II SA/Ke 700/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian,, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Asystent sędziego Dorota Pawlicka, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 grudnia 2008r. sprawy ze skargi Spółki "A" w R.S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu bez opłaty I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz Spółki "A" w R. Ś. kwotę 377 ( trzysta siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego działając na podstawie art. 104 § 1 kpa, art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1 i 3, art. 89 ust.1 pkt 3, art. 92 ust 1 i 4, art. 93 ust.1, 1a, 4, 5 i 10 ustawy z dnia 6 września 2001 o transporcie drogowym oraz § 3 ust. 1, 2, 3 i 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych, oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr [...] z dnia 21 września 2007r. nałożył na. Spółkę "A" w R. Ś. karę pieniężną w wysokości 3000 zł za wykonywanie przewozu drogowego bez wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożyła Spółka "A" w R.Ś. Skarżąca spółka podkreśliła, że posiadała wykupioną kartę opłaty drogowej nr NA 0243785, ale nie została ona umieszczona wewnątrz pojazdu. Spółka "A" w R.Ś. wskazała standardowe procedury przyjęte w jej firmie, związane z kwestią zakupu i umieszczania kart opłaty za przejazd po drogach krajowych w pojazdach przez nią wykorzystywanych i wyjaśniła, że praktyką wypracowaną w firmie jest kupowanie przez osobę odpowiedzialną za środki transportu kart opłaty i przekazywanie ich kierowcom. Zatrudnieni kierowcy zostali natomiast przeszkoleni w zakresie sposobu używania winiet. W przedmiotowej sytuacji za brak naklejonej w kontrolowanym pojeździe winiety odpowiedzialny jest kierujący pojazdem A. B. Rozpoznając powyższe odwołanie, Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji w części dotyczącej podstawy prawnej orzeczenia i wskazał jako podstawę przepisy art. 104 § 1 kpa, art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1 i 3, art. 89 ust. 1 pkt 3, art. 92 ust 1 i 4, art. 93 ust. 1, 1a, 4, 5 i 10 ustawy o transporcie drogowym, § 3 ust. 1, 2, 3 i 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych, oraz ustalenia protokołu kontroli nr [...] z dnia 21 września2007r., w pozostałej części natomiast utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy ustalił, że w dniu 21 września 2007r. funkcjonariusze celni Izby Celnej przeprowadzili na ul. [...] w K., która stanowi część drogi krajowej nr 74, kontrolę zespołu pojazdów samochodowych składającego się z samochodu marki Iveco Eurotrakker o nr rej. [...] oraz przyczepy marki Box -Trailer BT 700T o nr rej. [...], kierowanego przez A. B. W wyniku kontroli stwierdzono naruszenie obowiązków wynikających z ustawy o transporcie drogowym, co zostało wykazane w protokole kontroli nr [...] z dnia 21 września 2007r. Dyrektor Izby Celnej wskazał, że postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego wszczął postępowanie w sprawie naruszenia obowiązku wynikającego z ustawy o transporcie drogowym. Po przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, organ I instancji decyzją z dnia 31 lipca 2008r. nałożył na Spółka "A" w R.Ś. karę pieniężną w wysokości 3000 zł za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Organ II instancji przytoczył treść art. 42 ust.1 i 87 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. 07.125.874) oraz podał, że w myśl przepisów rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. z 2006r. nr 151, poz. 1089 ze zm.), zwanego w dalszym ciągu rozporządzeniem w sprawie opłat, karta opłaty składa się z dwóch części tj. winiety samoprzylepnej umieszczonej w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu i odcinka kontrolnego przechowywanego w pojeździe samochodowym i okazywanego na żądanie osób uprawnionych do kontroli kart opłaty (§ 3 ust.2 pkt 1 i 2). Dowód uiszczenia opłaty stanowią obie części karty opłaty łącznie (3 ust.3). Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy Dyrektor Izby Celnej wskazał, że w dniu 21 września 2007r. podczas kontroli funkcjonariusze celni, działając na podstawie art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym dokonali kontroli posiadania przez kierującego karty opłaty drogowej. Bezspornym jest fakt, iż kierujący zespołem pojazdów samochodowych składającym się z samochodu marki Iveco Eurotrakker o nr rej. [...] oraz przyczepy marki Box-Trailer BT 700T o nr rej. [...], A. B. nie posiadał umieszczonej w sposób trwały wewnątrz pojazdu winiety samoprzylepnej, stanowiącej część karty opłaty za przejazd po drogach krajowych. Powyższy fakt został potwierdzony w protokole kontroli nr [...] z dnia 21 września 2007r. Powołując treść § 3 ust. 3 i 4 cyt. rozporządzenia organ II instancji podkreślił, że posiadanie przedziurkowanego odcinka kontrolnego i nieumieszczonej w sposób trwały winiety, zgodnie z § 3 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia, nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy uznał, że należało zastosować art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki i warunki wynikające z przepisów tej ustawy, podlega karze pieniężnej i w myśl ust. 4 tego przepisu wymierzyć karę za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych w wysokości 3000 zł. Ponadto Dyrektor Izby Celnej wskazał, że organ celny nie jest instytucją oceniającą organizację pracy w przedsiębiorstwie, a także nie jest powołany do oceny przestrzegania procedur przez pracowników kontrolowanego podmiotu określonych w jego regulaminie wewnętrznym. Osoba prowadząca samodzielnie działalność gospodarczą sama dobiera kadrę, sprawdza kompetencje pracowników i ponosi ryzyko odpowiedzialności przed organami administracji państwowej za błędy pracownicze. Dlatego też wskazane przez skarżącą spółkę wewnętrzne regulacje z zakresu organizacji pracy nie są podstawą do zmiany prawidłowej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...]. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Spółka "A" w R.Ś. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżąca spółka zarzuciła: błąd w ustaleniach faktycznych polegający na ustaleniu, że wykonywanie przewozu drogowego miało miejsce bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych; naruszenie prawa materialnego, tj. art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym poprzez przyjęcie, że skarżący naruszył przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym i nałożenie na tej podstawie kary pieniężnej; naruszenie prawa materialnego, tj. § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych, stanowiącego, iż uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie, przez podmiot wykonujący na terenie Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy, karty opłaty, poprzez przyjęcie, że skarżąca spółka opłaty nie uiściła. W uzasadnieniu skargi jej autor podkreślił, że z bezspornych ustaleń organu wynika, iż opłata drogowa została uiszczona, gdyż skarżący nabył kartę opłaty drogowej, a co więcej prawidłowo wypełniona karta opłaty, jak i przedziurkowana winieta, znajdowały się w samochodzie. Jedynym uchybieniem ze strony skarżącego było nieumieszczenie winiety na szybie pojazdu, a więc uchybienie w zakresie udokumentowania wniesienia opłaty, uregulowanego w dalszej części rozporządzenia. W przekonaniu skarżącego w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, gdyż obowiązkiem, o jakim mowa w tym przepisie, jest uiszczanie opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, nie zaś prawidłowe jej udokumentowanie. Tę ostatnią kwestię reguluje rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych. Naruszenie zaś przepisów rozporządzenia nie stanowi podstawy do zastosowania art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym i nałożenia na tej podstawie kary. Skarżący podniósł, że zgodnie z linią orzecznictwa sądowego, celem niniejszych przepisów jest pobranie opłaty drogowej za każdy przejazd. Natomiast każde uchybienie należy oceniać indywidualnie. Wskazówką powinno być to, czy możliwe jest ponowne użycie opłaty (dla innego pojazdu, w innym dniu itd.), a więc czy działanie ma na celu uniknięcie opłaty (wyrok WSA w Warszawie z 11 stycznia 2006 r. w sprawie o sygn. VI SA/Wa 2005/05, wyrok WSA w Warszawie z 20 grudnia 2005 r. w sprawie o sygn. VI SA/Wa 1610/05). W niniejszym przypadku niemożliwe było ponowne skorzystanie z opłaty, wobec tego nie było uzasadnione karanie za brak opłaty. Skarżąca spółka wskazała, że w wyroku z dnia 25 lipca 2007 r. w sprawie II SA/Bk 276/07 WSA w Białymstoku stwierdził, że brak winy podmiotów w stosunku, do których ma być zastosowana sankcja z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, może być przesłanką odstąpienia od zastosowania sankcji lub jej złagodzenia. W niniejszej sprawie autor skargi podnosił, że pracownik został przeszkolony w zakresie prawidłowego umieszczenia winiety, czego jednak nie uczynił, co więcej prawidłowo wypełniona karta opłaty, jak i przedziurkowana winieta, znajdowały się w pojeździe i nie mogły być w żaden sposób ponownie wykorzystane, co uzasadnia co najmniej złagodzenie sankcji lub odstąpienie od niej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w pisemnych motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się naruszenia przez organ odwoławczy przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Ustalony przez oba organy stan faktyczny nie był kwestionowany i odpowiada zebranym w sprawie dowodom. Nie ulega w szczególności wątpliwości, że w dacie kontroli kierowca pojazdu skarżącego posiadał w kierowanym przez siebie pojeździe winietę samoprzylepną oraz odpowiadający jej odcinek kontrolny, stanowiące zgodnie z § 3 ust.2 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie opłat, kartę opłaty za przejazd po drogach krajowych składającą się z tych dwóch części. Niesporne było również, że winieta samoprzylepna nie była umieszczona w sposób o jakim mowa w powołanym przepisie § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie opłat, o czym świadczy protokół kontroli z dnia 21 września 2007 r., podpisany przez kierowcę skarżącego bez uwag. Faktem jest także, iż dnia 17 września 2007r. została uiszczona opłata miesięczna w wymaganej kwocie, w wyniku czego została wydana karta opłaty drogowej seria NA 0243785, która następnie została wypełniona przez wpisanie numeru rejestracyjnego pojazdu skarżącego [...], (odpowiadającego numerowi skontrolowanego w dniu 21 września 2007 r. pojazdu) oraz przedziurkowana w miejscach odpowiadających dacie 17 września 2007 r. Karta ta była zatem ważna w dniu kontroli. Przedmiotem postępowania była odpowiedzialność skarżącego jako podmiotu wykonującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy, za wykonywanie przewozu z naruszeniem obowiązków wynikających z przepisów ustawy o transporcie drogowym, dotyczących uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych. Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy zobowiązane są do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych. Podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, między innymi kartę opłaty drogowej (art. 87 ust. 1 cytowanej ustawy). Stosownie natomiast do treści art. 92 ust. 1 i 4 tej ustawy, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. W punkcie 4 tego załącznika zatytułowanym "Wykonywanie przewozu drogowego z naruszeniem przepisów dotyczących uiszczania opłat za przejazd po drogach krajowych", zostały określone trzy rodzaje naruszeń przepisów. Zaistniałe w niniejszej sprawie naruszenie obowiązków wynikających z przepisów ustawy o transporcie drogowym, zostało określone w punkcie 4.1 załącznika. Zgodnie z jego treścią karę pieniężną w wysokości 3.000 zł. nakłada się za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Kolejne dwa punkty załącznika do ustawy, tj. punkty 4.2 i 4.3, przewidują niższe kary pieniężne (w wysokości 1.000 zł), za wykonywanie przewozu drogowego z opłatą uiszczoną w wysokości niższej niż wymagana dla danego pojazdu samochodowego oraz za wykonywanie przewozu drogowego z nieprawidłowo wypełnioną kartą opłaty za przejazd po drogach krajowych. Z brzmienia przytoczonych przepisów wynika, że odpowiedzialność przedsiębiorcy związana jest z faktem wykonywania przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty, albo z opłatą niższą niż wymagana, albo z nieprawidłowo wypełnioną kartą opłaty za przejazd. Innych deliktów administracyjnych związanych z wykonywaniem przewozu z naruszeniem przepisów dotyczących uiszczania opłat za przejazd po drogach krajowych, ustawa nie przewiduje. W szczególności, inaczej niż to ma miejsce w przypadku odpowiedzialności kierowcy z tytułu naruszenia wynikającego z art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym obowiązku posiadania w pojeździe karty opłaty drogowej i to niezależnie od tego, czy przedsiębiorca opłatę taką uiścił, czy też nie – ustawa nie przewiduje odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz drogowy, za nieudowodnienie faktu uiszczenia opłaty w sposób wymagany przez przepisy § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie opłat, tj. za nieumieszczenie posiadanej, prawidłowo wypełnionej winiety, w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu. Skoro tak, to nie było w sprawie podstaw do nałożenia na przedsiębiorcę kary pieniężnej na podstawie art. 92 ust. 1 i 4 ustawy o transporcie drogowym oraz na podstawie punktu 4.1 załącznika do tej ustawy. O słuszności takiego wniosku przekonują kolejne argumenty. W zapisie zawartym w pkt 4.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, ustawodawca przewidział sposób, w jaki przedsiębiorca może wykazać, że należną opłatę drogową uiścił mimo, że kierowca nie okazał do kontroli karty opłaty. Możliwości te zależą od rodzaju opłaty. W przypadku karty dobowej lub tygodniowej, brak karty opłaty powoduje automatyczne przyjęcie, że przedsiębiorca podlega odpowiedzialności określonej w pkt 4.1 załącznika do ustawy. Zgodnie z zapisem tam zawartym, karta dobowa lub tygodniowa, która w chwili rozpoczęcia kontroli nie znajdowała się w pojeździe, a przedstawiona została w terminie późniejszym, nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty. Taka regulacja jest zrozumiała, skoro kartę opłaty dobowej podmiot wykonujący przewóz drogowy może wypełnić w terminie 7 dni od daty wydania, a kartę opłaty tygodniowej – w terminie 14 dni od tej daty (art. 42 ust.3b pkt 1 i 2 ustawy). Zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia, wypełnienie karty polega na wpisaniu numeru rejestracyjnego pojazdu samochodowego na jej odcinku kontrolnym. Dopiero od dnia dokonania tego wpisu (ale w terminie określonym w art. 42 ust.3b pkt 1 i 2 ustawy) zaczyna biec termin dobowy lub tygodniowy, w zależności od rodzaju wykupionej karty. Czytelny jest także zamysł ustawodawcy, który cytowanym wyżej uregulowaniem zawartym w pkt 4.1 załącznika do ustawy, zapobiegł obchodzeniu przez przedsiębiorców przepisów o obowiązku uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych poprzez wypełnianie kart opłaty dobowej czy siedmiodniowej po dokonaniu kontroli, w celu zwolnienia się od odpowiedzialności administracyjnej. Inaczej jednak sytuacja przedstawia się w przypadku pozostałych kart, a więc rocznych, półrocznych i miesięcznych, co do których ustawodawca nie zastrzegł możliwości wypełnienia w terminie późniejszym, jak w przypadku karty dobowej lub siedmiodniowej. Oznacza to, że te rodzaje kart wypełniane są bezpośrednio po zakupie i zgodnie z § 4 ust.1 rozporządzenia – przed rozpoczęciem pierwszego przejazdu. Data przedziurkowania odcinka kontrolnego i winiety oznaczają jednocześnie początek biegu okresu, na który karta została zakupiona. Dlatego w przypadku tych kart opłaty drogowej, inaczej niż przy karcie dobowej lub tygodniowej, ustawa przewiduje możliwość wykazania przez przedsiębiorcę, że należną opłatę uiścił mimo, że kierowca - wbrew obowiązkowi określonemu w art. 87 ust.1 ustawy - nie posiadał w pojeździe karty opłaty. Tym samym, w niektórych przypadkach przedsiębiorca może zwolnić się od odpowiedzialności administracyjnej przewidzianej w art. 92 ust. 1 i 4 ustawy o transporcie drogowym w związku z punktem 4.1 załącznika do tej ustawy. Zgodnie z regulacją zawartą w pkt 4.1 załącznika do tej ustawy, nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty inna karta (roczna, półroczna i miesięczna), która w chwili rozpoczęcia kontroli nie znajdowała się w pojeździe, a zakupiona została w dniu kontroli lub w dniach następnych. Użyte w zdaniu drugim tego przepisu sformułowanie "To samo dotyczy innej karty" należy bowiem odnieść jedynie do zawartego w zdaniu pierwszym określenia "nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty", tj. do dyspozycji tej normy prawnej. Przytoczony wyżej przepis czytany a contrario oznacza z kolei, że stanowi dowód uiszczenia opłaty inna karta (poza dobową i tygodniową), która w chwili rozpoczęcia kontroli nie znajdowała się wprawdzie w pojeździe, ale zakupiona została przed dniem kontroli. Odmienna, zaprezentowana przez organ interpretacja zapisu zawartego w pkt 4.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym jest niewłaściwa i nie uwzględnia ratio legis zawartych w ustawie przepisów o odpowiedzialności administracyjnej przedsiębiorcy wykonującego przewóz drogowy. Jak już wyżej wspomniano, przedsiębiorca odpowiada za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych, a nie za to, że znajdująca się w pojeździe winieta samoprzylepna nie została umieszczona w sposób przewidziany w § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie opłat. Gdy przedsiębiorca wykupił jakąkolwiek inną kartę niż tygodniową i dobową, ma możliwość wykazania – w sposób określony w zdaniu drugim przepisu zawartego w pkt 4.1 załącznika do ustawy – że należną opłatę uiścił, a wówczas nie ponosi odpowiedzialności, o jakiej mowa w art. 92 ust. 1 i 4 ustawy o transporcie drogowym w związku z punktem 4.1 załącznika do tej ustawy. Podzielić należy również zaprezentowaną w skardze argumentację przemawiającą za brakiem odpowiedzialności skarżącego przedsiębiorcy za naruszenie obowiązku, o jakim mowa w art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Przepis ten bowiem istotnie dotyczy odpowiedzialności przedsiębiorców za naruszenie obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy. Obowiązkiem, który nakłada na przedsiębiorcę ustawa o transporcie drogowym, jest natomiast uiszczanie opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, nie zaś prawidłowe udokumentowanie tego faktu. Tę ostatnią kwestię reguluje rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych. Naruszenie zaś przepisów rozporządzenia nie stanowi podstawy do zastosowania art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym i nałożenia na tej podstawie kary. Mając na uwadze przedstawione wyżej wywody, Wojewódzki Sąd Administracyjny wyraża pogląd, że w stanie faktycznym sprawy skarżący skutecznie i zgodnie z przepisami zawartymi w pkt 4.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym wykazał, że uiścił opłatę drogową za przejazd po drogach krajowych. Tym samym nie może ponosić odpowiedzialności, o jakiej mowa w art. 92 ust. 1 i 4 ustawy o transporcie drogowym w zw. z punktem 4.1 załącznika do tej ustawy. Odmienne stanowisko przedstawione przez organ II instancji stanowi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, co powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a). p.p.s.a. Rozstrzygnięcia zawarte w pkt II i III wyroku oparto o przepisy art. 152 i 200 p.p.s.a.