II SA/Ke 805/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2018r. sprawy ze skargi Z. F. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji wyrażoną pismem z dnia 7 czerwca 2017r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania świadectwa służby oddala skargę. Pismem z dnia 7 czerwca 2017 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w K., po rozpoznaniu wniosku Z. F., odmówił sprostowania świadectwa służby dotyczącego jego osoby z dnia 12 września 1990 roku. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że w dniu 22 lutego 2017r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w K. wpłynęło pismo z dnia 16 lutego 2017r. z Zakładu Emerytalno - Rentowego MSW w K., w załączeniu którego przekazano, nadesłane przez Sąd Okręgowy w K. V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych za pismem z dnia 31 stycznia 2017r., odwołanie Z. F. celem rozpoznania zgodnie z właściwością. W treści pisma zatytułowanego "Odwołanie od decyzji - opinii Wojewódzkiej Komisji Kwalifikacyjnej w K. oraz Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej przy MSWA w Warszawie z dnia [...]. dot. dalszej mojej pracy w resorcie MSW", skarżący wniósł o (cyt.): "zmianę kwalifikacji prawnej świadectwa pracy z dnia [...] r. wydanego przez wydział Kadr KW Policji w K. powołując się na art. 131 ust. 1 ustawy z dnia 6.04.1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa (na mocy prawa), a uznanie moje odejście z resortu Spraw wewnętrznych na własną prośbę jak sugerowałem w odwołaniu od opinii". W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że w roku 1990 r. został poddany procedurze kwalifikacji przez Wojewódzką Komisję Kwalifikacyjną przy Komendzie Wojewódzkiej Policji w K.. Szczegółowo opisał przebieg postępowania weryfikacyjnego, któremu zarzucił szereg nieprawidłowości. Ponadto uzasadniając swój wniosek dotyczący zmiany podstawy prawnej zwolnienia wskazanego w świadectwie pracy skarżący zwrócił uwagę, iż w dniu 1 sierpnia 1990r. gdy przebywał na zwolnieniu lekarskim w okresie od 24 lipca 1990r. do 12 sierpnia 1990r. został wezwany do Wydziału Kadr Komendy Wojewódzkiej Policji w K., gdzie wręczono mu opinię Wojewódzkiej Komisji Kwalifikacyjnej w K., w której stwierdzono na podstawie paragrafu 7 i 8 ust. 2 uchwały nr 69 Rady Ministrów z dnia 21 maja 1990r. w sprawie przyjmowania byłych funkcjonariuszy SB do służby w Urzędzie Ochrony Państwa i innych jednostkach organizacyjnych podległych MSW, iż nie odpowiada wymogom przewidzianym dla funkcjonariusza lub pracownika Ministerstwa Spraw Wewnętrznych określonym w ustawie. Tego samego dnia otrzymał również kartę zwolnienia, z której wynikało, że z dniem 31 lipca 1990r. został zwolniony z resortu MSW na podstawie art. 131 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Urzędzie Ochrony Państwa. W dniu 5 sierpnia 1990r. skierował na piśmie za pośrednictwem Wydziału Kadr Komendy Wojewódzkiej Policji w K. odwołanie do Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej w Warszawie. W treści odwołania zasugerował, iż jest chętny do dalszej pracy w organach MSW na wyznaczonym przez Wydział Kadr stanowisku nie stawiając żadnych warunków, a w ostateczności odejdzie na własną prośbę. Jak dalej podniesiono, w swoim wniosku z dnia 30 stycznia 2017r., skierowanym do Sądu Okręgowego w K., skarżący wskazał, iż wnosi o dokonanie wnikliwej analizy przebiegu jego kwalifikacji przeprowadzonej przez Wojewódzką Komisję Kwalifikacyjną w K. oraz uznanie jej za niezgodną z prawem i naruszającą sprawiedliwość społeczną oraz reguły prawa. Dodatkowo, na poparcie swoich argumentów, skarżący powołał się na wyroki Sądu Okręgowego w Warszawie sygn. akt [...] z dnia 22.10.2013r. oraz Sądu Apelacyjnego w Warszawie sygn. akt [...] z dnia 19.05.2015r., które zapadły w jego sprawie. Z uzasadnień załączonych wyroków wynika, iż zdaniem Sądów okres studiów w Wyższej Szkole Oficerskiej w Legionowie, jak również praca na stanowisku Zastępcy Komendanta Miasta ds. polityczno - wychowawczych nie zalicza się do okresu służby w organach bezpieczeństwa państwa. Z uwagi na fakt, że Wydział Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji w K. nie dysponował aktami osobowymi wnioskodawcy, pismem z dnia 23 lutego 2017 r. zwrócono się do Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu Delegatury w K. z wnioskiem o wydanie kopii akt osobowych Z. F. Na podstawie nadesłanej kopii akt osobowych ustalono, że Z. F. został przyjęty do służby w Milicji Obywatelskiej na mocy rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] 1966r. i mianowany na stanowisko milicjanta Drużyny Służbowej KMMO w [...] Św. Następnie służbę pełnił na stanowiskach: od 1 maja 1970r. - dzielnicowego Grupy Dzielnicowych w KMMO w O. Św., od 16 grudnia 1972r. - oficera SB grupy operacyjnej Referatu ds. Bezpieczeństwa w KMMO w O. Św., od 1 lipca 1977r. - kierownika Sekcji Kryminalnej w KKMO w O. Św., od 16 stycznia 1982r. - Zastępcy Komendanta Miejskiego ds. Polityczno - Wychowawczych w O. Św., od 1 sierpnia 1983r. Zastępcy Szefa RUSW ds. Polityczno - Wychowawczych w O. Św., od 1 listopada 1989r. przeniesiony do dyspozycji Szefa WUSW w K. i skierowany do służby w Grupie Inspektorów RUSW w O. Św. Z dniem 31 lipca 1990r. został zwolniony na podstawie art. 131 ust. 1 ustawy o Urzędzie Ochrony Państwa z dnia 6 kwietnia 1990r. Ustalono również, iż w aktach osobowych znajdują się: własnoręcznie podpisany przez skarżącego wniosek (brak daty) o przyjęcie do służby w Policji, opinia Wojewódzkiej Komisji Kwalifikacyjnej w K. (brak daty), w której stwierdzono, że Z. F. nie odpowiada wymogom przewidzianym dla funkcjonariusza lub pracownika Ministerstwa Spraw Wewnętrznych określonym w ustawie, odwołanie z dnia 5 sierpnia 1990r. od opinii Wojewódzkiej Komisji Kwalifikacyjnej w K., opinia Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej z dnia 3 września 1990r. o utrzymaniu w mocy zaskarżonej opinii Wojewódzkiej Komisji Kwalifikacyjnej w K., karta zwolnienia z dnia 1 sierpnia 1990r., świadectwo pracy z dnia 12 września 1990r. wystawione przez Zastępcę Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia KWP w K.. Mając na uwadze powyższy stan faktyczny oraz treść wniosku skarżącego z dnia 30 stycznia 2017 r. organ wskazał, iż świadectwo pracy, którego sprostowania skarżący żąda, zostało wystawione przez Zastępcę Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia KWP w K., co powoduje, że właściwym do jego sprostowania jest Komendant Wojewódzki Policji w K., jako jego następca prawny. Problematykę związaną z trybem wydawania, konstrukcją i treścią świadectwa służby reguluje art. 46 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz. U. z 2016 poz. 1782 ze zm.) oraz rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów z dnia 14 maja 2013r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 644 ze zm.). Art. 46 ustawy o Policji wskazuje, że policjant zwolniony ze służby otrzymuje niezwłocznie świadectwo służby oraz na swój wniosek opinię o służbie. Zgodnie z treścią § 28 wskazanego rozporządzenia, policjant zwolniony ze służby może złożyć wniosek o sprostowanie świadectwa służby w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania. Wniosek składa się przełożonemu właściwemu w sprawach osobowych, który wydał świadectwo służby (ust. 1). Przełożony właściwy w sprawach osobowych, uwzględniając wniosek wydaje nowe świadectwo. Odmowa sprostowania świadectwa służby wymaga pisemnego uzasadnienia. Organ podniósł, że z chwilą powstania Policji rozwiązana została Milicja Obywatelska (art. 146 ustawy o Policji), natomiast z chwilą utworzenia Urzędu Ochrony Państwa rozwiązano Służbę Bezpieczeństwa. Zgodnie zaś z art. 151 ustawy o Policji dotychczasowi funkcjonariusze Milicji Obywatelskiej lub Służby Bezpieczeństwa, którzy podejmą służbę w Policji albo zostaną zatrudnieni w jednostkach organizacyjnych podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, zachowują odpowiednio ciągłość służby lub zatrudnienia. Zgodnie natomiast z treścią § 1 uchwały nr 69 Rady Ministrów w sprawie trybu i warunków przyjmowania byłych funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa do służby w Urzędzie Ochrony Państwa i w innych jednostkach organizacyjnych podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych oraz zatrudniania ich w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych z dnia 21 maja 1990 r. (M.P. nr 20, poz. 159) byli funkcjonariusze Służby Bezpieczeństwa, o których mowa w art. 131 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie Ochrony Bezpieczeństwa zwani dalej "kandydatami", mogli być przyjmowani do służby w Urzędzie Ochrony Państwa lub innej jednostce organizacyjnej podległej MSW albo zatrudniani w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych po uzyskaniu pozytywnej opinii właściwej komisji kwalifikacyjnej, wydanej po przeprowadzeniu postępowania kwalifikacyjnego. Z treści § 6 uchwały wynika natomiast, że postępowanie przed wojewódzką komisją kwalifikacyjną wszczyna się na podstawie wniosku kandydata o przyjęcie do służby, sporządzonego na formularzu według wzoru stanowiącego załącznik do uchwały, przedstawionego w ciągu siedmiu dni od dnia jej powołania. Zgodnie z § 7 komisja ocenia przydatność kandydata do służby, o przyjęcie do której się ubiega, na podstawie jego wniosku, dotychczasowych dokumentów osobowych i dotyczących przebiegu służby oraz innych przedstawionych jej dokumentów. Uzyskanie pozytywnej opinii jest warunkiem umożliwiającym ubieganie się kandydata o przyjęcie do służby w tych organach lub jednostkach albo zatrudnienie w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych (§ 10). Organ podniósł dalej, że w aktach znajduje się wniosek skarżącego o przyjęcie do służby w Policji (brak daty). Jego sprawę przyjęcia do służby w Policji poddano ocenie Wojewódzkiej Komisji Kwalifikacyjnej w K. oraz w związku z wniesionym od jej opinii odwołaniem, Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej. W wydanych opiniach stwierdzono, że nie odpowiada on wymogom, przewidzianym dla funkcjonariusza lub pracownika Ministerstwa Spraw Wewnętrznych określonym w ustawie. Ponadto Centralna Komisja Kwalifikacyjna w opinii z dnia 3 września 1990r. wskazała, iż nie znalazła podstaw do zmiany zaskarżonej opinii, co w konsekwencji oznacza, iż nie uwzględniono wniosku skarżącego o umożliwienie odejścia ze służby na własną prośbę. Wobec powyższego, z uwagi na nieuzyskanie pozytywnej opinii właściwej komisji kwalifikacyjnej, skarżący został zwolniony ze służby w trybie art. 131 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Urzędzie Ochrony Państwa (z mocy prawa), co zostało potwierdzone w świadectwie służby z dnia 12 września 1990r. Organ wskazał również, że świadectwo służby ma charakter informacyjny, a w szczególności jest pochodną istniejącego stanu faktycznego. W przedmiotowej sprawie stanowi potwierdzenie faktów, wynikających z dokumentów znajdujących się w dyspozycji organu. W szczególności nie sposób uznać, zgodnie z wnioskiem skarżącego, że podstawą prawną rozwiązania jego stosunku służbowego był wniosek o odejście na własną prośbę, gdyż ustalony stan faktyczny tego nie potwierdza. Odnosząc się natomiast do kierowanych zarzutów co do zgodności z prawem oraz rzetelności przeprowadzonego postępowania kwalifikacyjnego organ wyjaśnił, że Komendant Wojewódzki Policji w K. nie jest uprawniony do dokonania oceny przeprowadzonego postępowania kwalifikacyjnego przez Wojewódzką Komisją Kwalifikacyjną w K. w 1990 roku. Z analizy obowiązującego ówcześnie stanu prawnego wynika, że opinie Komisji Kwalifikacyjnych wydano w trybie przewidzianym we wskazanej uchwale Rady Ministrów z dnia 21 maja 1990 r. Komisje kwalifikacyjne dokonywały ocen co do przydatności byłych funkcjonariuszy do służby w organach podległych MSW stosując kryteria polityczno-społeczne i zawodowe. Prowadzone postępowania kwalifikacyjne miały charakter wewnętrzny. Odnosząc się natomiast do okoliczności stwierdzonych w załączonych do wniosku wyrokach Sądu Okręgowego w Warszawie sygn. [...] z dnia 22 października 2013r. oraz Sądu Apelacyjnego w Warszawie sygn. akt [...] z dnia 19 maja 2015r. organ wyjaśnił, że w żaden sposób nie kwestionuje ustaleń dokonanych przez sądy, jakkolwiek nie mają one wpływu na rozstrzygnięcie co do sprostowania świadectwa służby w przedmiotowej sprawie. Skargę na powyższą czynność, wyrażoną w piśmie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 7 czerwca 2017r., wywiódł Z. F.. Skarga, zatytułowana jako "odwołanie", została pierwotnie wniesiona do Sądu Okręgowego w K., a następnie przekazana do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w K.. Skarżący podniósł w niej, iż stanowi ona odwołanie: - od decyzji Wojewódzkiej Komisji Kwalifikacyjnej w K. (brak daty sporządzenia, odbiór 1 sierpnia 1990r.); - od decyzji Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej w Warszawie z dnia 12 września 1990r.; - od kwalifikacji prawnej zastosowanej w świadectwie zwolnienia z pracy z dnia 1 sierpnia 1990r.; - od pisma Wydziału Kadr Komendy Wojewódzkiej w K. z dnia 8 czerwca 2017r. Skarżący wniósł o: - unieważnienie - zmianę decyzji Wojewódzkiej i Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej dotyczących negatywnych opinii co do jego osoby; - zmianę kwalifikacji prawnej świadectwa pracy z dnia 12 września 1990r. wydanego przez Wydział Kadr Komendy Wojewódzkiej Policji w K. powołujący się na art. 131 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Urzędzie Ochrony Państwa (z mocy prawa) a uznanie, że jego odejście z resortu MSWiA nastąpiło za porozumieniem stron - na własną prośbę, jak sugerował w odwołaniu od w/w decyzji w dn. 5 sierpnia 1990r., gdyż nie uczynił tego Wydział Kadr Komendy Wojewódzkiej w K., o co wnosił w pozwie. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w 1990r. został poddany ocenie przez Wojewódzką Komisję Kwalifikacyjną przy Komendzie Wojewódzkiej Policji w K.. W tym czasie pracował jako Zastępca Komendanta d/s Polityczno- Wychowawczych w KM O. Św. W dniu 1 sierpnia 1990r. przebywając na zwolnieniu lekarskim został wezwany do Wydziału Kadr KW Policji w K., gdzie wręczono mu opinię WKK przy KW Policji w K., z której wynikało, że zgodnie z paragrafem 7 i 8 ust. 2 uchwały nr 69 Rady Ministrów z dnia 21 maja 1990r. w sprawie przyjmowania byłych funkcjonariuszy SB do służby w Urzędzie Ochrony Państwa i innych jednostkach organizacyjnych podległych MSW, WKK stwierdziła, że nie odpowiada wymogom przewidzianym dla funkcjonariuszy lub pracowników MSW określonym w ustawie. W tym samym dniu wręczono mu również kartę zwolnienia, na której był zapis, że z dniem 31 lipca 1990r. został zwolniony z resortu MSW zgodnie z Zarządzeniem 034 z dnia 30 lipca 1990r. na podstawie art. 131 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o UOP. Był zastraszony, bezradny i bezbronny, w związku z czym podpisał przedstawioną mu opinię. Wręczone zwolnienie z pracy podczas pobytu na zwolnieniu lekarskim stanowi rażące naruszenie przepisu art. 41 Kodeksu Pracy. W dniu 5 sierpnia 1990r. odwołał się na piśmie do CKK w Warszawie, w odwołaniu sugerując, że jest chętny do dalszej pracy w organach MSW na wyznaczonym przez Wydział Kadr stanowisku, nie stawiając przy tym żadnych warunków, a w ostateczności odejdzie na własną prośbę. W dniu doręczenia odwołania od opinii WKK prosił o rozmowę z Komisją celem przedstawienia swojego punktu widzenia na jego sytuację oraz uzyskania wyjaśnienia powodów przyczyn negatywnej opinii. Po paru godzinach oczekiwania przyjął go na rozmowę członek Komisji Kwalifikacyjnej mec. J. S.. Rozmowa była bardzo krótka, usłyszał: "Proszę Pana co się Pan martwi ma Pan wypracowane lata pracy, stałą emeryturę i spokój do końca życia, niech pan odpoczywa - niech pracują młodzi", a nadto że na swoje odwołanie dostanie wyczerpującą odpowiedź na piśmie. W dniu 12 września 1990r. (już po otrzymaniu karty zwolnienia w dn. 1 sierpnia 1990r.) otrzymał z CKK z Warszawy negatywną odpowiedź, tj. utrzymującą decyzję WKK w K.. Pod dokumentem nie było czytelnego podpisu Przewodniczącego Komisji ani jej członków. Prowadzona kwalifikacja miała znamiona naruszenia praworządności, reguł prawa, nie było szacunku, ludzkiej uczciwości co do jego osoby jako rywala - przeciwnika. Była prowadzona pobieżnie, szablonowo (np. kartę zwolnienia podpisał 01.08.1990r., a opinia CKK była w dn. 12.09.1990r.) w euforii zwycięstwa, przemian ustrojowych oraz zabarwienia politycznego. Przy jej realizacji zabrakło zwykłego ludzkiego rozsądku i wnikliwości oceny. Nie wie czym się kierowano przy wydawaniu opinii. Nie konfrontowano go z osobami, które wnioskowały, sugerowały jego odejście z pracy. Wykorzystali oni nadążającą się okazję aby się pomścić na jego osobie. WKK w K. jak również CKK w Warszawie uniemożliwiły mu podjęcie pertraktacji w sprawie warunków honorowego odejścia z pracy, co sugerował. Miał prawo wiedzieć, że rozwiązano z nim stosunek pracy. Podana w wypowiedzeniu przyczyna nie może być ani zbyt ogólnikowa ani niezrozumiała dla pracownika. Według orzecznictwa Sądu Najwyższego warunek ten jest spełniony wówczas, gdy pracodawca w uzasadnieniu wskazuje fakty i rzeczowe okoliczności dotyczące osoby, pracownika, bądź jego zachowanie w procesie świadczenia pracy. Przez cały okres swojej pracy w organach MO, tj. od 1 października 1966r. do dnia 1 sierpnia 1990r., nigdy nie kierował się pobudkami politycznymi, nie wykorzystywał swojego stanowiska do negowania poglądów innych grup społecznych. Jego praca była czysto milicyjna, tj. zajmował się zabezpieczeniem bezpieczeństwa i porządku publicznego obywateli. Zarówno on sam jak i jego żona pochodzą z rodzin robotniczo-chłopskich, które były apolityczne i nie interesowały się polityką, nie należeli do żadnej partii i ugrupowań politycznych. Nikt nie może mu zarzucić złej woli w tym temacie. Ostatni etap pracy na stanowisku Zastępcy Komendanta ds. Polityczno-Wychowawczych to praca wyłącznie z funkcjonariuszami i wśród funkcjonariuszy MO. Głównym zadaniem i celem było utrzymanie należytej dyscypliny i morale wśród funkcjonariuszy MO w tak ciężkiej i napiętej sytuacji politycznej jaka panowała w kraju i jego mieście. Z tego zadania wywiązał się dobrze. Negatywna kwalifikacja, skutkiem której było odejście z organów MSW, była dla niego niesprawiedliwa, krzywdząca i upokarzająca. Nie pozwolono mu nadal pracować pomimo, że miał wysokie kwalifikacje zawodowe i doświadczenie. Przeszedł wszystkie etapy pracy zawodowej od milicjanta drużyny patrolowej, dzielnicowego, kierownika sekcji kryminalnej aż do Zastępcy Komendanta Miasta. Mógł przekazać wiedzę zawodową i ogólną młodym funkcjonariuszom Policji. Ponadto poniósł dodatkowe straty materialne, finansowe, takie jak nagrody jubileuszowe, dodatki z okazji wysługi lat i inne, które otrzymywali funkcjonariusze odchodzący w normalnych warunkach. Dotknęło go pogorszenie stanu zdrowia, załamanie psychiczne (wizyty u lekarza psychiatry), stres spowodował powrót choroby serca i układu krążenia. Powrót do kwalifikacji z 1990r. wymusiła sytuacja polityczna obecnego rządu i Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, gdzie wkracza się w jego przeszłość sprzed 52 lat. Z tego powodu w dniu 26 stycznia 2017r. wniósł pozew do Okręgowego Sądu Administracyjnego w K. przeciwko Wydziałowi Kadr Komendy Wojewódzkiej w K. celem zmiany kwalifikacji prawnej świadectwa pracy, które wręczono mu w dniu 12 września 1990r. i zakwalifikowanie jego odejścia z pracy za porozumieniem stron, a nie na podstawie art. 131 ust. 1 ustawy o Urzędzie Ochrony Państwa. W dn. 12 września 2017r. za pismem nr [...] z dnia 8 czerwca 2017r. otrzymał z Wydziału Kadr negatywną odpowiedź, która jest dla niego niezrozumiała, nie wnosi nic do sprawy. Nie wyjaśnia jego uwag, wątpliwości, niejasności które wykazał w pozwie, takich jak: w dniu 1 sierpnia 1990r. został wezwany do Wydziału Kadr Komendy Wojewódzkiej Policji w K., gdzie zapoznano go i wręczono mu negatywną opinię Wojewódzkiej Komisji Kwalifikacyjnej, w której stwierdzono, że nie kwalifikuje się do dalszej pracy w resorcie MSW, a jednocześnie w tym samym dniu wręczono mu kartę zwolnienia z dniem 31 lipca 1990r., mimo, że przebywał na zwolnieniu lekarskim i o tym poinformował wręczającego mu inspektora; w dniu 5 sierpnia 1990r. odwołał się od decyzji Wojewódzkiej Komisji Kwalifikacyjnej w K. do Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej w Warszawie, a negatywną opinię otrzymał w dniu 3 września 1990r. gdy już nie pracował. Zachodzi pytanie dlaczego Wojewódzka Komisja Kwalifikacyjna w K. nie czekała na decyzję Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej w Warszawie, a wręczyła mu kartę zwolnienia będąc informowaną, że od tej decyzji będzie się odwoływał; dlaczego CKK nie udzieliła mu na piśmie uzasadnienia swojej decyzji mimo, że prosił o to w odwołaniu skierowanym w piśmie z dnia 5 sierpnia 1990r.; dlaczego pozbawiono go prawa do odwołania się od decyzji CKK w Warszawie zaznaczając w decyzji, że jest ona ostateczna, bez prawa do odwołania się; na jakiej podstawie prawnej zabroniono mu podjęcia dalszej pracy w resorcie MSW na każdym stanowisku pracy, np. na etacie cywilnym (dozorcy, palacza kotłowego). Dlaczego WKK w K. nie udostępniła mu dokumentów obciążających jego osobę czy też nie zapoznała go z nimi, a które jak mu wiadomo zostały przesłane do WKK w K. przez członków Zarządu Solidarności przy Komendzie Miejskiej w O. Św., aby mógł się z nimi zapoznać i ustosunkować w celu podjęcia jakiejkolwiek obrony; ocena pracy zawodowej w Organach MSW wg. opinii Wydziału Kadr była pozytywna, bez zastrzeżeń, podkreślała jego odpowiednie kwalifikacje zawodowe, przydatne do dalszej pracy w MSW. Dlaczego opinia ta nie brana była pod uwagę. Podane wyżej niedociągnięcia naruszyły prawa pracownicze, kodeks pracy. Dyskwalifikują one podjętą decyzję dotyczącą jego osoby przez WKK i CKK MSW w 1990r. (01.08.1990r., 03.09.1990r.). Prosi w związku z tym o zmianę tej kwalifikacji uznając ją za niezgodną z obowiązującym prawem. Zdaniem skarżącego Wydział Kadr w obecnie istniejącej sytuacji jaka panuje w resorcie MSWiA nie jest w stanie wydać rzetelnej, sprawiedliwej decyzji w jego sprawie "bo jest Sędzią we własnej sprawie". Wnosi w związku z tym o dokonanie wnikliwej analizy przebiegu kwalifikacji dokonanej przez WKK w K., uznanie jej za niezgodną z prawem i naruszającą sprawiedliwość społeczną oraz reguły prawa. O sprawiedliwości społecznej niech świadczą wyroki sądowe wydane przez Sąd Okręgowy w Warszawie sygn. akt [...] z dnia 22.10.2013r. oraz Sądu Apelacyjnego w Warszawie sygn. akt [...] z dnia 19.06.2015r., które uznały, że studia w Wyższej Szkole Oficerskiej w Legionowie jak również praca na stanowisku Zastępcy Komendanta Miasta ds. Polit.-Wych. nie zalicza się do Organów Bezpieczeństwa Państwa. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w K. wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niezachowanie terminu do jej wniesienia, ewentualnie o jej oddalenie, podtrzymując przy tym argumentację wyrażoną w piśmie z dnia 7 czerwca 2017r. W piśmie z dnia 28 grudnia 2017r. i pisemnym oświadczeniu złożonym na rozprawie w dniu 17 stycznia 2018r. skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko i przekazał dalsze spostrzeżenia dotyczące pracy komisji weryfikacyjnych i byłego Wydziału Kadr Komendy Wojewódzkiej Policji w K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017, poz. 1369 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Jak stwierdził NSA w wyroku z dnia 14 października 2015r., sygn. I OSK 341/14, opubl. Lex nr 1931981, a który to pogląd Sąd w niniejszym składzie podziela, odmowa sprostowania świadectwa służby stanowi czynność materialno-techniczną w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Taka właśnie czynność, wyrażona w piśmie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 7 czerwca 2017r. nr [...], a dotycząca wniosku Z. F. o sprostowanie jego świadectwa służby z dnia 12 września 1990r., stała się przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie. Z. F. czynność tę zaskarżył wnosząc "odwołanie" do Sądu Okręgowego w K. – V Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, w terminie właściwym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Pismo z dnia 7 czerwca 2017r. zostało bowiem przez niego odebrane w dniu 12 czerwca 2017r., a pismo zawierające powyższe odwołanie wpłynęło do Sądu Okręgowego w K. w dniu 21 czerwca 2017r. Jeśli chodzi o tryb wnoszenia skargi, zastosowanie w niniejszym przypadku znajdują przepisy art. 52 i 53 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 czerwca 2017 r., co wynika z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2017.935, dalej ustawa zmieniająca p.p.s.a. z 7 kwietnia 2017 r.), zgodnie z którym, przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (tj. ustawy p.p.s.a.), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. po dniu 1 czerwca 2017 r. (art. 18 ustawy zmieniającej p.p.s.a. z 7 kwietnia 2017 r.). Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Z kolei stosownie do treści art. 53 § 2 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Jakkolwiek skarga Z. F. została przekazana do tut. Sądu przez Sąd Okręgowy w K. po upływie terminu trzydziestu dni, o jakim mowa w w/w przepisie, Sąd uznał, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącego. Nie został on bowiem pouczony przez organ o prawie i sposobie zaskarżenia pisma z dnia 7 czerwca 2017r., a "odwołanie" od tego pisma wniósł do Sądu Okręgowego w K. przed upływem 30 dni od jego doręczenia. O ile nie ulega wątpliwości, że – zgodnie ze stanowiskiem wynikającym z przywołanego wyżej wyroku NSA z dnia 14 października 2015r. w sprawie o sygn. akt I OSK 341/14 – przedmiotem kognicji sądu administracyjnego jest objęta czynność w postaci odmowy sprostowania świadectwa służby, o tyle sąd ten nie posiada takiej kognicji w zakresie skarg na opinie wojewódzkich i centralnych komisji kwalifikacyjnych, działających na podstawie uchwały nr 69 Rady Ministrów z dnia 21 maja 1990r. w sprawie trybu i warunków przyjmowania byłych funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa do służby w Urzędzie Ochrony Państwa i w innych jednostkach organizacyjnych podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych oraz zatrudniania ich w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych (M.P. nr 20, poz. 159), dalej jako "uchwała nr 69". Przepisy tej uchwały regulowały tryb opiniowania osób ubiegających się o przyjęcie do służby w UOP, Policji lub innej jednostce podległej MSW, które to postępowanie miało charakter wewnętrzny i nie podlegało kognicji sądu administracyjnego ani w aspekcie legalności wydanych opinii, ani też jako skargi na bezczynność organu opiniującego (por. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2002r., sygn. II SAB 161/02, opubl. Lex nr 151419, uzasadnienie wyroku NSA z dnia 5 grudnia 2006r., sygn. I OSK 473/06, opubl. Lex nr 290655). Tym samym Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie był władny, mimo zarzutów podnoszonych w tym zakresie przez skarżącego, do oceny prawidłowości działania Wojewódzkiej Komisji Kwalifikacyjnej i Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej, jak też legalności wydanych przez te organy opinii. Przechodząc natomiast do oceny legalności czynności odmowy sprostowania świadectwa służby skarżącego, w ocenie Sądu stanowisko organu wyrażone w tym przedmiocie w piśmie z dnia 7 czerwca 2017r. jest co do zasady prawidłowe. Prawo żądania sprostowania świadectwa służby wynika z § 28 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów z dnia 14 maja 2013r. (Dz.U. z 2013 r., poz. 644 ze zm.). Skarżący w swoim żądaniu wnosił o zastąpienie zapisu zawartego w tym świadectwie, zgodnie z którym jego stosunek pracy został rozwiązany na podstawie art. 131 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Urzędzie Ochrony Państwa (z mocy prawa), zapisem o tym, że "odszedł" z resortu spraw wewnętrznych na własną prośbę, co miał sugerować w odwołaniu złożonym od opinii wydanej przez Wojewódzką Komisję Kwalifikacyjną. Zgodnie z art. 131 ust. 1 i 2 wspomnianej ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Urzędzie Ochrony Państwa (Dz.U. nr 30 poz. 180 ze zm.), dalej jako "ustawa o UOP", z chwilą zorganizowania Urzędu Ochrony Państwa funkcjonariusze Służby Bezpieczeństwa zostają z mocy prawa zwolnieni ze służby. Przepis ten stosuje się również do funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej, którzy do dnia 31 lipca 1989r. byli funkcjonariuszami Służby Bezpieczeństwa. Jak wynika ze zgromadzonych akt osobowych skarżącego, m.in. pełnił on służbę od 16 grudnia 1972r. jako oficer SB grupy operacyjnej Referatu ds. Bezpieczeństwa w KMMO w O. Św., od 1 czerwca 1974r. był inspektorem Gr. Operac. SB KMMO O. Św., od 1 lipca 1977r. był kierownikiem Sekcji Kryminalnej w KKMO w O. Św., od 16 stycznia 1982r. Zastępcą Komendanta Miejskiego ds. Polityczno - Wychowawczych w O.., od 1 sierpnia 1983r. Zastępcą Szefa RUSW ds. Polityczno - Wychowawczych w O. Św., a od 1 listopada 1989r. został przeniesiony do dyspozycji Szefa WUSW w K. i skierowany do służby w Grupie Inspektorów RUSW w O. Św. W § 1 zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 2 lipca 1990 roku nr [...] w sprawie określenia stanowisk zajmowanych przez funkcjonariuszy b. Służby Bezpieczeństwa oraz jednostek organizacyjnych resortu spraw wewnętrznych, w których pełnili oni służbę (Dz.Urz. Ministra Spraw Wewnętrznych Nr 2 poz. 14) za funkcjonariuszy byłej Służby Bezpieczeństwa uznano osoby, które pełniły służbę na stanowiskach i w jednostkach wymienionych w Instrukcji Przewodniczącego Komisji Kwalifikacyjnej z dnia 25 czerwca 1990r. Instrukcja ta wskazywała krąg osób zobowiązanych do poddania się postępowaniu kwalifikacyjnemu w wypadku zamiaru podjęcia służby w Urzędzie Ochrony Państwa, Policji lub Ministerstwie Spraw Wewnętrznych albo podjęcia zatrudnienia w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych. Stosownie do treści art. 130 ustawy o UOP Minister Spraw Wewnętrznych miał zorganizować Urząd Ochrony Państwa w ciągu 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, tj. od dnia 10 maja 1990r. Ponieważ ta przesłanka faktyczna została spełniona w lipcu 1990r., skarżący, jako osoba zobowiązana do poddania się w/w postępowaniu kwalifikacyjnemu, został zwolniony na podstawie art. 131 ust. 1 ustawy o UOP z dniem 31 lipca 1990r., co potwierdza treść rozkazu personalnego z dnia 27 lipca 1990r. Jak z kolei stanowił § 1 ust. 1 uchwały nr 69, byli funkcjonariusze Służby Bezpieczeństwa, o których mowa w art. 131 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa, zwani dalej "kandydatami", mogą być przyjmowani do służby w Urzędzie Ochrony Państwa, Policji lub innej jednostce organizacyjnej podległej Ministrowi Spraw Wewnętrznych albo zatrudniani w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych po uzyskaniu pozytywnej opinii właściwej komisji kwalifikacyjnej, wydanej po przeprowadzeniu postępowania kwalifikacyjnego. Z przepisu tego wynika, że o przyjęcie do służby w Urzędzie Ochrony Państwa, Policji lub innej jednostce organizacyjnej podległej Ministrowi Spraw Wewnętrznych mogli się ubiegać byli funkcjonariusze Służby Bezpieczeństwa, o których mowa w art. 131 ustawy o UOP (a zatem także byli funkcjonariusze Milicji Obywatelskiej, o których mowa w ust. 2 art. 131). Najpierw zatem dochodziło do zwolnienia ze służby na podstawie tego przepisu, a dopiero następnie właściwa komisja kwalifikacyjna rozpatrywała wniosek byłego już funkcjonariusza o przyjęcie do nowo organizowanej służby. Taka też sytuacja miała miejsce w niniejszym przypadku. Ponieważ zaś opinie zarówno wojewódzkiej komisji kwalifikacyjnej, jak i Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej, miały w przypadku skarżącego charakter negatywny, nie doszło do jego przyjęcia do służby. Ustanie zatem jego stosunku służby nastąpiło na podstawie art. 131 ustawy o UOP, co wynika ze wspomnianego rozkazu personalnego, i co w związku z tym stwierdzono w przedmiotowym świadectwie służby z dnia 12 września 1990r. Ponieważ zaś do zwolnienia skarżącego doszło z mocy samego prawa, nie mają znaczenia podnoszone przez niego argumenty o tym, że miało to miejsce w czasie gdy przebywał na zwolnieniu lekarskim, jak i o tym, że w odwołaniu od opinii wojewódzkiej komisji kwalifikacyjnej podnosił, że skoro ma odejść z resortu to chce uczynić to na własną prośbę. Stanowisko to skarżący wyraził bowiem już po tym jak jego stosunek służby ustał. Na marginesie jedynie wypada zauważyć, że skarżący wyraził wręcz wolę przyjęcia do nowo tworzonej służby poprzez złożenie stosownego wniosku w tym zakresie, którego kserokopia znajduje się w aktach sprawy, a na skutek którego doszło w ogóle do uruchomienia procedury opiniowania przez komisję kwalifikacyjną. Nie mają istotnego znaczenia dla niniejszej sprawy także zalegające w aktach orzeczenia Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 22 października 2013r. w sprawie [...] i Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2015r. w sprawie [...] zapadły one bowiem w innym postępowaniu, dotyczącym odmiennej materii, tj. ustalenia wysokości emerytury policyjnej. W tej sytuacji, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.