II SA/Ke 770/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.),, Sędzia NSA Anna Żak, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 lutego 2011r. sprawy ze skargi M.W. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę. Wojewoda decyzją [...] znak: [...] po rozpatrzeniu odwołania M. W. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia [...], orzekającej o wymeldowaniu M. W. z pobytu stałego, z lokalu położonego przy ul. J. 2 w K., na podstawie art. 15 ust. 2, art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. z 2006r., Dz. U. Nr 139, poz. 993 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt. 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w dniu 24 sierpnia 2010r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie wymeldowania M. W. z pobytu stałego, z lokalu położonego w K. przy ul. J. 2. W trakcie postępowania ustalono, że powodem opuszczenia przez M. W. ww. lokalu był konflikt rodzinny między byłymi małżonkami (małżeństwo zostało rozwiązane wyrokiem z dnia 29 lipca 1997r.). Powyższy fakt potwierdził M. W., który podczas rozprawy administracyjnej oświadczył, iż posiada dwa lokale i nie może jednoznacznie wskazać, w którym lokalu koncentruje swoje życie bowiem przebywa po kilka dni zarówno w K. przy ul. J. 2 jak i w lokalu w miejscowości P. 21. W ocenie organu M. W. skoncentrował swoje życie w lokalu w miejscowości P. 21, tam też znajdują się jego rzeczy, a także zwierzęta, którymi zajmuje się na co dzień. Natomiast do miejsca stałego zameldowania przyjeżdża wyłącznie w odwiedziny do córki. Nigdy nie nocuje w spornym mieszkaniu. Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny Wojewoda uznał, że M. W. zamieszkał w mieszkaniu położonym w miejscowości P. 21, wobec czego lokal położony przy ul. J. w K. przestał być dla niego miejscem pobytu stałego w rozumieniu ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 tej ustawy pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. To zaś zamieszkiwanie to nie tylko sporadyczne przebywanie w danym lokalu, lecz skoncentrowanie w nim swojego życia osobistego, rodzinnego i zawodowego. W skardze na powyższą decyzję M. W. zarzucił, że stan faktyczny sprawy nie został należycie ustalony, gdyż przy jego ustalaniu wzięto pod uwagę tylko zeznania świadków, z którymi pozostaje on w konflikcie rodzinnym, a zupełnie pominięto zeznania jego córki, której zarzucono kłamstwo. Stwierdził, że w świetle prawa obywatele mogą mieć w posiadaniu kilka lokali i w nich przebywać wedle własnego uznania. Podał, że sporą część dnia przebywa na działce w P., a na noc wraca do lokalu przy ul. P. 2, gdzie mieszka wraz z córką i wnukiem. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.. Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity - Dz. U. Nr 139/2006 poz. 993 ze zm.) ewidencja ludności polega na rejestracji danych dotyczących między innymi miejsca pobytu osób. Z kolei w myśl art. 15 ust. 2 tej ustawy organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Analizując powyższe przepisy należy mieć na uwadze, że wymeldowanie z miejsca stałego pobytu ma charakter ewidencyjno-rejestrowy i służy wyłącznie zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób. Dlatego jeżeli osoba opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego i nie dopełnia obowiązku wymeldowania się, to celem zapewnienia zgodności pomiędzy stanem faktycznym, a zapisami w ewidencji, decyzję w tej sprawie musi podjąć właściwy organ gminy. Dla właściwego zrozumienia istoty sprawy należy wyjaśnić, co rozumie się pod pojęciem "miejsca stałego pobytu". Będzie nim lokal, w którym osoba fizyczna stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, a w szczególności nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania, podejmuje wizyty członków rodziny i znajomych. W sytuacji gdy ktoś opuszcza swoje miejsce stałego pobytu, czyli przystaje w nim przebywać, a nie zgłasza powyższego i nie dopełnia obowiązku wymeldowania się, zachodzą przesłanki do wydania decyzji o wymeldowaniu, przy czym w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego jest spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i dobrowolny. Chodzi zatem o sytuację, w której osoba fizyczna nie przebywa już w lokalu, w którym miała poprzednio zorganizowane centrum życiowe, a nieprzebywanie w tym lokalu jest wynikiem woli tej osoby. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego z punktu widzenia zaistnienia przesłanek do wydania decyzji o wymeldowaniu prowadzi do wniosku, iż prawidłowo organ ustalił, że skarżący w sposób trwały i dobrowolny opuścił miejsce stałego zameldowania. Pomijając bowiem nawet zeznania K. W. i H.S., z których wynika, że M. W., w związku z rozwodem orzeczonym wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Kielcach z dnia 28 lipca 1997r., od kilkunastu lat zamieszkuje w P. 21 oraz zeznania G.F., która także potwierdziła, że zamieszkuje on w miejscowości P., to również okoliczność ta została w pewien sposób potwierdzona także przez córkę skarżącego oraz samego M. W.. Z jego zeznań wynika bowiem, że w domu w miejscowości P. posiada podstawowe meble i sprzęt, trzyma 3 psy i 4 kury, a działkę, na której posadowiony jest dom, uprawia. Natomiast w domu przy ul. Piwnika Ponurego ma jedynie "trochę własnych rzeczy osobistych". Z kolei A. W. – córka skarżącego, do której zeznań odwołuje się on w skardze – zeznała, że jej matka do lata ubiegłego roku (a więc 2009r.) zamieszkiwała przez lata wraz z ojcem w domu w P. i że ona także razem z nimi tam zamieszkiwała w latach 2002 – 2005. Zeznania te korespondują z zeznaniami byłej żony skarżącego, K. W., potwierdzającej, że od 1998r. do sierpnia 2009r.mieszkała wraz z byłym mężem w m. P., stoją natomiast w sprzeczności z twierdzeniem skarżącego, jakoby nieprzerwanie cały czas od 1979r. zamieszkiwał on w K. przy ul. P. i że dom miejscowości P. nie spełnia podstawowych wymogów mieszkaniowych. Ta ostatnia okoliczność z resztą nie jest istotna w świetle prawidłowych ustaleń organu, że skarżący faktycznie nie mieszka w miejscu swojego dotychczasowego zameldowania. Tym samym Sąd nie podziale zarzutu skargi, jakoby rozstrzygające sprawę organy w sposób nienależyty ustaliły jej stan faktyczny, a w szczególności pominęły zeznania świadka A. W. W ocenie Sądu w sposób poprawny przeprowadzono postępowanie dowodowe z zachowaniem wszelkich wymagań określonych w art. 7 i 77 § 1 kpa. W rezultacie organy obu instancji – zgodnie z art. 80 kpa – dokonały prawidłowego ustalenia, iż skarżący opuścił lokal położony w K. przy ul. P. Natomiast, co do zawartych w skardze krytycznych uwag dotyczących działalności organu I instancji, to stwierdzić należy, że są to okoliczności pozaprawne i przez to nie można ich bezpośrednio odnieść do zaskarżonej decyzji. Mając to wszystko na uwadze, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).