II SA/Ke 766/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędzia WSA Danuta Kuchta, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 stycznia 2012r. sprawy ze skargi S.F. na postanowienie Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych odmówił S. F. przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji własnej z dnia [...] nr [...] – na podstawie art. 59 § 1 w zw. z art. 58 § 1 i 2 k.p.a. W uzasadnieniu organ wskazał, że w w/w decyzji z dnia [...] S. F. został prawidłowo pouczony o prawie złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w trybie art. 127 § 3 k.p.a. – do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. Rozstrzygnięcie to zostało doręczone stronie zastępczo, a wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony dopiero w dniu 17 sierpnia 2011r., a zatem już po upływie ustawowego 14 – dniowego terminu do jego wniesienia. Pismem z dnia 8 września 2011r. organ poinformował stronę, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony z uchybieniem terminu. Jednocześnie organ pouczył wnioskodawcę o treści art. 58 § 1 i 2 k.p.a. Pismem z dnia 15 września 2011r. strona wystąpiła o przywrócenie terminu, wskazując ogólnie, że jego uchybienie nastąpiło bez jej winy i powołując się na art. 57 § 5, art. 35 § 1 – 5, art. 36 § 1 k.p.a., jak również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 3 lutego 2011r., sygn. akt: II SA/Ke 8/11. Organ, odmawiając S. F. przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, podniósł, że wnioskodawca nie wskazał jaka była przyczyna uchybienia terminu, jak również nie uprawdopodobnił, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, kiedy ustąpiły przyczyny uzasadniające uchybienie terminu i nie wykazał, aby wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Wskazano przy tym, że uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu nie odnosi się do kwestii uchybionego przez stronę terminu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach S. F. wniósł o "obiektywne rozpatrzenie sprawy". W załączeniu strona przedstawiła m. in. "zażalenie" na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu, w którym powołała się na rozmowę telefoniczną z Naczelnikiem Wydziału Departamentu Orzecznictwa, przeprowadzoną w dniu 2 sierpnia 2011r., informującą go o kradzieży awiza ze skrzynki pocztowej. Tym samym, zdaniem skarżącego, przyczyna nieodebrania korespondencji została wyjaśniona – stosownie do art. 81 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. Dodatkowo S. F. zadeklarował gotowość powołania świadków w celu udowodnienia w/w okoliczności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy. Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które mogłoby stanowić podstawę uwzględnienia skargi z przyczyn wskazanych w art. 145 ustawy p.p.s.a. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia [...] o odmowie przywrócenia S. F. terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji własnej organu z dnia [...] o odmowie zmiany decyzji własnej z dnia 19 września 2001r. o przyznaniu uprawnień kombatanckich. Na wstępie podkreślić należy, że organ w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia prawidłowo wskazał, że zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobnił on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko wtedy, gdy strona, mimo zachowania należytej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie z powodu istnienia przeszkody od niej niezależnej, trudnej w danych warunkach do przezwyciężenia, przy czym przeszkoda ta musi istnieć przez cały czas biegu terminu przepisanego do dokonania danej czynności (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2008r., sygn. akt: II FSK 1704/06, LEX nr 470988). Materiał dowodowy zebrany w aktach administracyjnych niniejszej sprawy nie pozwala przyjąć istnienia przesłanek z art. 58 § 1 k.p.a. – co słusznie zauważył Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. W tym zakresie należy wskazać, że przesyłka zawierająca decyzję z dnia [...] została doręczona stronie w trybie zastępczym. Stosownie bowiem do art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a. urząd pocztowy – w przypadku doręczania pisma przez pocztę – przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w art. 44 § 1 k.p.a., umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w art. 44 § 2 k.p.a., pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.) i doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 44 § 1 k.p.a., a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 k.p.a.). Na gruncie niniejszej sprawy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do przyjęcia, że prawidłowe doręczenie przedmiotowej przesyłki S. F. nastąpiło w dniu 2[...] W szczególności wskazać trzeba, że datę tą potwierdzają, znajdujące się na dowodzie doręczenia i kopercie, w której była przesyłka (k. 344), odciski pieczęci "awizowano dn." z adnotacją dnia lipca 2011r., w którym to nastąpiło – "13", pieczęć "adresat nieobecny, mieszkanie zamknięte, awizowano", "awizowane powtórnie" przy stemplu z datą 20 lipca 2011r., zaopatrzone stosownym podpisem doręczyciela oraz "zwrot nie podjęto w terminie" przy stemplu z datą 29 lipca 2011r. Z kolei okoliczność pozostawienia awiza w skrzynce pocztowej S. F. potwierdził w treści swojego "zażalenia" i pisma z 2.08.2011r.(k.367 i 349 akt adm). Organ, mając na uwadze dyspozycję art. 107 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., prawidłowo zawarł w wydanej decyzji pouczenie o prawie złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – w terminie 14 dni od doręczenia tego rozstrzygnięcia. Tymczasem S. F. wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy dopiero w dniu 17 sierpnia 2011r. (data nadania przesyłki z przedmiotowym pismem – k. 352 akt administracyjnych), a zatem z uchybieniem ustawowego terminu. O powyższym organ poinformował stronę pismem z dnia 8 września 2011r., pouczając jednocześnie o treści art. 58 § 1 i 2 k.p.a. i konieczności uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu. W odpowiedzi S. F. złożył w dniu 15 września 2011r. wniosek o przywrócenie terminu (k. 360 akt administracyjnych), wskazując jedynie w sposób ogólny, że do jego uchybienia doszło bez jego winy. W uzasadnieniu skarżący powołał się na art. 57 § 5, art. 35 § 1 – 5, art. 36 § 1 k.p.a., jak również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 3 lutego 2011r., sygn. akt: II SA/Ke 8/11. Mając na uwadze treść opisanego powyżej wniosku za prawidłowe należy uznać ustalenia Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych o niespełnieniu określonej w art. 58 § 1 k.p.a. przesłanki uprawdopodobnienia przez skarżącego braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W tym zakresie wskazać trzeba, że samo powołanie się przez wnioskodawcę na przepisy dotyczące terminów załatwiania spraw przez organy administracji publicznej (art. 35 § 1 – 5 i art. 36 § 1 k.p.a.) oraz zachowania terminu poprzez m. in. nadanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego (art. 57 § 5 k.p.a.) jest niewystarczające. Z kolei cytowanym przez stronę wyrokiem tut. Sąd uchylił dotyczące skarżącego decyzje organu z dnia 17 listopada i 4 października 2010r., podjęte w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego prowadzonego w przedmiocie zmiany decyzji o przyznaniu uprawnień kombatanckich – wobec czego orzeczenie to nie mogło mieć wpływu na kwestię braku winy strony w obecnym uchybieniu terminu. Podkreślić przy tym trzeba, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Z tego też względu w niniejszej sprawie kontrolą sądowoadministracyjną mogło być objęte wyłącznie postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie zaś kwestionowana przez stronę decyzja Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] o odmowie zmiany decyzji własnej z dnia 19 września 2001r. o przyznaniu uprawnień kombatanckich. Odnosząc się natomiast do twierdzeń S. F. o "kradzieży" ze skrzynki pocztowej awiza, informującego o pozostawieniu przesyłki zawierającej decyzję z dnia [...] w urzędzie pocztowym – przedstawionych w "zażaleniu" z dnia 26 września 2011r. (wysłanego w dniu 27 września 2011r.) na postanowienie organu z dnia [...] – należy wyjaśnić stronie, że wobec złożenia przez stronę przedmiotowych wyjaśnień już po wydaniu przedmiotowego rozstrzygnięcia organ, orzekając w przedmiocie przywrócenia terminu, nie mógł się w żaden sposób do nich ustosunkować. Jest to o tyle istotne, że sąd administracyjny, sprawując kontrolę działalności organów administracji publicznej, bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania kontrolowanej decyzji bądź postanowienia, zaś po tym dniu zmiana stanu prawnego i stanu faktycznego sprawy nie ma wpływu na wynik sądowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 1 lipca 2011r., sygn. akt: II OSK 1140/10, dostępny w internetowej bazie orzeczniczej NSA). Dlatego też przesłanka braku winy w uchybieniu terminu wskazywana przez stronę już po wydaniu postanowienia z dnia [...] nie mogła mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Końcowo, odnosząc się do zgłoszonej przez skarżącego gotowości powołania świadków na okoliczność uprawdopodobnienia kradzieży awiza ze skrzynki pocztowej należy wskazać, że zgodnie z art. 106 § 3 ustawy p.p.s.a. Sąd może jedynie – z urzędu lub na wniosek stron – przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Natomiast w postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie może być prowadzone postępowanie dowodowe z zeznań świadków (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2010r., sygn. akt: I FSK 693/09, LEX nr 594168). Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.