II SA/Ke 746/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 maja 2012r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] znak: [...] odmawiającą przedłużenia A. Spółce z o.o. w K. nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier na automatach o niskich wygranych w zakresie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] znak: [...] ze zmianami. W uzasadnieniu organ przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej zezwolił A. Sp. z o.o. z K. (dalej zwanej Spółką) na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa świętokrzyskiego, na okres 6 lat. W punkcie IV decyzji ustalono nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności we wszystkich 47 punktach gier na 12 miesięcy od dnia wydania zezwolenia. Wykaz punktów gier zawarto w załączniku Nr 1 do decyzji. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej zmienił Spółce termin rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier na dzień 6.04.2011r. W dniu 8.02.2011r. Spółka złożyła wniosek o przedłużenie terminu rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier o kolejne 6 miesięcy. W uzasadnieniu wniosku podała, że na 47 lokalizacji uruchomiła punkty gier w 10, albowiem w pozostałych doszło do rezygnacji właścicieli ze współpracy lub miały miejsce remonty. Na podstawie informacji Referatu Dozoru Urzędu Celnego z dnia 23.02.2011r. ustalono, że Spółka zgłosiła do urzędowego sprawdzenia 20 punktów gier, z czego uruchomiła 18. W oparciu o powyższe ustalenia Dyrektor Izby Celnej opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] odmówił Spółce przedłużenia nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka zarzuciła organowi naruszenie: art. 253a § 1 Ordynacji podatkowej i art. 155 k.p.a., art. 121 Ordynacji podatkowej i art. 8 k.p.a., art. 2, 20 i 22 Konstytucji RP oraz postanowień Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych, w szczególności art. 1 pkt 11 i art. 8 ust. 1. Rozpatrując odwołanie Dyrektor Izby Celnej przywołał brzmienie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych wskazując, że podmiot posiadający koncesję lub zezwolenie może wystąpić o przedłużenie określonego w nich terminu rozpoczęcia działalności tylko jeden raz na okres 6 miesięcy. Zdaniem organu przepis ten dotyczy również zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych wydanych na gruncie uprzednio obowiązującej ustawy z dnia 29 lipca 1992r. o grach i zakładach wzajemnych. Jest to zarazem przepis szczególny w stosunku do art. 253a Ordynacji podatkowej umożliwiającego uchylenie lub zmianę decyzji ostatecznej. W uzasadnieniu podkreślono, że decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej zmienił Spółce nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier objętych zezwoleniem. Organ nie zgodził się z zarzutem prowadzenia postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych (władzy publicznej), tj. naruszenia art. 121 Ordynacji podatkowej i art. 8 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów Dyrektywy 98/34/WE organ podzielił stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 9 listopada 2010r. (sygn. II SA/Ke 555/10), że przepisy dotyczące działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych zamieszczone w ustawie o grach hazardowych nie mają charakteru przepisów technicznych w rozumieniu Dyrektywy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) organ stwierdził, że zasadę tę należy rozumieć w kontekście wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP zasady legalizmu, w myśl której w państwie praworządnym wszelka działalność władcza wymaga podstawy prawnej. Dyrektor Izby Celnej nie posiada kompetencji do działalności prawodawczej. Za niezasadny organ uznał zarzut niezgodnego z prawem ograniczenia wolności działalności gospodarczej (art. 22 Konstytucji RP ) stwierdzając, że Konstytucja dopuszcza w tym zakresie ograniczenia na podstawie ustawy oraz ze względu na ważny interes publiczny. Działalność związana z urządzaniem gier na automatach o niskich wygranych podlega szczególnym regulacjom prawnym, zaś interes publiczny wymaga aby urządzanie różnego rodzaju hazardu było ograniczane i kontrolowane. Zdaniem organu również zarzut złamania zasad dotyczących funkcjonowania społecznej gospodarki rynkowej (art. 20 Konstytucji RP) jest niezasadny, gdyż konstytucja określa jedynie przesłanki i granice regulacji ustroju społeczno-gospodarczego pozostawiając ustawodawcy w tym zakresie dużą swobodę. Konkludując organ stwierdził, że dopóki ustawa o grach hazardowych nie zostanie zakwestionowana przez Trybunał Konstytucyjny lub Europejski Trybunał Sprawiedliwości Dyrektor Izby Celnej jest zobowiązany do jej stosowania. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. Spółka z o.o. w K., wnosząc o uchylenie obu decyzji Dyrektora Izby Celnej i wydanie przez właściwy organ decyzji zezwalającej na dokonanie zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], zarzuciła organowi naruszenie: - art. 253a § 1 Ordynacji podatkowej i art. 155 k.p.a poprzez ich niezastosowanie; - art. 121 Ordynacji podatkowej i art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji w sposób nie budzący zaufania do organu; - art. 2 Konstytucji RP poprzez złamanie zasady demokratycznego państwa prawnego urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej; - art. 20 konstytucji RP poprzez złamanie zasady społecznej gospodarki rynkowej; - art. 22 Konstytucji RP poprzez niezgodne z prawem ograniczenie wolności działalności gospodarczej; - Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r., w szczególności art. 1 pkt 11 i art. 8 ust. 1, poprzez zastosowanie przepisów ustawy o grach hazardowych mimo ich bezskuteczności z uwagi na naruszenie procedury notyfikacji Komisji przepisów tej ustaw. Spółka stwierdziła, że w dacie uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych obowiązywała ustawa o grach i zakładach wzajemnych i żaden przepis szczególny nie wykluczał zastosowania art. 155 k.p.a. przewidującego możliwość uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, na mocy której strona nabyła prawo, za jej zgodą. Uzyskana przez Spółkę decyzja nie powinna zatem podlegać żadnym ograniczeniom w zakresie dokonywania jej zmiany. Niespodziewane uchwalenie i bardzo krótki okres vacatio legis ustawy o grach hazardowych doprowadziło zdaniem skarżącej do jej pokrzywdzenia, a tym samym do naruszenia wyrażonej w art. 8 k.p.a. i art. 121 Ordynacji podatkowej, zasady postępowania w sposób budzący zaufanie do organów państwa. W skardze wskazano również na konieczność przestrzegania przez państwo wynikającego z zasady sprawiedliwości społecznej zakazu wprowadzania niesprawiedliwych zróżnicowań podmiotów prawa (art. 32 ust. 2 Konstytucji RP, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 kwietnia 2009r., sygn. P 7/08). W ocenie Spółki działanie organów mające na celu uniemożliwienie wykonywania działalności gospodarczej w oparciu o brak jednoznacznych dowodów i przyczyn uzasadniających takie działanie stanowi naruszenie art. 20 uznającego społeczną gospodarkę rynkową za podstawę ustroju gospodarczego Rzeczypospolitej Polskiej (wyrok NSA z dnia 20 marca 2007r., sygn. II GSK 364/06). Niewskazanie przez ustawodawcę ważnego interesu publicznego we wprowadzeniu ograniczenia wolności działalności gospodarczej przesądza natomiast zdaniem skarżącej o naruszeniu art. 22 Konstytucji RP, zgodnie z którym ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, że konieczność przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach wynikała zawsze z przyczyn leżących po stronie jej kontrahentów. Uzyskując zezwolenie na prowadzenie określonej liczby punktów gier na terenie województwa świętokrzyskiego Spółka nabyła tym samym określone prawa. W niniejszej sprawie praw tych została pozbawiona. Podstawowym elementem zasady demokratycznego państwa prawnego jest zaś ochrona praw nabytych. Obowiązująca aktualnie ustawa o grach hazardowych właściwie uniemożliwia normalne prowadzenie działalności gospodarczej z uwagi na trudności w utrzymaniu przez przedsiębiorcę prowadzącego działalność w zakresie gier na automatach współpracy z właścicielami lokali, które zostały wskazane w zezwoleniu, przez cały okres obowiązywania zezwolenia. W uzasadnieniu zarzutu naruszenia przez organ postanowień Dyrektywy 98/34/WE Spółka podniosła, że ustawa z dnia 19 listopada 2009r. jest przepisem technicznym, o którym mowa w art. 1 ust. 11 Dyrektywy, i była objęta obowiązkiem notyfikacji, wynikającym z art. 8 ust. 11 Dyrektywy. W konsekwencji organ nie mógł zastosować przepisów tej ustawy w niniejszej sprawie. Spółka podniosła, iż wojewódzkie sądy administracyjne w Gdańsku i Lublinie skierowały do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) pytanie prawne mające rozstrzygnąć kwestię, czy przepis ustawowy zakazujący przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych jest przepisem technicznym w rozumieniu cyt. wyżej Dyrektywy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne uznając, iż rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależeć będzie od odpowiedzi przez TSUE na pytania prejudycjalne skierowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (w sprawach III SA/Gd 352/19, III SA/Gd 262/10, III SA/Gd 261/10) i Lublinie (w sprawie III SA/Lu 438/11). Postanowieniem z dnia 7 lutego 2012r. sygn. II GZ 13/12 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił powyższe postanowienie WSA wskazując, iż zawieszone przed WSA w Gdańsku sprawy sądowoadministracyjne dotyczyły odpowiednio: zakazu zmiany zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie zmiany miejsca urządzania gry, zakazu wydawania zezwoleń oraz zakazu przedłużana zezwoleń na działalność w tym zakresie. Natomiast w rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka, posiadająca już zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, wystąpiła z wnioskiem o przedłużenie nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia tej działalności określonego w decyzji udzielającej jej zezwolenia. W sprawie nie chodzi zatem o spór co do udzielenia, odmowy udzielenia czy też zmiany udzielonego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, a jedynie o odmowę przesunięcia terminu do rozpoczęcia tej działalności na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc się do charakteru przepisu stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia podzielił pogląd wyrażony w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 19 listopada 2010r., sygn. akt II SA/Po 485/10 stwierdzając, że przepis art. 48 ust. 1 ustawy o grach hazardowych nie ma charakteru przepisu technicznego w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE. "W kwestii zastosowania przepisów umożliwiających zastosowanie trybu nadzwyczajnego do zmiany decyzji ostatecznej w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych dotyczącej możliwości przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności nie może być bowiem rozpatrywana w kategoriach "gry" jako "towaru" w rozumieniu traktatu Wspólnoty Europejskiej, jak również "produktu" w rozumieniu art. 1 pkt 1 powołanej dyrektywy, lecz wyłącznie jako zmiana czasu wykonywania "usługi". Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wspomniany przepis ma charakter czysto proceduralny, jest czytelny i nie wymaga dodatkowej interpretacji, a przedmiot rozpoznawanej sprawy jest niezwiązany z przedmiotami zawieszonych spraw sądowoadminsitracyjnych w WSA w Gdańsku. Dlatego też uzyskanie odpowiedzi na postawione przez Sąd w Gdańsku pytania prawne nie będą miały wpływu na rozstrzygnięcie rozpoznawanej sprawy dotyczącej odmowy przedłużania terminu rozpoczęcia działalności objętej zezwoleniem. W piśmie procesowym z dnia 9 maja 2012r.(data wpływu) skarżąca wystąpiła do Sądu z wnioskiem o skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego, czy art. 48 ustawy z dnia 19 listopada 2011r. o grach hazardowych narusza zasadę ochrony interesów w toku, zawartą w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez uniemożliwienie przedłużenia nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności więcej niż jeden raz, na okres dłuższy niż 6 miesięcy, w zakresie zezwoleń udzielonych podczas obowiązywania ustawy z dnia 29 lipca 1992r. o grach i zakładach wzajemnych, do której to ustawy stosowane były przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, które przewidywały możliwość wielokrotnej zmiany decyzji udzielającej zezwolenia, w tym umożliwiały wielokrotne i na okres przekraczający sześć miesięcy przedłużenie nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności ?". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Bezspornie decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej na wniosek Spółki z dnia 20.08.2010r. dokonał zmiany nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier objętych zezwoleniem do dnia 6.04.2011r. Skarżąca w dniu 8.02.2012r. złożyła kolejny wniosek o przedłużenie terminu, powołując jako przyczynę nieuruchomienia wszystkich punktów, brak współpracy z właścicielami lokali. Obydwa wnioski złożono w okresie obowiązywania ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.), która weszła w życie w dniu 1.01.2010r. Wnioski dotyczyły zmiany decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], wydanej w okresie obowiązywania ustawy z dnia 29 lipca 1992r.o grach losowych i zakładach wzajemnych (Dz.U. z 2004r., Nr 4, poz. 27 ze zm.). Spór dotyczy zatem możliwości przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności gospodarczej, dla prowadzenia której zezwolenie wydano pod rządami uchylonej ustawy, podczas gdy wnioski o przedłużenie tego terminu złożono pod rządami ustawy o grach hazardowych. Ustawa o grach i zakładach wzajemnych stanowiła w art. 34 ust. 1 pkt 7, że zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie m.in. gier na automatach o niskich wygranych obejmuje nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności. Artykuł 36 ust. 5 tej ustawy stanowił, że zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie m.in. gier na automatach o niskich wygranych wygasają, jeżeli w terminie jednego roku od dnia ich udzielenia nie podjęto działalności objętej zezwoleniem. Przepis ten nie wprowadzał ograniczeń co do możliwości zmiany decyzji polegającej na przedłużeniu terminu podjęcia działalności objętej zezwoleniem. Przepis art. 48 ust. 1 ustawy o grach hazardowych przewiduje natomiast, że określony w zezwoleniu termin rozpoczęcia działalności może zostać przedłużony jednokrotnie, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy. W przypadku nierozpoczęcia działalności w terminie określonym w zezwoleniu, zezwolenie wygasa w całości lub w części, w której nie podjęto działalności (art. 48 ust. 2). Skarżąca Spółka skorzystała już z możliwości przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności określonego w zezwoleniu. W tym stanie rzeczy odmowa dokonania kolejnej zmiany zezwolenia w zakresie zmiany terminu ostatecznego uruchomienia wszystkich punktów gier była zdaniem Sądu zasadna. Mimo oczywistej dyspozycji art. 48 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, na podstawie i zgodnie z którą wydano zaskarżoną decyzję, skarżąca Spółka podejmuje próbę zakwestionowania zaskarżonej decyzji poprzez podważenie zgodności z prawem Unii Europejskiej oraz konstytucyjności ustawy o grach hazardowych. Odnosząc się do zarzutu skarżącej Spółki dotyczącego braku notyfikacji przepisów ustawy o grach hazardowych jako przepisów technicznych, który to wymóg wprowadza dyrektywa nr 98/34/WE wyjaśnić należy, iż Polska jako państwo członkowskie Unii Europejskiej jest zobowiązana do przestrzegania prawa UE. Obowiązkiem państw członkowskich zgodnie z powołaną dyrektywą, jest notyfikowanie do Komisji Europejskiej projektów aktów prawnych zawierających przepisy techniczne odnoszące się do produktów i usług społeczeństwa informacyjnego. Pojęcie przepisu technicznego według postanowień dyrektywy 98/34/WE (art. 1.11), implementowanej do polskiego ustawodawstwa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz.U. Nr 239, poz. 2039 ze zm.), ma bardzo szerokie znaczenie, obejmujące swym zakresem specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, włącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe, de jure lub de facto, w przypadku wprowadzenia do obrotu, świadczenia usługi, ustanowienia operatora usług lub stosowania w Państwie Członkowskim lub na przeważającej jego części jak również przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne Państw Członkowskich, z wyjątkiem określonych w art. 10, zakazujących produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i stosowania produktu lub zakazujących świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług. Przede wszystkim więc musi wystąpić element obligatoryjności, w postaci obowiązku, jako nieodłącznej właściwości przepisu technicznego, która odróżnia ten przepis od normy, z którą zgodność nie jest obowiązkowa. Istotne jest także to, jaki ma on wpływ na sprzedaż lub usługę produktu przemysłowego i rolniczego na terenie państwa członkowskiego lub jego zasadniczej części. Zatem nie każda norma dotycząca produktu lub usługi będzie podlegała procedurze notyfikacyjnej, a jedynie ta, która odpowiada wymogom stawianym przez dyrektywę 98/34/WE. Z definicji przepisu technicznego w zakresie usług wynika, iż procedurze notyfikacji podlegają wyłącznie normy regulujące usługi społeczeństwa informacyjnego. Zgodnie z art. 1.2 dyrektywy 98/34/WE za usługę w ramach społeczeństwa informacyjnego, uważa się usługę która spełnia łącznie następujące warunki: jest świadczona za wynagrodzeniem, na odległość, drogą elektroniczną oraz na indywidualne żądanie odbiorcy usługi. Przy czym "na odległość", w rozumieniu powołanych przepisów, oznacza usługę świadczoną bez równoczesnej obecności stron, "drogą elektroniczną", co oznacza, że usługa jest przesyłana pierwotnie i otrzymywana w miejscu przeznaczenia za pomocą sprzętu elektronicznego do przetwarzania (włącznie z kompresją cyfrową) oraz przechowywania danych i która jest całkowicie przesyłana, kierowana i otrzymywana za pomocą kabla, odbiornika radiowego, środków optycznych lub innych środków elektromagnetycznych, natomiast "na indywidualne żądanie odbiorcy usług" oznacza, że usługa świadczona jest poprzez przesyłanie danych na indywidualne żądanie. W tym znaczeniu gra na automatach o niskich wygranych nie spełnia dwóch z czterech podanych warunków, gdyż nie jest świadczona na odległość i nie jest świadczona drogą elektroniczną, a tym samym nie ma podstaw do stosowania do uregulowań z nią związanej procedury notyfikacyjnej, przewidzianej w powołanej dyrektywie. Potwierdza to także treść załącznika nr V pkt 1 lit. d) dyrektywy, w myśl którego udostępnienie gier elektronicznych w salonie przy fizycznej obecności użytkownika nie jest objęte przepisami art. 1 pkt 2 akapit drugi powołanej dyrektywy. Tak więc uwzględniając powyższe należy stwierdzić, wbrew stanowisku skarżącej, że ustawa o grach hazardowych w zakresie dotyczącym rozpatrywanego przypadku nie wymagała notyfikacji. Wymaga podkreślenia, że Naczelny Sąd Administracyjny uchylając postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2011r. w zakresie zawieszenia postępowania w sprawie ze skargi "A." Spółki z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] stwierdził, że przepis art. 48 ust. 1 ustawy o grach hazardowych nie ma charakteru przepisu technicznego w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE. Wyjaśnił ponadto, jak również uznał, że sprawy zawieszone przed WSA w Gdańsku nie dotyczą odmowy przedłużenia, na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych określonego w zezwoleniu. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie znalazł podstaw do zwrócenia się z wnioskowanym przez skarżącą spółkę pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego. Ustosunkowując się do kwestii konstytucyjności przepisów ustawy i grach hazardowych, przede wszystkim wyjaśnić należy, iż organem właściwym do kontroli konstytucyjności ustaw jest Trybunał Konstytucyjny. Przepis art. 178 ust. 1 Konstytucji RP ustanawia podległość sędziów Konstytucji oraz ustawom. Sąd administracyjny nie może zatem uchylić decyzji administracyjnej tylko na tej podstawie, że została wydana przez organ na podstawie obowiązującego przepisu ustawy, który wg sądu jest niekonstytucyjny. Może natomiast w trybie art. 193 Konstytucji RP przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Podstawą zwrócenia się przez Sąd w trybie art. 193 Konstytucji RP do Trybunału Konstytucyjnego z określonym pytaniem prawnym, jest jednak z jednej strony powzięcie przez sąd wątpliwości co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, której to wątpliwości nie daje się usunąć w drodze wykładni, z drugiej zaś wystąpienie zależności pomiędzy odpowiedzią na pytanie prawne a rozstrzygnięciem sprawy. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zachodzi taka uzasadniona wątpliwość, bowiem wyprowadzona z zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP), zasada zaufania do państwa i prawa, a z kolei z tej ostatniej zasada ochrony praw nabytych i interesów w toku, nie zostały w sprawie naruszone ustawą o grach hazardowych, a przede wszystkim jej przepisem art. 48 ust. 1. Nowa ustawa o grach hazardowych nie pozbawiła skarżącej ustalonego wcześniej w drodze decyzji prawa w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej dotyczącej gier na automatach o niskich wygranych. Organ odmówił jedynie zmiany decyzji, w trybie art. 253a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), polegającej na przedłużeniu terminu rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier wymienionych w zezwoleniu z dnia [...] Spółka nabyła na podstawie zezwolenia prawo do urządzenia i prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w konkretnych punktach, nie zaś prawo do organizacji 47 punktów gier o dowolnej lokalizacji na obszarze województwa świętokrzyskiego. Ponadto powoływane przez skarżącą zasady i wartości konstytucyjne nie mają w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego charakteru bezwzględnego i absolutnego. Trybunał bowiem wielokrotnie podkreślał, że dopuszczalne jest ograniczenie wskazanych wartości i zasad konstytucyjnych, jeżeli nie ma ono charakteru arbitralnego i uzasadnione jest potrzebą ochrony innych wartości konstytucyjnych, posiłkując się w tym zakresie zasadą proporcjonalności. Z uzasadnienia projektu ustawy o grach hazardowych wynika, że intencją ustawodawcy wprowadzającego do obrotu prawnego nowe przepisy w zakresie gier hazardowych było zwiększenie ochrony społeczeństwa i praworządności przed negatywnymi skutkami hazardu oraz uzasadniony interes państwa w kontrolowaniu i regulowaniu rynku gier hazardowych, czego konieczność dodatkowo potwierdziła sytuacja faktyczna występująca na rynku gier hazardowych w okresie obowiązywania dotychczasowego prawa. Należy zatem uznać, że ustanowione ograniczenia i zakazy dotyczące prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, jako uzasadnione interesem i porządkiem publicznym, nie naruszają wskazanych przez skarżącą zasad i wartości konstytucyjnych. W sytuacji bowiem zaistnienia uzasadnionego zagrożenia określonych wartości społecznych czy gospodarczych nie ma podstaw do stwierdzenia, że podjęta w związku z tym inicjatywa legislacyjna stanowi naruszenie zasady demokratycznego państwa prawa i wynikających z niej zasad zaufania do organów państwa oraz ochrony praw nabytych, tym bardziej, że zastosowana procedura legislacyjna odpowiada podstawowym wymogom prawnym w zakresie tworzenia, ogłoszenia oraz wejścia aktu prawnego w życie. Należy w tym miejscu podkreślić, że zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. W ocenie Sądu wprowadzenie ograniczenia w działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych mieści się w celu, jakim jest ochrona moralności publicznej, w tym ochrona małoletnich przed uzależnieniem od hazardu. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni zatem podziela stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, wyrażone w wyroku z dnia 27 czerwca 2006r., sygn. akt K 16/05 (OTK–A 2006/6/69), że bezwzględna ochrona zasady praw nabytych prowadziłaby do petryfikacji systemu prawnego, uniemożliwiając wprowadzenie niezbędnych zmian w obowiązujących regulacjach prawnych, w sytuacji zmiany warunków społecznych lub gospodarczych. W świetle powyższego, w ocenie Sądu organ wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył art. 253a Ordynacji podatkowej, której przepisy zgodnie z art. 8 ustawy o grach hazardowych, znajdują zastosowanie odpowiednio do postępowań w sprawach określonych w tej ustawie. Powołany przepis uzależnia uchylenie lub zmianę decyzji ostatecznej, na mocy której strona nabyła prawo od jej zgody, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes strony. W rozpoznawanej sprawie przepis art. 48 ust. 1 zd. drugie ustawy o grach hazardowych, wyłącza dopuszczalność zmiany decyzji w zakresie przedłużenia terminu rozpoczęcia o ile nie zostały spełnione przewidziane w nim warunki. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.