. podniosła, że linie rozgraniczające teren inwestycji zostały ustalone "na dziko", bez rozgraniczenia, a nadto zarzuciła naruszenie przepisów prawa budowlanego. Zdaniem organu odwoławczego Wójt Gminy G. ustalił i udokumentował w materiale dowodowym spełnienie łącznie warunków wydania przedmiotowej decyzji, określonych w art. 61 ust. 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.2012.647.j.t) dalej jako u.p.z.p. Sporządził również analizę funkcji cech zabudowy i zagospodarowania terenu, stosownie do treści rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w braku planu miejscowego. Kolegium nie stwierdziło, aby wyznaczając granice obszaru analizowanego, organ I instancji naruszył przepisy ww. rozporządzenia. Analizowany obszar został bowiem wyznaczony w odległości nie mniejszej niż trzykrotność frontu działki terenu objętego wnioskiem i jednocześnie nie mniej niż 50 m, przy czym za front działki terenu objętego wnioskiem uznano część działki przylegającą do drogi, z której odbywa się wjazd na działkę. Również ustalone parametry nowej zabudowy - nieprzekraczalna linia zabudowy bez zmian (16 m od krawędzi jezdni drogi powiatowej), wielkość powierzchni zabudowy do powierzchni terenu w liniach rozgraniczających teren inwestycji (do 0,4, co najmniej 6% powierzchni biologicznie czynnej), szerokość elewacji frontowej bez zmian (9 m), geometria dachu (symetryczny, dwu lub czterospadowy, o nachyleniu połaci od 30 do 50º , wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (do 4,5 m), wysokość kalenicy (do 9 m) – nie naruszają prawa i znajdują odzwierciedlenie w zabudowie już istniejącej na obszarze analizowanym. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy wyjaśnił pojęcie sąsiedztwa, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., w oparciu o wyrok NSA w sprawie II OSK 860/09 i przy zastosowaniu wykładni celowościowej, podkreślającej zasadę prawa do zabudowy wynikającą z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Dodatkowo wskazano, że decyzja organu I instancji zawiera elementy wymagane przez art. 54 u.p.z.p., ponieważ określa rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich oraz na mapie spełniającej wymogi art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium wyjaśniło, że decyzja o warunkach zabudowy rozstrzyga jedynie o możliwości budowy oraz określa granice terenu inwestycji. Nie upoważnia natomiast do rozpoczęcia inwestycji. W pkt 4 decyzji ("Wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich") wskazano, że planowana nie może powodować naruszenia interesów osób trzecich. Powołując się na wyrok NSA, w sprawie II OSK 200/06 organ wskazał, że w decyzji o warunkach zabudowy należy w sposób możliwie najszerszy ustalić warunki inwestowania, których konkretyzacja nastąpi w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Wtedy bowiem rozstrzygane są szczegółowe kwestie dotyczące wpływu planowanej inwestycji na sposób korzystania z nieruchomości sąsiedniej oraz jej zgodność z przepisami prawa budowlanego oraz przepisami szczególnymi. W związku z powyższym, zdaniem organu, w niniejszej sprawie nie ma znaczenia kwestia przebiegu granic. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, C. S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, ewentualnie o zmianę zaskarżonej decyzji i oddalenie wniosku małżonków B. Zarzuciła organowi naruszenie art. 59 i innych ustawy Prawo budowlane oraz naruszenie praw właścicieli działek sąsiednich z uwagi na brak systemu odprowadzania wód opadowych oraz brak analizy organu w tym zakresie. W uzasadnieniu skarżąca zakwestionowała brak nałożenia na inwestorów w decyzji warunkach zabudowy, obowiązku wykonania odpowiedniego i stosownego do warunków zewnętrznych (sąsiednich działek) odprowadzenia wód opadowych. Podniosła, że przy każdych większych opadach odczuwa skutki zrealizowanej samowoli budowlanej. Woda deszczowa odprowadzana jest bowiem bezpośrednio na chodnik, a z uwagi na spad i nachylenie działki inwestorów w kierunku działki skarżącej, woda zalewa jej drogę dojazdową i podmywa dom. Ustalając parametry zabudowy organ pominął jej wpływ na sąsiednie działki. Zdaniem skarżącej, z uwagi na specyfikę okolicy (wąskie działki, duże spadki, ogólny brak infrastruktury nawadniającej) wnioskodawcy powinni zostać zobowiązani do wykonania odprowadzenia wód opadowych nie po chodniku, lecz poprzez system drenów. Woda z dachu budynku małżonków B. zalewa bowiem jej nieruchomość, z czym wiąże się konieczność wzywania straży pożarnej w celu wypompowania wody. Dodatkowo zarzuciła organowi brak zobowiązania wnioskodawców do wykonania rowu odwadniającego. Skarżąca podniosła ponadto, że część graficzna decyzji nie jest zgodna z faktyczną zabudową, ponieważ na rysunku nie ujawniono nowego budynku mieszkalnego z mieszkaniem, dużego garażu, starego budynku mieszkalnego z oborą, dobudówki do starego domu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem skargi ( art. 145 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego na cele związane z dotychczasową jego funkcją, tj. dobudowie klatki schodowej, balkonu podpartego słupami, lukarny w północnej połaci dachu oraz realizacji urządzeń budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.(Dz.2013.1409j.t.) dalej jako ustawa Prawo budowlane, niezbędnych do jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, na działce nr ewid. 539/1 w W., gm. G. Przedłożenie przez inwestorów ww. decyzji jest jednym z warunków niezbędnych do zalegalizowania samowoli budowlanej, której dopuścili się realizując ww. rozbudowę w latach 2008 i 2011 (postanowienie PINB z dnia 17.10.2012r., k. 73 akt. adm.). Na wstępie podkreślić należy, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm., dalej jako "u.p.z.p."). Zgodnie z dyspozycją art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Warunki dopuszczające wydanie decyzji o warunkach zabudowy reguluje przepis art. 61 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym wydanie takiej decyzji jest możliwe jedynie w przypadku, gdy łącznie: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W ocenie Sądu nie budzi żadnej wątpliwości, że ww. przesłanki zostały w niniejszej sprawie spełnione, na co prawidłowo wskazały organy obu instancji. Zarówno wniosek inwestora, jak i rozstrzygnięcie organu I instancji odpowiadają też wymogom, zawartym w art. 52, art. 53 ust. 3-5 i art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Projekt decyzji został sporządzony przez uprawnionego urbanistę, zaś załącznikiem do decyzji uczyniono wymagane dokumenty w postaci mapy zasadniczej w skali 1:1000 z zaznaczeniem linii rozgraniczających teren inwestycji oraz wyniki analizy w formie tekstowej i graficznej. W aktach postępowania znajduje się też wyrys z mapy ewidencyjnej w skali 1:1000, przyjętej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmującej teren działki nr 539/1 oraz działek sąsiednich. Ustalenie przez właściwy organ administracji publicznej, czy wspomniane warunki faktycznie zostały spełnione, wiąże się z koniecznością przeprowadzenia analizy urbanistycznej zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588). W pierwszej więc kolejności obowiązkiem organu administracyjnego jest wyznaczenie wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszaru analizowanego, a następnie przeprowadzenie na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. W toku postępowania administracyjnego organ I instancji wyznaczył obszar analizowany i przeprowadził w nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Przepis § 3 powołanego rozporządzenia określa, że granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m. W stanie faktycznym sprawy, organ wyznaczył obszar analizowany zgodnie z ww. przepisem. W decyzji organu I instancji znalazły się w wszystkie niezbędne postanowienia wynikające z przepisów § 4 – 8 ww. rozporządzenia. Podsumowując, w ocenie Sądu wymagania formalne, określone w cytowanych wyżej przepisach i niezbędne do wydania decyzji o warunkach zabudowy, zostały spełnione. Sąd nie dopatrzył się w tym zakresie żadnych uchybień, które miałyby wpływ na rozstrzygnięcie i jako takie mogłyby stanowić podstawę do wyeliminowania kwestionowanych decyzji z obrotu prawnego. Spór w niniejszej sprawie dotyczy braku nałożenia na inwestorów, w ramach postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, obowiązków w zakresie odprowadzania wód opadowych, ponieważ zdaniem skarżącej woda z dachu budynku mieszkalnego i dokonanej samowolnie rozbudowy zalewa jej nieruchomość i naraża na straty. Odnosząc się do tego zarzutu, należy wyjaśnić, że decyzja o warunkach zabudowy określa wymagania jakim powinna odpowiadać planowana inwestycja, wskazuje dopuszczalny sposób zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu poprzedza wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie przesądza o zgodności inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi ( w tym co do rozwiązań związanych z odprowadzaniem wód opadowych). Wydaje się ją, gdy spełnione są łącznie wszystkie wymagania określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zakres ochrony osób trzecich ulega konkretyzacji i uwzględnieniu na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, przed organami administracji architektoniczno-budowlanej, a w realiach niniejszej sprawy z uwagi na proces legalizacyjny popełnionej przez inwestorów samowoli budowlanej - przed organami nadzoru budowlanego. W kontrolowanej decyzji interesy osób trzecich zostały należycie zabezpieczone, co odzwierciedla zapis punktu 4 decyzji. W zakresie ochrony interesów osób trzecich, wymagania dotyczące tej ochrony, zgodnie z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 163, poz. 1589), zapisano poprzez określenie warunków ochrony przed: pozbawieniem dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. Ponadto w decyzji wskazano, że gwarancją nienaruszalności tych praw jest sporządzenie projektu budowlanego z uwzględnieniem poszanowania wymogów określonych w art.5 ustawy Prawo budowlane. Przepis ten stanowi w ust.1 pkt b, że obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając warunki użytkowe zgodne z przeznaczeniem obiektu, w szczególności w zakresie usuwania ścieków, wody opadowej i odpadów. Tak więc, dopiero opracowany projekt budowlany winien zawierać szczegółowe rozwiązania w zakresie sposobu odprowadzania wód opadowych, a jego badanie w ramach postępowania legalizacyjnego, należy do organów nadzoru budowlanego (powiatowego inspektora nadzoru budowlanego w I instancji, wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego w II instancji). Brak jest podstaw prawnych do zawarcia bardziej szczegółowych zapisów w decyzji warunkach zabudowy. Ustalenia dotyczące obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej oraz ochrony interesów osób trzecich, zapisuje się bowiem w decyzji o warunkach zabudowy w sposób określony, jak to wyżej wskazano, w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosownych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 164, poz. 1589). W niniejszej sprawie wymogi te zostały zaś spełnione. Obawy skarżącej są o tyle przedwczesne, że to na etapie wydawania decyzji kończącej postępowanie legalizacyjne uregulowanej w art.49 ustawy Prawo budowlane, właściwy organ musi sprawdzić, czy wzniesiony samowolnie obiekt nie narusza przepisów techniczno-budowlanych. Art. 49 ust.1-4 ustawy Prawo budowlane stanowi w ust.1, że właściwy organ, przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, bada: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3) wykonanie projektu budowlanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane - oraz, w drodze postanowienia, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. Na postanowienie przysługuje zażalenie. W ust.2. – do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu. W ust.3 - w przypadku stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, w określonym terminie, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję, o której mowa w art. 48 ust. 1 (rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części – przypisek sądu). Decyzję tę wydaje się również w przypadku nieuiszczenia w terminie opłaty legalizacyjnej. W ust.4. - w razie spełnienia wymagań, określonych w ust. 1, właściwy organ wydaje decyzję: 1) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót; 2) o zatwierdzeniu projektu budowlanego, jeżeli budowa została zakończona. To przedłożenie przez inwestorów projektu budowlanego samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego, pozwoli organowi nadzoru budowlanego ocenić, czy zrealizowany budynek nie narusza warunków technicznych, w tym co do odprowadzania wód opadowych. W sytuacji, gdy nie został jeszcze sporządzony projekt budowlany i nie znane są konkretne rozwiązania w tym zakresie - nie można tej kwestii ocenić. Tak więc, choć obiekt będący przedmiotem kontrolowanej decyzji ustalającej warunki zabudowy jest już zrealizowany (samowolnie), to dopiero pozytywne dla inwestorów zakończenie postępowania legalizacyjnego w odniesieniu do tego obiektu przesądzi o dopuszczalności jego budowy. Także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 lipca 2012r. w sprawie II OSK 722/11 (publ.orzeczenia.nsa.gov.pl) podkreślił, że generalnym warunkiem umożliwiającym legalizację wzniesionego już obiektu, jest nie tylko zgodność z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ale także brak sprzeczności z innymi przepisami, w tym normami techniczno-budowlanymi Dodatkowo wskazać należy, że sprawy związane ze zmianą stanu wody na gruncie, które szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie mogą być przedmiotem odrębnego postępowania, prowadzonego na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2012 r., poz. 145 ze zm.). Nie wpływa na rozstrzygnięcie sprawy, podnoszony przez skarżącą zarzut, że na działce inwestorów znajdują się jeszcze inne budynki, ponieważ kontrolowana decyzja o warunkach zabudowy spełnia wymogi przewidziane w art.54 u.p.z.p. W tym stanie rzeczy, ponieważ zawarte w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a. O wynagrodzeniu radcy prawnego orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 w zw. z § 15 oraz 16 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).