II SA/Ke 749/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 października 2014 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Wojewody z dnia 14 lipca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę oddala skargę. Decyzją z dnia 14 lipca 2014 r. znak: [...], Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania P. P., utrzymał w mocy decyzję Starosty nr [...] z dnia 9 stycznia 2014 r. znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą S. P. pozwolenia na przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego polegającą na: wykonaniu ściany działowej na poddaszu nieużytkowym, dobudowaniu schodów zewnętrznych do wydzielonej części poddasza, na działkach nr 463/1 i 463/2 położonych w miejscowości S. Organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. W dniu 28 czerwca 2013 r. S. P. wystąpił do Starosty o udzielenie pozwolenia na przebudowę budynku mieszkalnego na ww. działkach, mającą na celu wydzielenie samodzielnych lokali mieszkalnych. Decyzją z dnia 16 sierpnia 2013 r. organ I instancji odmówił wnioskodawcy udzielenia pozwolenia na przebudowę z uwagi na brak prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestor wywiódł bowiem swoje prawo do dysponowania ww. działkami z prawomocnego postanowienia wstępnego Sądu Rejonowego w B. z dnia 21 sierpnia 2012 r. sygn. I [...], lecz termin na wykonanie przedmiotowych robót budowlanych, określony dla niego w pkt II tego postanowienia, upłynął w dniu 4 czerwca 2013 r., tj. przed datą wydania decyzji przez organ I instancji. W toku postępowania odwoławczego S. P. przedstawił wypis z protokołu rozprawy z dnia 23 września 2013 r., z którego wynika, że Sąd Rejonowy w B. postanowił zmienić pkt II postanowienia z dnia 21 sierpnia 2012 r. poprzez upoważnienie inwestora do wykonania robót adaptacyjnych w terminie do 30 marca 2014 r. Z związku z powyższym Wojewoda decyzją z dnia 9 października 2013 r. uchylił decyzję Starosty z dnia 16 sierpnia 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Polecił ponadto organowi I instancji ustalić, czy zakres robót budowlanych objętych wnioskiem z dnia 28 czerwca 2013 r. nie wykracza poza granice określone w postanowieniu wstępnym Sadu Rejonowego w B. z dnia 21 sierpnia 2012 r. Postanowieniem z dnia 5 listopada 2013 r. Starosta, działając na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, zobowiązał inwestora do usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym. Inwestor wywiązał się z tego obowiązku w terminie. W związku z powyższym organ I instancji, działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 Prawa budowlanego wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 9 stycznia 2014 r. W odwołaniu P. P. podniósł, że postanowieniem z dnia 17 grudnia 2013 r. sygn. [...], Sąd Okręgowy w K. uchylił postanowienie Sądu Rejonowego w B. z dnia 23 września 2013 r. zmieniające termin wykonania robót adaptacyjnych. Tym samym ostateczny termin na wykonanie przez inwestora robót budowlanych wymienionych w postanowieniu wstępnym z dnia 21 sierpnia 2012 r. upłynął z dniem 4 czerwca 2013 r. W toku postępowania odwoławczego P. P. podnosił, że lokale na poddaszu nie zostały skutecznie wydzielone, ponieważ zaprojektowana ściana jest za niska oraz wskazał na naruszenie art. 11 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. S. P. z kolei wskazał, że postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 17 grudnia 2013 r. nie dotyczy postanowienia zmieniającego termin wykonania robót. Następnie zawiadomił organ odwoławczy, że postanowieniem z dnia 3 czerwca 2014 r. Sąd Rejonowy w B. wyznaczył nowy termin do wykonania prac adaptacyjnych wymienionych w postanowieniu z dnia 21 sierpnia 2012 r. – okres 2 lat od dnia uprawomocnienia się tego postanowienia. W piśmie z dnia 23 czerwca 2014 r. P. P. poinformował z kolei organ, że wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 23 września 2013 r., które dotąd nie zostało rozpoznane, a zatem w dacie wydania przez organ I instancji decyzji z dnia 9 stycznia 2014 r. inwestor nie posiadał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Podniósł ponadto, że wykonanie robót budowlanych nakazanych postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2012 r. nie doprowadzi do wydzielenia samodzielnych lokali. Wojewoda, rozpatrując odwołanie, wyjaśnił, że wykonanie wnioskowanych robót budowlanych jest elementem wychodzenia ze współwłasności gospodarstwa rolnego części dotyczącej przedmiotowego budynku mieszkalnego, poprzez ustanowienie odrębnej własności lokali. Postanowieniem wstępnym z dnia 21 sierpnia 2012 r., po rozpoznaniu na rozprawie sprawy z wniosku P. P. z udziałem S. P. i zniesienie współwłasności, Sąd Rejonowy w B. upoważnił S. P. do wykonania robót adaptacyjnych polegających na: a) wymurowaniu ściany oddzielającej pomieszczenie oznaczone jako S.4 od pomieszczenia oznaczonego jako S.6 o długości 1,80 m i wysokości 2,50 m; b) zamurowaniu otworu drzwiowego z pomieszczenia S.4 do pomieszczenia S.5; c) wybiciu otworu drzwiowego i zamontowaniu drzwi z pomieszczenia S.6 do pomieszczenia S.5; d) dobudowaniu schodów zewnętrznych ze spocznikiem i wstawieniu drzwi w miejsce okna na poddaszu - według opinii biegłej z zakresu szacowania, inwentaryzacji i podziałów nieruchomości z dnia 15 czerwca 2012 r. wersja I. Z projektu budowlanego, w tym projektu zagospodarowania działki, wynika, że przedmiotowy budynek mieszkalny znajduje się na działkach nr 463/1 i 463/2 i usytuowany jest ścianą wschodnią z otworami drzwiowymi i okiennymi (kształtowaną z uskokiem) w zmiennej odległości od 10,95 do 11,70 m od krawędzi jezdni ul. U. Projektowane schody zewnętrzne ażurowe usytuowano przy północnej, szczytowej ścianie budynku, w odległości 10,15 m od działki nr 462/2 graniczącej z działką nr 463/1 od strony północnej. Na rzucie poddasza oznaczono projektowaną ścianę działową i projektowane drzwi oraz wskazano drzwi przeznaczone do zamurowania. Ponadto uwidoczniono schody zewnętrzne wraz ze spocznikiem i wskazano usytuowanie istniejącego okna, które zaplanowano zamienić na drzwi wejściowe ze schodów zewnętrznych na poddasze. Z projektu budowlanego wynika, że długość projektowanej ściany wynosi 1,80 m, a wysokość 2,50 m, co jest zgodne z postanowieniem Sądu Rejonowego w B. Sprawdzając projekt budowlany w kontekście warunków określonych w art. 35 Prawa budowlanego, organ odwoławczy wskazał, że projekt ten zgodny jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy S. z dnia 25 marca 2008 r. nr [...]. Działki nr 463/1 i 463/2 znajdują się bowiem na terenie oznaczonym symbolem UM1, tj. na terenie zabudowy mieszkaniowej oraz związanej z usługami. Organ uznał, że projekt przebudowy nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Projektowane schody zewnętrzne nie zacieniają pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Również ściana działowa i usytuowanie schodów zewnętrznych nie naruszają przepisów techniczno budowlanych. Projekt budowlany jest kompletny, zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia, legitymującą się aktualnym zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Ponadto projekt jest zgodny z opinią biegłej z zakresu szacowania, inwentaryzacji i podziałów nieruchomości. Zdaniem organu, wydanie decyzji mimo braku prawomocności postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia 3 czerwca 2014 r. uzasadnia potrzeba stabilizacji sytuacji prawnej, która dotyczy interesu zarówno inwestora, jak i autora odwołania, jako podmiotów wychodzących ze współwłasności. W uzasadnieniu stwierdzono, że postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 17 grudnia 2013 r. dotyczy postanowienia z dnia 1 października 2013 r., nie zaś postanowienia z dnia 23 września 2013 r. zmieniającego termin wykonania robót adaptacyjnych. Przywołany zaś art. 11 ustawy o własności lokali nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Opinia biegłego sądowego oraz rozstrzygnięcia sądów cywilnych są wiążące dla organów administracji architektoniczno-budowlanej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach P. P. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj.: 1) art. 7, art. 9, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie, czy projektowane schody nie będą rzeczywiście powodować zaciemnienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, poprzez nieuwzględnienie tego, że faktycznie nie dokonano podziału działki nr 463, poprzez nieuwzględnienie tego, że niniejsze postępowanie zostało wszczęte w celu wydzielenia samodzielnych lokali mieszkalnych, poprzez nieodniesienie się do uwag podnoszonych przez skarżącego dotyczących projektu budowlanego, a także poprzez nieuwzględnienie tego, że w dacie wydawania przez organ rozstrzygnięcia inwestor nie dysponował niepodważalnym prawem do dysponowania nieruchomością nr 463/1 i 463/2; 2) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez podjęcie przez organ II instancji rozstrzygnięcia merytorycznego, w sytuacji gdy należało podjąć rozstrzygnięcie kasacyjne, w szczególności z uwagi na istotne nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym, m.in. w zakresie lokalizacji i sposobu wykonania schodów zewnętrznych; 3) art. 136 k.p.a. poprzez wykorzystanie tego przepisu do usunięcia braków w projekcie budowlanym w zakresie lokalizacji i sposobu wykonania schodów zewnętrznych, co w konsekwencji stanowiło naruszenie zasady dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.); 4) art. 97 § 1 pkt 4 (w skardze błędnie art. 91 § 1 pkt 4) k.p.a. poprzez niezawieszenie niniejszego postępowania, w sytuacji gdy jego rozstrzygnięcie uzależnione było od prawomocnego rozpoznania przez Sąd II instancji zażalenia na postanowienie Sądu Rejonowego w B. z dnia 3 czerwca 2014 r. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że organ odwoławczy sam wezwał inwestora do uzupełnienie projektu budowlanego poprzez udokumentowanie, że schody zewnętrzne nie będą powodować zakłócenia oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. W ocenie skarżącego organ podzielił więc podnoszone przez niego wątpliwości. Tymczasem w uzasadnieniu swojej decyzji organ w ogóle nie wyjaśnił, czy przedstawione wyjaśnienia niwelują fakt, że przedmiotowe schody będą powodować zaciemnienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Organ nie wyjaśnił również swojego stwierdzenia, że ściana działowa i usytuowanie schodów zewnętrznych nie naruszają przepisów techniczno-budowlanych. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy zamiast wzywać inwestora do uzupełnienia braków projektu budowlanego powinien uchylić decyzję organu I instancji, tym bardziej że braki te były istotne i wiązały się z zarzutami podnoszonymi przez skarżącego. Autor skargi wyjaśnił, że w piśmie z dnia 23 czerwca 2014 r. podnosił m.in. zarzuty dotyczące przyjętych rozwiązań budowlanych związanych z usytuowaniem schodów zewnętrznych, powodujących m.in. utrudnienia dla skarżącego w dalszej rozbudowie jego części podzielonego budynku, a nie opinii biegłej sporządzonej na potrzeby postępowania toczącego się przed Sądem Rejonowym w B.. Poza tym prejudycjalne związanie organu administracji publicznej orzeczeniem sądu cywilnego następuje dopiero po starannej analizie zakresu rozstrzygnięcia sądu cywilnego i dokonaniu oceny, które okoliczności spawy administracyjnej służące wyprowadzeniu subsumcji prawnej pokrywają się z zakresem rozstrzygnięcia sądu cywilnego dokonanego w oparciu o konkretną normę prawa cywilnego. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy powinien był uwzględnić uwagi skarżącego zawarte w piśmie z dnia 23 czerwca 2014 r. Jednocześnie skarżący podniósł, że z uwagi na związanie rozstrzygnięciem sądu cywilnego oraz cel robót budowlanych będącym przedmiotem niniejszej sprawy, powinien był uwzględnić przepisy ustawy o własności lokali oraz zawiesić postępowanie do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd II instancji zażalenia na postanowienie z dnia 3 czerwca 2014 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podniesiono, że organ wzywał inwestora w trybie art. 50 § 1 k.p.a., do złożenia wyjaśnień dotyczących projektu, nie zaś do poprawy projektu budowlanego działając, jak twierdzi skarżący, na podstawie art. 136 k.p.a. W ocenie organu, termin wyznaczony przez Sąd Rejonowy w B. nie jest terminem ustawowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności decyzji (postanowień) administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem skargi (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Na wstępie należy podkreślić, że granice postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę (przebudowę) wyznacza przepis art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). Przepis ten stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Wszystkie powyższe warunki zostały spełnione w postępowaniu będącym przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej, co znalazło wyraz w treści uzasadnienia decyzji organów obu instancji. W rozpoznawanej sprawie postępowanie administracyjne w sprawie wydania pozwolenia na budowę związane jest z postępowaniem o zniesienie współwłasności, toczącym się przed Sądem Rejonowym w B.. Na zlecenie Sądu biegła sporządziła opinię z dnia 15 czerwca 2012 r. obejmującą projekt zniesienia współwłasności nieruchomości położonej w S. przy ul. U. 12, składającej się z zabudowanych działek nr 463/1 i 463/2, w dwóch wariantach. Postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2012 r. sygn. [...], Sąd Rejonowy w B., po rozpoznaniu na rozprawie wniosku P. P. z udziałem S. P., uznał w zasadzie za usprawiedliwione żądanie zniesienia współwłasności gospodarstwa rolnego w części dotyczącej budynku mieszkalnego znajdującego się na ww. nieruchomości poprzez ustanowienie odrębnej własności lokali. W pkt II postanowienia Sąd upoważnił S. P. do wykonania, tymczasowo na jego koszt, celem uczynienia zadość przesłance samodzielności lokali, opisanych wyżej robót adaptacyjnych zgodnie z wersją I ww. opinii biegłej – Projektem Wyodrębnienia Samodzielnych Lokali Mieszkalnych – w terminie 2 miesięcy od dnia uprawomocnienia się niniejszego postanowienia. W pkt III postanowienia Sąd nakazał wnioskodawcy (skarżącemu w niniejszej sprawie) udostępnić S. P. zajmowane przez siebie pomieszczenia w celu dokonania prac wymienionych w pkt II. Postanowienie to uprawomocniło się z dniem 4 kwietnia 2013 r. Opisane wyżej postanowienie jest jednoznaczne z przyznaniem inwestorowi S. P. prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie opisanych w nim prac. Podstawą do jego wydania jest art. 11 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2000 r., Nr 80, poz. 903 ze zm.). Stosownie do jego treści przepisy o ustanowieniu odrębnej własności lokali w drodze umowy stosuje się również odpowiednio do wyodrębnienia własności lokalu z mocy orzeczenia sądu znoszącego współwłasność nieruchomości (ust. 1). Jeżeli zaś uczynienie zadość przesłance samodzielności lokali wymaga wykonania robót adaptacyjnych, sąd może w postanowieniu wstępnym, uznającym żądanie ustanowienia odrębnej własności lokali w zasadzie za usprawiedliwione, upoważnić zainteresowanego uczestnika postępowania do ich wykonania – tymczasowo na jego koszt. W razie przeszkód stawianych przez innych uczestników, sąd – w postanowieniu wstępnym lub w postanowieniu oddzielnym - może wydać stosowne nakazy lub zakazy. Postanowieniem z dnia 23 września 2013 r. Sąd Rejonowy w B. zmienił pkt II postanowienia z dnia 21 sierpnia 2012 r. poprzez upoważnienie inwestora do wykonania robót adaptacyjnych w terminie do 30 marca 2014 r. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że w dacie wydania decyzji przez organ I instancji, tj. w dniu 9 stycznia 2014 r., inwestor nie dysponował prawem do nieruchomości na cele budowlane. Jak słusznie zauważył inwestor postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 17 grudnia 2013 r. sygn. [...], dotyczyło innego postanowienia Sądu Rejonowego w B., tj. postanowienia z dnia 1 października 2013 r. o odmowie sporządzenia uzasadnienia postanowienia z dnia 23 września 2013 r. To właśnie postanowienie zostało przez Sąd Okręgowy uchylone, nie zaś postanowienie z dnia 23 września 2013 r. upoważniające inwestora do wykonania robót adaptacyjnych w terminie do 30 marca 2014 r. W aktach sprawy znajduje się ponadto kserokopia postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia 3 czerwca 2014 r. (załącznik do karty KII – 17), który w pkt II ustalił nowy termin do wykonania przez inwestora robót adaptacyjnych wymienionych w postanowieniu wstępnym z dnia 21 sierpnia 2012 r. na okres dwóch lat od dnia uprawomocnienia się niniejszego postanowienia. Powyższe ustalenia uprawniały organ odwoławczy do stwierdzenia, że inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o jakim mowa w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Skarżący w toku postępowania przed organami nadzoru budowlanego jak również przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Kielcach nie wykazał, że doszło do zmiany bądź uchylenia wskazanego wyżej postanowienia Sądu Rejonowego w B. w zakresie dotyczącym określonego w tym orzeczeniu terminu do wykonania robót adaptacyjnych. W tych okolicznościach podnoszenie przez skarżącego na etapie odwołania zarzutu dotyczącego wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 3.06.2014r. jak również podnoszony w skardze zarzut konieczności zawieszenia postępowania odwoławczego do czasu rozstrzygnięcia zażalenia, nie zasługują na uwzględnienie. Podkreślenia wymaga fakt, że w aktach sprawy brak dowodów wskazujących na złożenie środka zaskarżenia, w szczególności kopii zażalenia z prezentatą Sądu. Brak było zatem podstaw do kwestionowania przez organy orzekające w niniejszej sprawie prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Powołany wyżej przepis obliguje organ do zawieszenia postępowania, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Pod pojęciem zagadnienia wstępnego rozumie się sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego, zaś ocena tego zagadnienia wstępnego, gdyby ono samo w sobie mogło być przedmiotem odrębnego postępowania, należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu państwowego niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie (por. Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz B. Adamiak, J. Borkowski, C.H. Beck, Warszawa 2014, str. 403). Innymi słowy zagadnieniem wstępnym w rozumieniu tego przepisu jest kwestia prawna, która wyłoniła się w toku postępowania administracyjnego i jej uprzednie rozstrzygnięcie, leżące w kompetencji innego organu lub sądu warunkuje (stanowi przesłankę) rozstrzygnięcia głównej sprawy. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego nie jest możliwe wydanie orzeczenia w głównej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 28 września 2010r., sygn. II GSK 820/09). Przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wymaga istnienia między rozstrzygnięciem sprawy a zagadnieniem wstępnym związku bezpośredniego, rozumianego również jako "bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd". Przemawia za tym istota zawieszenia postępowania, instytucji tamującej bieg postępowania i opóźniającej rozstrzygnięcie sprawy (por. uchwała składu pięciu sędziów NSA z dnia 3 czerwca 1996r., sygn. OPK 14/96, ONSA 1997, nr 1, poz. 11). Należy przy tym zwrócić uwagę, że wskazanej wyżej bezpośredniej zależności między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy nie można utożsamiać z wymogiem jej ukierunkowania na określoną treść decyzji administracyjnej. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno bowiem zależeć rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści (por. wyroki NSA: z dnia 8 czerwca 1998 r., sygn. akt II SA 555/98, niepubl.; z dnia 6 października 1997 r., sygn. akt II SA 14/97, niepubl., z dnia 7 maja 1999 r., sygn. akt IV SA 744/97, niepubl.). W ocenie Sądu w świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że pomiędzy kwestią prawomocnego rozpoznania przez Sąd II instancji zażalenia na postanowienie Sądu Rejonowego w B. z dnia 3 czerwca 2014r. , a sprawą udzielenia pozwolenia na przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr 463/1 i 463/2 położonych w miejscowości S., nie istnieje związek normatywny, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Odnośnie zarzutów dotyczących zaprojektowanych schodów zewnętrznych, to skarżący nie wyjaśnił, w jaki sposób schody te będą ograniczały dopływ światła dziennego do zajmowanych przez niego pomieszczeń na parterze i w piwnicy. Z rzutu elewacji wschodniej zamieszczonego w projekcie budowlanym wynika, że słup konstrukcji wsporczej, wokół którego będą wykonane schody zaprojektowano w odległości 113 cm od ściany. Z rzutu elewacji północnej wynika zaś, że przedmiotowe schody przesłaniają jedynie fragment okna na parterze. Główna rura zlokalizowana jest poza oknem. Poza tym schody te zaprojektowano jako metalowe, z balustradami z rur stalowych fi 40 mm, tzn. wyposażone w stopnie i barierki, które nie powodują znacznego przysłaniania światła. W związku z powyższym w ocenie Sądu nie było potrzeby przeprowadzania przez organ szczegółowej analizy pod kątem ograniczenia dopływu światła dziennego. W konsekwencji nie ma podstaw do kwestionowania zgodności zaprojektowanych schodów z postanowieniami § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.). Za chybiony Sąd uznaje zawarty w pkt 3 skargi, zarzut naruszenia art. 136 w zw. z art. 15 k.p.a. Z materiału dowodowego nie wynika, by projekt budowlany był poprawiany bądź uzupełniany na etapie postępowania odwoławczego. Wyjaśnienia inwestora w piśmie z dnia 14 maja 2014r. stanowiły pisemną odpowiedź na wezwanie organu z dnia 23.04.2014r. w trybie art. 50 § 1 k.p.a. Stosownie do treści tego przepisu, organ administracji publicznej może wzywać osoby do udziału w podejmowanych czynnościach i do złożenia wyjaśnień lub zeznań osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie, jeżeli jest to niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy lub dla wykonania czynności urzędowych. Tym samym nie sposób przypisać dokonania tym czynnościom cech prowadzenia postępowania dowodowego, które uzasadniałoby przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Wyjaśnienia strony nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy, co zdaniem Sądu oznacza, że nie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności. W ocenie Sądu niezrozumiały jest zarzut nieuwzględnienia przez organy celu w jakim niniejsze postępowanie zostało wszczęte tj. wydzielenia samodzielnych lokali mieszkalnych. W rozpoznawanej sprawie zadaniem organów architektoniczno-budowlanych było sprawdzenie zgodności projektu z wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego i temu obowiązkowi organ sprostał. W sposób prawidłowy wykazał, że projekt budowlany spełnia wymogi określone w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, ponieważ zachowuje zgodność z ustaleniami planu miejscowego. Projekt budowlany zachowuje zgodność z przepisami w sprawie warunków technicznych (...), co odpowiada obowiązkom wynikającym z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Projekt budowlany spełnia również wymogi określone w art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 Prawa budowlanego, ponieważ jest kompletny, zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także posiada wymagane uzgodnienia, został sporządzony i sprawdzony przez projektantów posiadających wymagane uprawnienia budowlane i legitymujących się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisaniu na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, przy czym projektanci oraz sprawdzający dołączyli do przedmiotowego projektu budowlanego oświadczenia o sporządzeniu tego projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Podkreślenia wymaga fakt, że decyzja w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ma charakter związany. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może omówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, o czym stanowi wprost zasada wyrażona w art. 35 ust. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, mając na uwadze zawartość akt administracyjnych, że orzekające w niniejszej organy obu instancji, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 k.p.a, podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia niniejszej sprawy, rozpatrując w sposób wyczerpujący zebrany przez organ I instancji materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), przy jednoczesnym zachowaniu reguł oceny materiału dowodowego wskazanych w art. 80 k.p.a. Natomiast motywy podjętych rozstrzygnięć zostały przedstawione w uzasadnieniach decyzji spełniających wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.