II SA/Ke 792/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.),, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Magdalena Niźnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2015 r. sprawy ze skargi E. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę. Decyzją z [...], znak: [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania E.B. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nakazującej G.S. wykonanie w terminie do dnia 31 lipca 2015 r. zmian i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia istniejącej przybudówki do budynku magazynowo - składowego (stodoły), usytuowanego na działce nr [...] w G., do stanu zgodnego z przepisami, polegających na wykonaniu na istniejącej wschodniej ścianie z pustaków żużlobetonowych grubości 19cm, tynku cementowo - wapiennego grubości 1,5cm z obydwu stron ściany, w celu doprowadzenia istniejącej ściany do wymagań klasy odporności ogniowej elementów budynku dla ściany zewnętrznej REI 60 (gdzie E wyraża szczelność ogniową, R - nośność ogniową), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 poz. 1409 ze zmianami), uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu wykonania nakazanego obowiązku i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy wyznaczając nowy termin do wykonania nakazanego obowiązku do dnia 31 sierpnia 2015 r., zaś w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Inspektor Wojewódzki podał, że organ I instancji dokonał 10 stycznia 2011 r., oględzin na należącej do G.S. działce nr [...] położonej w G., w wyniku których stwierdził, że na tej działce, bezpośrednio przy jej granicy istnieje między innymi drewniana przybudówka do budynku magazynowo - składowego (stodoły) o wymiarach 4.20 x 2,76m od jego strony północnej. Dach tej przybudówki jest jednospadowy na działkę nr [...], prostopadle do istniejącej granicy. Uczestniczący w oględzinach G.S. oświadczył, że właścicielem działki jest od 1996 r. Przybudówka do stodoły została wykonana 17 lat temu bez pozwolenia na budowę. Natomiast E.B. oświadczyła, że żąda doprowadzenia tej przybudówki do stanu zgodnego z prawem. Granica na dzień dzisiejszy przebiega po budynkach i ogrodzeniu. E.O. , K. K. i S. Z. 7 września 2011 r. bezpośrednio w siedzibie organu I instancji złożyli oświadczenia, że drewniana przybudówka do budynku stodoły usytuowana na działce nr [...]w granicy z działką [...] została wybudowana odpowiednio: w latach 1991-1992, około 20 lat temu oraz przed 1991 r. Natomiast E.B. wskazała, że nie jest możliwe udzielenie odpowiedzi na pytanie dotyczące daty wybudowania dobudówki. 8 grudnia 2011 r. odbyło się przesłuchanie świadków: K. K., E. O., S. Z., którzy zeznając w sprawie daty budowy przybudówki potwierdzili daty podane w oświadczeniach. Dodatkowo G.S. obecny przy przesłuchaniu podał, że gdy przejmował w lipcu 1995 r. na własność działkę nr [...]przybudówka już istniała i od tej pory nic przy niej nie było robione. Po wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stanu technicznego przybudówki do budynku magazynowo – składowego, organ I instancji decyzją z 1 marca 2012 r. nakazał wykonanie zmian i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia istniejącej przybudówki do budynku magazynowo - składowego do stanu zgodnego z przepisami. Rozpatrując odwołanie od tej decyzji organ odwoławczy nakazał przeprowadzenie dodatkowego postępowania, w wyniku którego organ I instancji ustalił, że przybudówka nie ma fundamentów, usytuowana jest w odległości 0,25m od nowo wytyczonej granicy i posiada konstrukcję drewnianą obitą trzema drewnianymi ścianami i dach umocowany do drewnianej stodoły. Ustalono również, że oddalona jest od stodoły na działce sąsiedniej o 14,84m. Następnie WINB decyzją z [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Obie powyższe decyzje zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 7 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Ke 635/12, który wskazał, że organ I instancji winien ustalić datę zakończenia budowy przybudówki na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. W toku ponownego postępowania wyjaśniającego organ I instancji przeprowadził 27 lutego 2013 r. oględziny na działce nr ewid. [...], w wyniku których stwierdził, że w miejscu istniejącej uprzednio drewnianej ściany od strony wschodniej została wykonana ściana z betonowych pustaków żużlobetonowych o grubości 19cm. W tracie postępowania organ I instancji uzyskał również kopię szkicu polowego i kopię mapy porównania z terenem, sporządzonych przez geodetę J. S., które posłużyły do sporządzenia mapy przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego i zaewidencjonowanej pod nr [...]. Jednocześnie Starosta poinformował, że w operacie technicznym przyjętym do zasobu pod numerem [...] brak jest jakichkolwiek danych dotyczących przedmiotowego obiektu budowlanego. Dodał, że omawiany obiekt budowlany został ujawniony na cyfrowej mapie sytuacyjno - wysokościowej przyjętej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego 12 października 2012 r. pod numerem [...]. W wyniku poczynionych ustaleń organ I instancji decyzją z [...], nakazał wykonanie zmian i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia istniejącej przybudówki do budynku magazynowo - składowego (stodoły), do stanu zgodnego z przepisami. Decyzja ta została uchylona w trybie odwoławczym [...]. W toku ponownego postępowania wyjaśniającego organ I Instancji przeprowadził dowód z przesłuchania w charakterze świadka uprawnionego geodety J. S., który zeznał, że w 2002 r. wykonywał mapę do celów projektowych działek nr ewid. [...] i [...]. Stodoła usytuowana na działce nr ewid. [...]była poza zakresem opracowania i nie jest w stanie powiedzieć, czy w dacie sporządzania mapy sporny obiekt budowlany był przybudowany do budynku stodoły od strony północnej. Następnie organ I instancji wydał opisaną na wstępie decyzję. Dokonując ponownej oceny zebranego materiału dowodowego organ odwoławczy podkreślił, że związany był wyrokiem WSA w Kielcach z 7 listopada 2012r., II SA/Ke 635/12, wyrażoną w tym wyroku oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania. Dalej Inspektor Wojewódzki wskazał, że w pełni podziela ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji, a także ocenę tego organu, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z samowolną budową obiektu budowlanego pod rządami ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane. Zasadnie zatem organ I instancji uznał, iż do usunięcia skutków powstałych naruszeń przepisów Prawa budowlanego, będą miały zastosowanie przepisy tej ustawy. Stosownie bowiem do intertemporalnego art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, art. 48 (dotyczącego obiektów budowlanych wybudowanych bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę) nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy, tj. przed 1 stycznia 1995 r. lub w stosunku, do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe, tj. art. 37 lub art. 40-42 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Organ odwoławczy stwierdził, że w kwestii daty budowy spornego obiektu budowlanego na wiarę zasługują twierdzenia G. S., że budowa tego obiektu nastąpiła przed 1 stycznia 1995 r. Oświadczenie to potwierdzają bowiem świadkowie, którzy jakkolwiek nie są zgodni co do roku budowy obiektu, to jednak zgodnie zeznają, że jego budowa nastąpiła przed 1995 r. Zeznania te dodatkowo korespondują z zeznaniami uprawnionego geodety, który zeznał, że sporządzając mapę dla celów projektowych dla działek nr [...] w 2002 r., zakresem swego opracowania nie obejmował działki nr [...]. Zatem z faktu, że na mapie sporządzonej w 2002 r. nie ma naniesionego przedmiotowego obiektu budowlanego nie można wywodzić, że w dacie sporządzania tej mapy obiekt ten nie znajdował się na tej działce. Ponadto, pomimo podjęcia stosownych czynności, nie udało się w toku postępowania odnaleźć żadnych dowodów w postaci dokumentów, na podstawie których można by było ustalić datę budowy tego obiektu. Dlatego datę tę należało ustalić na podstawie tzw. osobowych źródeł dowodowych, w postaci zeznań świadków i oświadczenia strony. Organ podkreślił, że E.B. nie wskazała innych dowodów, które podważałyby zeznania świadków oraz oświadczenia zobowiązanego odnośnie daty budowy. Przechodząc do oceny prawidłowości zastosowanej przez organ I Instancji podstawy prawnej zaskarżonej decyzji Inspektor Wojewódzki uznał, że zasadnie został nałożony w trybie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., obowiązek wykonania robót budowlanych, o którym mowa w sentencji. Dodał, że w sprawie nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r., cytując treść tych przepisów organ II instancji podniósł, że w chwili obecnej na terenie gminy Wiślica w G., nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Jednak zgodnie z obowiązującym w dacie budowy przybudówki miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Wiślica, uchwalonym Uchwałą Nr XXI/105/93 Rady Gminy Wiślica z dnia 1 kwietnia 1993 r., obiekt ten znajdował się na terenie zabudowy zagrodowej z dopuszczeniem zabudowy jednorodzinnej, a zatem na działce, na której dopuszczalna była budowa tego typu obiektów budowlanych. Co do zasady ocena, czy dany obiekt budowlany narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, następuje na podstawie przepisów m.p.z.p. - obowiązujących w dacie rozstrzygania sprawy przez organ (por. wyrok NSA z 6.11.2007 r., sygn. akt II OSK 1454/06, oraz wyrok NSA z 24.08.2010r., sygn. akt: II OSK 1320/09). Jednakże w sytuacji, gdy na danym terenie w dacie orzekania nie obowiązuje już miejscowy plan zagospodarowania terenu, należy wziąć pod uwagę przepisy planu obowiązujące od daty budowy obiektu budowlanego (por. wyrok NSA z 6.06.2014 r., sygn. akt II OSK 48/13). Organ II instancji również stwierdził, że nie zachodzą w niniejszej sprawie przesłanki, o których mowa w pkt 2 ust. 1 art. 37, gdyż ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby omawiany obiekt powodował niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Nie zachodzą również inne ważne przyczyny z ust. 2 art. 37, które dawałyby podstawę do nakazania rozbiórki budynku gospodarczego. Inspektor Wojewódzki zauważył, że w sprawie zachodzą podstawy do wydania decyzji w trybie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., w celu doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, tj. z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. Nr 75 poz. 690 ze zmianami), gdyż w obecnym usytuowaniu ze ścianą z pustaków żużlobetonowych (bez otynkowania), przy granicy działki, sporny obiekt budowlany, narusza § 272 ust. 3 w związku z § 207 ust. 2 ww. rozporządzenia. Organ odwoławczy dokonał wykładni art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. i zauważył, że ustawa Prawo budowlane z 1974 r., w art. 37 ust. 1 pkt 2 nie zdefiniowała przesłanek przymusowej rozbiórki. Istotą tej regulacji jest możliwość doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami. Oznacza to badanie, czy budowa spełnia wymogi techniczno - budowlane oraz ustalenie, czy jest możliwe wydanie decyzji w trybie art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., nakazującej dokonanie zmian i przeróbek, w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Jeżeli zaś nie ma możliwości wydania nakazów, w zakresie wynikającym z art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., dopiero wówczas zachodzą przesłanki do orzeczenia przymusowej rozbiórki takiego obiektu budowlanego w trybie art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z 1.12.2009 r., sygn. akt: II OSK 1886/08). W ocenie organu odwoławczego nakazany obowiązek obustronnego otynkowania ściany obiektu od strony granicy z działką skarżącej - doprowadzi ten obiekt budowlany do stanu zgodnego z prawem, tj. z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., poprzez zapewnienie odpowiedniej odporności ogniowej ścianie usytuowanej przy granicy z działką skarżącej. W kwestii określenia grubości tynku jaki należy nałożyć na ścianę wykonaną z pustaków żużlobetonowych, w ocenie organu odwoławczego określona grubość tynku (po 1,50cm z każdej strony), jest wystarczająca, aby zapewnić ścianie z pustaków żużlobetonowych, odpowiednią odporność ogniową oraz szczelność. Określając grubość tynku organ I instancji kierował się zasadami wiedzy technicznej, którą posiada z racji piastowanej funkcji. Ponadto stosowanie tynków cementowo - wapiennych o grubości 1,5cm na ścianach z bloków gazo i pianobetonowych, zalecane jest w Polskich Normach: PN-64/B-02850 Ochrona przeciwpożarowa w budownictwie. Kończąc Inspektor Wojewódzki wskazał, że orzekł jak w rozstrzygnięciu w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 kpa, gdyż termin określony w decyzji organu I instancji upływa z końcem tego miesiąca i zobowiązany miałby zbyt mało czasu na wykonanie tego obowiązku od chwili doręczenia mu ostatecznej decyzji w sprawie. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzje E.B. , domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu I instancji, zarzuciła naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 kpa w związku z art. 80 kpa, które obligują organ do zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego, co niewątpliwie ma wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu zarzucono, że organy obu instancji zignorowały zarzut wobec G. S., że wykonując decyzję z 1 marca 2012 r. naruszył on art. 36a ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 89, 414 ze zmianami), gdyż zwiększył powierzchnię zabudowy tj. konkretnie wymiary obiektu o 14cm. Dodatkowo zbliżył ten obiekt do granicy działki skarżącej (bez jej zgody) z 0,25m na 0,11m. Dane te zawarte są w protokole oględzin z 27 lutego 2013 r. Dalej autor skargi wskazał, że przybudówka nie jest obiektem wolnostojącym w myśl przepisów prawa (np. wyrok WSA w Krakowie z 29.11.2010 r., II SA/Kr 1147/10), bo konstrukcja dachu umocowana jest do drewnianej stodoły, że G.S. do dziś nie wykonał ściany oddzielenia przeciwpożarowego, która spełniałaby normę RE 60, do czego był zobligowany decyzją z [...], ściana miała powstać do 31 sierpnia 2012 r. i, co najistotniejsze, PINB nie poczynił żadnych działań w celu zweryfikowania zeznań świadków, jak również nie wziął pod uwagę mapy z 1991 r. do czego był zobligowany wyrokiem sądowym. Mapa z 1991 r. podważa zeznania świadka Z., i świadka K. Świadek K. w 2011 r. stwierdził, że przybudówka powstała około 20 lat temu więc w 1991 r. co jest sprzeczne z mapą. Zdaniem autora skargi również do zeznań G.S. należy podchodzić z dużym dystansem, gdyż jest on osobiście zainteresowany wynikiem sprawy, ponadto w innym postępowaniu administracyjnym jego zeznania zostały podważone. Zeznania te stoją w sprzeczności z treścią zdjęć lotniczych z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Warszawie z 1997 r. W ocenie autora skargi organ być może nie dostrzega znaczenia zdjęć lotniczych, chociaż z uwagi na ich walor nie jest to zrozumiałe, ale nie powinien jednak poprzestawać na niekonkretnych i niespójnych zeznaniach świadków i zupełnie nie dostrzegać, że takie postępowanie było powodem do uchylenia poprzednich decyzji (wyrokiem WSA w Kielcach z 7.11.2012 r., II SA/Ke 635/12). Cytując fragment tego wyroku dotyczący konieczności ustalenia daty wybudowania spornego obiektu budowlanego, wnoszący skargę uznał, że nadal nie wiadomo, kiedy obiekt został wybudowany, jakkolwiek analiza zdjęć lotniczych pozwala przyjąć, że z całą pewnością powstał po roku 1995. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spór w niniejszej sprawie dotyczy tego, przepisy której ustawy Prawo budowlane: czy z 24 października 1974 r. czy też z 7 lipca 1994 r. powinny stanowić podstawę do ewentualnej legalizacji samowolnie wzniesionego obiektu w postaci przybudówki do stodoły. Powodem uchylenia przez WSA w Kielcach wyrokiem z 7 listopada 2012 r. w sprawie II SA/Ke 635/12 poprzednio wydanych na podstawie przepisów ustawy z 1974 r. decyzji, było przedłożenie przez skarżącą na rozprawie przed sądem mapy do celów projektowych z 2002 r. oraz szkicu sytuacyjnego z 1991 r., na których przybudówka nie została przedstawiona. W związku z tym Sąd nakazał ustalenie daty zakończenia budowy tego obiektu z uwzględnieniem wszelkich dowodów. Ponownie rozpoznając sprawę organ przesłuchał geodetę, który sporządził mapę z 2002 r. Dowód ten okazał się niewystarczający do podważenia zeznań świadków oraz właściciela nieruchomości, na której obiekt został samowolnie wzniesiony, a z których wynikało, że przybudówka została wzniesiona przed 1995 r. Z zeznań bowiem przesłuchanego w charakterze świadka geodety wynika, że przedmiotem jego pomiarów były inne działki, a działka [...]pozostawała poza zakresem opracowania, w związku z czym nie jest on w stanie potwierdzić, czy przybudówka była. Organowi nie udało się także, mimo czynionych prób uzyskać innych dokumentów, które pozwoliłyby na dokładne ustalenie daty budowy. Zauważyć należy, że w toku postępowania administracyjnego E.B. jako datę zakończenia budowy wskazywała najpierw na okres pomiędzy styczniem 2011 r. a czerwcem 2012 r. podnosząc, że w trakcie oględzin przeprowadzanych 10 stycznia 2011 r. nie stwierdzono istnienia tej przybudówki (jej pismo z 20.09.2011 r.), co świadczy o tym, że jej nie było. Następnie wobec jednoznacznej treści protokołu oględzin z 10 stycznia 2011 r., że taka przybudówka istnieje, wraz z podaniem jej wymiarów i zaznaczeniem jej także na załączniku graficznym, skarżąca zaczęła twierdzić, że budowa przybudówki została zakończona w okresie między czerwcem 2012 r. a lutym 2013 r. Skarżąca datę zakończenia budowy obiektu wiązała z robotami wykonanymi przez właściciela na podstawie decyzji PINB z [...], która stała się ostateczna w dniu [...] (data wydania utrzymującej ją w mocy przez WINB decyzji). Ponieważ jednak roboty były wykonywane na podstawie ostatecznej wówczas decyzji, nakazującej G.S. m.in. wymianę ściany drewnianej na ścianę oddzielenia p.poż., co doprowadziło do nieznacznej zmiany wymiarów budynku, robót tych nie można uznać za zakończenie procesu inwestycyjnego, skoro jednocześnie brak jest dowodów, że w okresie od 1 stycznia 1995 r. do 2012 r. właściciel nieruchomości wykonywał jakieś prace przy przybudówce, które wymagałyby uzyskania pozwolenia na budowę. Obecnie E.B. dołączyła do skargi pendrive, zawierający według jej twierdzeń zdjęcie lotnicze terenu wykonane w 1997 r., a które jej zdaniem stanowi dowód na to, że przybudówka powstała po 1 stycznia 1995 r. Wydruk zawartego na pendrivie zdjęcia ani nie zawiera daty jego wykonania ani też nie pozwala na ustalenie, po jego powiększeniu, czy przybudówka przy stodole istnieje czy też nie. Zdjęcie bowiem jest bardzo nieczytelne. Dlatego też w ocenie Sądu skarżąca nie zakwestionowała skutecznie ustalenia organów, że obiekt został wzniesiony przed 1 stycznia 1995 r. Zawarty w skardze zarzut, jakoby organy naruszyły art. 36a ust. 5 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego z 1994 r. jest zupełnie niezrozumiały, skoro niesporne jest to, że skarżący ani jego poprzednik prawny nie dysponowali pozwoleniem na budowę, w związku z czym nie mogli odstąpić od zatwierdzonego projektu budowlanego. Odnośnie zmiany położenia przybudówki w stosunku do granicy to zauważyć należy, że z oględzin przeprowadzonych w styczniu 2012 r. wynika, że dochodzi ona do granicy. Z kolei z protokołu oględzin przeprowadzonych w czerwcu 2012 r. wynika, że w maju 2012 r. została wyznaczona granica prawna między działkami. Jak natomiast wynika to z pisma skarżącej z 7 marca 2013 r., między stronami jest spór co do przebiegu tej granicy i że dopiero w czerwcu 2012 r. było stawiane ogrodzenie. W tej sytuacji można raczej mówić o zmianie przebiegu faktycznej granicy, a nie o zmianie położenia budynku, skutkującej uznaniem, że został on przesunięty czy też rozbudowany. Według protokołu oględzin z 10 stycznia 2011 r. przybudówka miała wymiary 4,20 m na 2, 76 m, zaś obecnie, po wymianie ściany z drewnianej na ścianę z pustaków 4,22 na 2,76 m (załącznik do protokołu z kontroli z 20.02.2014 r.). Tak więc wymiary budynku nie zwiększyły się o 14 cm jak zarzuca to skarżąca ale o 2 cm. Podkreślana w skardze okoliczność, że przybudówka nie jest obiektem wolnostojącym na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji nie ma żadnego wpływu. Z kolei jeśli chodzi o zarzut, że G.S. do dziś nie wykonał ściany oddzielenia p.poż., do czego był zobowiązany decyzją z [...], to zauważyć należy, że decyzja ta została uchylona, w związku z czym obecnie nie może być wykonywana. Jeśli natomiast autorowi skargi chodzi o to, że nie została wykonana decyzja PINB z [...], zmieniona zaskarżoną obecnie do Sądu decyzją, to zauważyć należy, że przedmiotem tej sprawy jest badanie prawidłowości decyzji WINB z [...], a nie okoliczności, czy utrzymana nią w mocy decyzja została wykonana. Ta ostatnia kwestia może być przedmiotem kontroli dopiero po ewentualnym wszczęciu postępowania egzekucyjnego, o ile G.S. decyzji tej nie wykona. Reasumując, wbrew zarzutom skargi organy wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności i w ocenie Sądu dokonały w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy prawidłowych ustaleń, w szczególności co do daty popełnienia samowoli budowlanej, polegającej na wzniesieniu przybudówki. Skoro zaś budowa tego obiektu została zakończona przed 1 stycznia 1995 r., prawidłowo stosownie do art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. organy prowadziły postępowanie na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane z 1974 r. W świetle zebranego materiału dowodowego podzielić także należy stanowisko WINB, że brak jest podstaw do nakazania właścicielowi obiektu jego rozbiórki, bowiem nie zachodzi w sprawie żadna z przesłanek, o których mowa w art. 37 ust. 1 bądź 2 Prawa budowlanego z 1974 r. Zasadnie także organ nakazał G.S. na podstawie art. 40 tej ustawy wykonanie tynku na ścianie z pustaków żużlobetonowych od strony działki skarżącej w celu doprowadzenia jej do wymagań klasy odporności ogniowej elementów budynku dla ściany zewnętrznej REI 60. Mając powyższe na uwadze, ponieważ zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione, a decyzja nie narusza prawa, skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 29012 r., poz. 270 ze zmianami).