II SA/Ke 74/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Armański, Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2026 r. na rozprawie skargi J. R. na uchwałę Rady Gminy Wilczyce z dnia 19 kwietnia 2013 r. Nr XXI/124/2013 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu J. R. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi. W dniu 19 kwietnia 2013 r. Rada Gminy Wilczyce, na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.), zwanej dalej "u.s.g.", oraz art. 20 ust. 1 i art. 27 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.), dalej jako "u.p.z.p.", podjęła uchwałę Nr XXI/124/2013 w sprawie zmiany Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Wilczyce w granicach sołectw gminy, uchwalonego uchwałą Nr IX/46/2011 z dnia 14 listopada 2011 r. (Dz. Urz. Woj. Świętokrzyskiego z 2012 r. poz. 82). Skargę na powyższą uchwałę w piśmie z 7 stycznia 2026 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach J. R. – w zakresie dotyczącym uregulowań planistycznych oznaczonych jako 58 RZ - tereny upraw rolniczych oraz 16 KDZ na działce o nr ewid. [...] położonej w Wilczycach, domagając się stwierdzenia nieważności tej uchwały i zarzucając naruszenie przepisów art. 20 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 1 ust. 2 pkt 9, art. 1 ust. 3 u.p.z.p. oraz art. 31 ust. 3 i art. 32 Konstytucji RP poprzez nieuwzlędnienie, że przy przyjmowaniu planu miejscowego istotnie naruszone zostały zasady jego sporządzania poprzez: - uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie dla celów kształtowania polityki przestrzennej, o czym stanowi art. 1 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz art. 3 ust. 1 u.p.z.p. i art. 6 ust. 1 u.p.z.p., ale w celu zablokowania zamierzeń inwestycyjnych, w tym budowlanych, - naruszenie własności prywatnej (art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p.), jak i potrzeby interesu publicznego (art. 1 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p.), jak również nierozważenie (art. 1 ust. 3 u.p.z.p.), ponieważ interesowi skarżących został przeciwstawiony nieaktualny interes publiczny, niezgodny z pozostałym obszarem sąsiedzkim, - naruszenie zasady proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) i zasady równości (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP) ze względu na brak jakiegokolwiek uzasadnienia planistycznych ograniczeń. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że stosując oznaczenie 58RZ - tereny upraw rolniczych dotyczących działki nr ewid. [...] położonej w Wilczycach, w tym ograniczenie prawa własności poprzez oznaczenie terenów ww. działki jako teren upraw rolniczych bez prawa zabudowy, Rada Gminy przekroczyła zasadę proporcjonalności. Tereny te znajdują się w bliskim sąsiedztwie działek o zupełnie innym przeznaczeniu, zostały de facto wyrwane z układu urbanistycznego, bez jakichkolwiek argumentów rzeczywistego zagospodarowania. W ocenie skarżącego przyjęte przez Radę Gminy środki są rażąco nieproporcjonalne do osiągnięcia powyższego celu, co powoduje przekroczenie władztwa planistycznego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej uwzględnienie w całości. Zgodził się ze skarżącym, że w przypadku wskazanej w skardze działki doszło do przekroczenia przez Gminę Wilczyce przysługującego jej władztwa planistycznego. Tereny te są w bliskim sąsiedztwie działek o zupełnie innym przeznaczeniu, co uzasadnia przyjęcie, że zostały wyrwane z istniejącego układu urbanistycznego bez argumentów rzeczywistego zagospodarowania. Nadto ochrona tego terenu przed zabudową poprzez wprowadzenie całkowitego zakazu zabudowy, w tym zabudowy siedliskowej, nie jest proporcjonalna do pozostałego obszaru intensywnej zabudowy już istniejącej. Zakaz zabudowy nie może być traktowany jako środek racjonalny i niezbędny, a przy tym najmniej uciążliwy, służący osiągnięciu celu planistycznego. W piśmie procesowym z 18 lutego 2026 r. skarżący podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w skardze. Dodatkowo przytoczył ustalenia dla terenów oznaczonych w planie symbolem 58RZ zawarte w § 193 zaskarżonej uchwały podkreślając, że plan wprowadza dla działki nr ewid. [...] ograniczenia prawa własności dalej idące niż te, przewidziane w przepisach ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Gminy Wilczyce z dnia 19 kwietnia 2013 r. Nr XXI/124/2013 w sprawie zmiany Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Wilczyce w granicach sołectw gminy, uchwalonego uchwałą Nr IX/46/2011 z dnia 14 listopada 2011 r. (Dz. Urz. Woj. Świętokrzyskiego z 2012 r. poz. 82), zwana też dalej "m.p.z.p. z 2013 r.". Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Takim przepisem szczególnym jest art.101 ust. 1 u.s.g. Przepis ten, w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r., stanowił że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie znajduje zastosowanie powyższy przepis w tak przytoczonym brzmieniu, co wynika z art. 17 ust. 2 w zw. z art. 18 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935). A zatem podmiot, który zaskarża uchwałę do sądu i domaga się stwierdzenia jej nieważności, musi wykazać interes prawny, który został naruszony określoną uchwałą, co wynika z powołanego wyżej art. 101 ust. 1 u.s.g. Skargę w oparciu o ten przepis szczególny może więc wnieść ten, kto wykaże, że jego indywidualny interes prawny znajduje ochronę w aktualnie funkcjonującym porządku prawnym i został naruszony kwestionowaną uchwałą rady gminy. Interes prawny osoby, która wnosi skargę w tym trybie wynikać niewątpliwie musi z przepisu prawa materialnego kształtującego sytuację prawną osoby skarżącej. Interes prawny takiej osoby uwidacznia się w tym, że osoba ta działa bezpośrednio, we własnym imieniu i posiada roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Kryterium "interesu prawnego" posiada więc charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia, czy zachodzi związek między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a kwestionowanym w skardze aktem lub czynnością organu administracji. Naruszenie tak rozumianego interesu prawnego w przypadku uchwały rady gminy w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego niewątpliwie wykazać może podmiot będący właścicielem działek znajdujących się w obszarze objętym miejscowym planem. Brak zaś naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia składającego skargę obliguje sąd w takim przypadku do odrzucenia skargi. Skarga wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma bowiem charakteru actio popularis, co oznacza, że nawet wywodzona przez skarżącego sprzeczność aktu organu gminy z prawem nie daje uprawnienia do jej wniesienia. Składający skargę musi nie tylko wskazać na normę prawa materialnego, z której wywodzi swój interes prawny, ale również wykazać, że zaskarżony akt organu gminy wpłynął ujemnie na jego prawa chronione normami materialnymi lub uprawnienia z tych norm wynikające. Dopiero ustalenie, że skarżący podmiot posiada w tym względzie legitymację do wniesienia skargi, otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny (por. wyrok NSA z 14 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 457/16). Należy przy tym podkreślić, że do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, na podstawie 101 ust. 1 u.s.g., nie wystarcza posiadanie interesu prawnego. Jak już wyżej wskazano, z przepisu tego wynika, że interes prawny musi być naruszony, co powinien wykazać skarżący. W przeciwnym przypadku sąd skargę odrzuca na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. W rozpatrywanym przypadku kwestionowane przeznaczenie działki objętej skargą, tj. nr ewid. [...] położonej w Wilczycach, zostało ustalone w zmienianej zaskarżonym aktem uchwale Rady Gminy Wilczyce Nr IX/46/2011 z dnia 14 listopada 2011 r., co do której skarga podlega odrębnemu rozpatrzeniu przez tut. Sąd. Z kolei zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała zmieniająca z 19 kwietnia 2013 r. ma ograniczony zakres, opisany w jej części tekstowej i graficznej. W sposób ogólny zakres zmiany planu określono w § 2 ust. 1 pkt 1 i 2, z którego wynika (pkt 1), że zmiany w części tekstowej dotyczą wprowadzenia dla obszarów objętych zmianą zapisów ogólnych dopuszczających realizację planowanego przesyłowego gazociągu wysokoprężnego DN500 relacji Sandomierz - Ostrowiec Świętokrzyski wraz z obiektami, urządzeniami i infrastrukturą techniczną w tym światłowodem, nowych udokumentowanych złóż piasków i kruszyw naturalnych, układu komunikacyjnego obsługującego projektowane tereny pod zainwestowanie oraz nowych terenów wraz z ustaleniami szczegółowymi, w obrębach poszczególnych miejscowości. Dla sołectwa Wilczyce zmiany planu określają załączniki nr 12 i 13. Skarżący wywiódł, że interes prawny do zaskarżenia przedmiotowej uchwały w części dotyczącej działki nr ewid. [...] wynika z przysługującego mu prawa własności do tej działki, a naruszenie tego interesu polega na pozbawieniu go prawa jej zabudowy. Zarówno treść skargi jak również pismo procesowe z 7 stycznia 2026 r. nie wskazują, aby zaskarżoną uchwałą doszło do zmiany ustaleń dotyczących działki nr ewid. [...], o jakich mówi skarżący, w zakresie terenów oznaczonych symbolem 58RZ. Na użytek swojej argumentacji przytacza on bowiem wyłącznie § 193 m.p.z.p. w wersji na datę jego uchwalenia tj. 14 listopada 2011 r., kiedy to teren działki nr ewid. [...] został oznaczony symbolem 58RZ jako: a) tereny upraw rolniczych b) tereny łąk i pastwisk, na których ustanowiono zakaz zabudowy (czyli wszelkiej zabudowy). Skoro nie doszło do wykazania, że uchwała Nr XXI/124/2013 Rady Gminy Wilczyce z dnia 19 kwietnia 2013 r. w sprawie zmiany Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Wlilczyce w granicach Sołectw gminy wprowadziła dodatkowe ograniczenia własności na terenie oznaczonym symbolem 58RZ to należy uznać, że nie narusza ona interesu prawnego skarżącego. W tej sytuacji należało przyjąć, że skarżący nie wykazał naruszenia jego interesu prawnego postanowieniami zaskarżonej uchwały, w związku z czym skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. O zwrocie wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.