II SA/Ke 786/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Agnieszka Banach po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] r. znak: [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Świętokrzyskiego Urzędu Celno-Skarbowego w K. z dnia [...] r. znak: [...] wymierzającą R. M. karę pieniężną w łącznej wysokości 24.000 zł. za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. R. M. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję organu II instancji, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji w całości w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a., albowiem zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącemu oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków po stronie skarżącej, w sytuacji gdy zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, co wynika również z treści oświadczenia o stanie majątku strony skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Obowiązującą zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z przywołanego przepisu jednoznacznie wynika, że podstawą do wstrzymania wykonania decyzji są wskazane przez ustawodawcę okoliczności. Przy czym obowiązek uprawdopodobnienia, że zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania decyzji obciąża stronę. W niniejszej sprawie strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania w całości decyzji wydanej przez organ I instancji. W pierwszej kolejności wyjaśnić, że w skardze wniesiono o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji. Stosownie do postanowień art. 239a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.). decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Tymczasem przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania (tak: postanowienie NSA z dnia 8 stycznia 2015 r., II OZ 1376/14, www.orzeczenia.nsa.gov.pl, czy postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 17.01.2018 r., I SA/Po 1179/17). W świetle art. 239a Ordynacji podatkowej oraz treści decyzji organu I instancji nie może budzić zatem wątpliwości, że wskazana przez skarżącego decyzja pierwszoinstancyjna nie nosi znamion wykonalności i tym samym nie jest możliwe wstrzymanie jej wykonania w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd potraktował wniosek strony skarżącej jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania wniosku należy zaznaczyć, że w ramach oceny wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji rozważeniu podlega to, czy we wniosku uprawdopodobniono, że jej wykonanie, jeszcze przed prawomocnym skontrolowaniem w aspekcie zgodności z prawem, może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających chronionym dobrom skarżącego. W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że w związku z wykonaniem decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia po jego stronie skutków, w sytuacji gdy zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, co wynika również z treści oświadczenia strony o stanie majątku. Strona nie przywołała jednak żadnych konkretnych dowodów i okoliczności, które mogłyby uprawdopodabniać, że istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Argument dotyczący niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie może stanowić przedmiotu rozważań w związku z rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Natomiast samo powołanie się we wniosku na zaistnienie przesłanek ustawowych umożliwiających wstrzymanie wykonania decyzji z uwagi na treść oświadczenia o stanie majątku skarżącego, nawet w sytuacji gdy wynika z niego, że strona osiąga niskie dochody i nie posiada majątku (nie wypełniając jednak oświadczenia w zakresie sytuacji rodzinnej), nie jest wystarczającym uzasadnieniem zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. W zakresie podstaw wstrzymania wykonania decyzji nie chodzi bowiem o niebezpieczeństwo wyrządzenia jakiejkolwiek szkody, ale takiej, która może przybrać znaczne rozmiary, a także o sytuację taką, w której powrót do stanu poprzedniego, zmienionej w sposób istotny i trwały rzeczywistości będzie w zasadzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych nakładów sił i środków (zob. postanowienie NSA z dnia 11 października 2017 r., sygn. akt II OZ 1057/17, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Strona skarżąca nie wskazała okoliczności zaistnienia niebezpieczeństwa tak rozumianych nieodwracalnych skutków wykonania decyzji, jak również wyrządzenia szkody w znacznych rozmiarach. Udzielenie ochrony tymczasowej pozostawione jest uznaniu Sądu, jednak nie oznacza to, że Sąd w odniesieniu do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma się domyślać lub przewidywać, jakie zajdzie realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Zauważyć należy, że przedmiotem zaskarżonej decyzji jest wymierzenie kary pieniężnej, więc nawet w przypadku wyegzekwowania spornej kary przed rozpoznaniem skargi, późniejsze ewentualne uwzględnienie skargi nie spowoduje nieodwracalnych skutków, gdyż w takim przypadku określona w decyzji należność zostanie skarżącemu zwrócona. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia.