II SA/Ke 820/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędzia NSA Anna Żak, Protokolant Asystent sędziego Sergiusz Leydo, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 marca 2012r. sprawy ze skargi W.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie wspólnot gruntowych oddala skargę. Decyzja z dnia [...] znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty J. z [...] znak: [...] ustalającą, że nieruchomość położona we wsi C. oznaczona w ewidencji gruntów, obręb 14 K., gmina S. jako działki nr 30, 302, 318 i 323 o łącznej powierzchni 2,96 ha stanowi wspólnotę gruntową mieszkańców wsi C. i jednocześnie ustalającą, że nieruchomość położona we wsi C. oznaczona w ewidencji gruntów, obręb 14 K., gmina S., jako działki nr 310 i 317 o łącznej pow. 0,7 ha stanowi mienie gminne; Rozstrzygnięcie organu II instancji zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Postępowanie w niniejszej sprawie, dotyczącej ustalenia czy w/w działki stanowią wspólnotę gruntową, czy też mienie gminne zostało wszczęte na wniosek Gminy S. z dnia 3.02.2009r. Organ I instancji ustalił – na podstawie tabel likwidacyjnych wsi C., uzyskanych z Archiwum Państwowego oraz odpowiedniej opinii geodezyjnej – że przedmiotowe nieruchomości pochodzą z uwłaszczenia włościan ukazem carskim z dnia 10.02.1864r. o Komisji Likwidacyjnej. W rezultacie w odniesieniu do przedmiotowych działek zastosowanie znajduje ustawa z dnia 29.06.1963r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (Dz. U. z 1963r. nr 28, poz. 169), zwanej dalej ustawą. Mając na uwadze dyspozycję przepisu art. 3 ustawy oraz całokształt pozostałych przepisów tej regulacji Starosta J. stwierdził, że do wspólnoty gruntowej zalicza się tylko takie grunty, które na datę wejścia w życie tej ustawy (05.07.1963r.) były użytkowane wyłącznie przez właścicieli do tego uprawnionych, czyli w niniejszej sprawie właścicieli (włościan) wymienionych w tabeli likwidacyjnej, w sposób odpowiadający gospodarczemu charakterowi wspólnot, a więc w celu np. wypasu inwentarza, zbioru siana, gospodarki leśnej, wydobywania gliny czy torfu na potrzeby właścicieli gospodarstw. Kierując się treścią w/w przepisów organ I instancji stwierdził – w oparciu o zeznania mieszkańców wsi, mapę klasyfikacyjną gruntów wsi C. z 1935r. oraz założoną w 1964r. ewidencja gruntów wsi C. – że charakter wspólnoty gruntowej zachowały wyłącznie grunty oznaczone w ewidencji jako działki nr 30, 302, 318 i 323. Odnośnie natomiast działek nr 310 i 317 organ, powołując się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4.01.1962r., sygn. akt: I CR 1139/61, OSNCP 1963/1 poz. 21, ustalił, że utraciły one charakter wspólnoty gruntowej, jako że nie były wykorzystywane gospodarczo w celu zaspokojenia potrzeb uprawnionych w wyżej podanym znaczeniu. Nieruchomości te, przed dniem wejścia w życie ustawy, zostały bowiem przeznaczone na cele społeczne. Mianowicie, działka nr 310 o pow. 0,38 ha, ze względu na jej położenie, służy od dawna, jak zeznano "jako wspólny dojazd do działek zabudowanych i korzystają z niej wszyscy sąsiedni właściciele działek" i "wykorzystywana była również jako plac wiejski gdzie (...) odbywają się szczepienia psów, przeglądy bydła i do obecnej chwili jest ona w ten sposób użytkowana". Z kolei na działce nr 310, po 1964r. "mieszkańcy wsi C. podjęli uchwałę i pozwolili wybudować budynek z przeznaczeniem na sklep spożywczy", który użytkowała Gminna Spółdzielnia w C. Natomiast działka nr 317 o pow. 0,32 ha, w okresie okupacji niemieckiej, została zabudowana budynkiem wykorzystywanym jako siedziba lokalnych władz niemieckich, w tym więzienie, zaś "po wojnie w budynku tym mieścił się, założony przez mieszkańców wsi sklep, który prowadziła GS Mstyczów. W latach 50 - tych XX wieku, budynek przeznaczono na powiększenie szkoły podstawowej, uczęszczali do niej uczniowie starszych klas. Mieszkańcy w czynie społecznym dokonywali remontu budynku i ogrodzenia działki. Pozostałą część działki przeznaczono na boisko szkolne, (...) obecnie jest tam świetlica wiejska". Przedmiotowe ustalenia potwierdzają wpisy w rejestrach gruntów, założonej w 1964r. ewidencji gruntów wsi C., w której działka nr 310 opisana jest jako tereny zabudowane, we władaniu "Wspólnot". Ponadto w planie klasyfikacyjnym gruntów obszaru wsi C. z 1935r., działkę tę oznaczono kolorem szarym jako place i zabudowania. Natomiast działka nr 317 w rejestrze jest oznaczona jako grunt zabudowany, będący we władaniu Prezydium Powiatowej Rady Narodowej, Wydział Oświaty, Szkoła Podstawowa. Odwołanie od w/w decyzji wniósł W. W., kwestionując stanowisko organu dotyczące zakwalifikowania działek oznaczonych nr ewid. 310 i 317 jako mienie gminne. W uzasadnieniu strona wskazała, że ustalenia dotyczące utraty przez przedmiotowe nieruchomości charakteru wspólnoty gruntowej zostały poczynione bez logicznego i prawnego uzasadnienia. Ponadto sklep na działce nr 310 został wybudowany w roku 1965 lub 1966, a zatem już po dacie wejścia w życie ustawy (28.07.1963r.) – o czym świadczy brak naniesienia sklepu na mapach geodezyjnych z 1964r. Z kolei działka nr 317 i obiekt na niej się znajdujący służyły i służą na przestrzeni lat mieszkańcom wsi do osiągania nie tylko pożytków naturalnych, ale także innych wynikający ze społeczno gospodarczego przeznaczenia działki (szkoła podstawowa, boisko szkolne, klub prasy i książki "Ruch"). Decyzją z dnia 8.09.2010r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze umorzyło postępowanie odwoławcze – w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 k.p.a. – stwierdzając, że W. W. nie ma przymiotu strony. Wyrokiem z dnia 16 marca 2011r., sygn. akt II SA/Ke 708/10 WSA uchylił opisaną wyżej decyzję SKO. W uzasadnieniu wskazano, że W. W., będący mieszkańcem wsi C., jest w posiadaniu gospodarstwa rolnego położonego w tej wsi – nabytego w drodze spadku po rodzicach. Mając na uwadze powyższe Sąd podkreślił, że stronami postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie art. 8 ust. 1 ustawy są nie tylko osoby fizyczne lub prawne, które posiadają gospodarstwo rolne i w ciągu ostatniego roku przed dniem wejścia w życie ustawy (5.07.1963r.) faktycznie korzystały ze wspólnoty gruntowej – ale również ich następcy prawni. Mając na uwadze stanowisko tut. Sądu, Kolegium przyjęło, że W. W. posiada interes prawny w przedmiotowym postępowaniu i rozpoznało jego odwołanie. W rezultacie utrzymano w mocy decyzję organu I instancji, podzielając w całości ustalenia faktyczne i rozważania prawne przedstawione w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy podkreślił, że przeznaczenie działki pod budowę szkoły i boiska szkolnego wypełnia hipotezę normy określonej w art. 3 ustawy. To samo odnosi się do działki oznaczonej nr 310, która była wykorzystywana przez ogół mieszkańców wsi jako plac wiejski. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Kolegium z dnia [...] wydaną w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji Starosty J. z dnia [...] w zakresie ustalenia, że działki oznaczone nr 310 i 317 stanowią mienie gminne wniósł W. W., zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie: a) art. 3 ustawy poprzez błędną jej wykładnię polegającą na uznaniu, że zmiany zaszłe w obrębie działki nr 310 po dniu wejścia w życie ustawy mają wpływ na brak zakwalifikowania jej do wspólnoty gruntowej na gruncie cyt. ustawy; b) art. 7 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na prawidłowe wydanie orzeczenia poprzez brak ustalenia stanu prawnego oraz stanu faktycznego działki oznaczonej nr 317 w okresie do dnia wejścia w życie ustawy; c) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak ustosunkowania się do zarzutów stawianych w odwołaniu, a w szczególności braków w materiale dowodowym stanowiącym podstawę ustaleń i rozstrzygnięć odnośnie działki nr 317 i błędną wykładnie art. 3 ustawy; d) art. 24 § 5 pkt 5 k.p.a. poprzez wydanie przez Kolegium decyzji w tym samym składzie w jakim została wydana poprzednia decyzja z dnia 8.09.2010r. W uzasadnieniu W. W. stwierdził, że organ "bezsprzecznie ustalił, że grunty oznaczone nr 30, 302, 310, 317, 318, 323 podlegają rygorowi ustawy (...) i uznał, że działki (te) stanowią wspólnotę gruntową mieszkańców wsi C.". Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Postanowieniem z dnia 6.02.2012r. tut. Sąd, mając na uwadze wniosek M. K. z dnia 17.01.2012r. oraz przedłożoną przez niego dokumentację, dopuścił M. K. do udziału w niniejszej sprawie w charakterze uczestnika. Pismem z dnia 6.03.2012r. M. K., popierając w całości skargę W. W., podniósł, że na działce nr 317 nie była usytuowana szkoła – która wraz z boiskiem szkolnym położona była na dwóch przyległych do działki nr 317 działkach o nr 447 i 448. Po likwidacji szkoły na początku lat 90-tych działki te zostały skomunalizowane decyzją Burmistrza Miasta i Gminy w S. z dnia [...] nr [...] – o czym świadczy opinia uprawnionego geodety. Ponadto, jak wynika z zeznań mieszkańców wsi C. – A. B. i S. P. "nigdy żaden organ państwowy nie zarządzał tym budynkiem". W aktach sprawy brak jest również jakiegokolwiek dokumentu wskazującego choćby pośrednio, że na terenie działki nr 317 zlokalizowana była szkoła. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w ramach tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń przepisów prawa materialnego, czy postępowania, skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozstrzygnięcia. Na wstępie rozważań prawnych należy podnieść, że w związku z zakresem zaskarżenia kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie objęta była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w części utrzymującej w mocy decyzję Starosty J. z [...] ustalającą, że nieruchomość położona we wsi C. oznaczona w ewidencji gruntów, obręb 14 K., gm. S., jako działki nr 310 i 317 o łącznej pow. 0,7 ha stanowi mienie gminne. Jak wynika z uzasadnienia skargi W. W. zaakceptował bowiem orzeczenie przez organ I instancji o uznaniu działek nr 30, 302, 318 i 323 za wspólnotę gruntową mieszkańców wsi C.. Mając na uwadze, że przedmiotowe nieruchomości pochodzą z uwłaszczenia włościan ukazem carskim z dnia 10.02.1864r. o Komisji Likwidacyjnej (k. 40 akt administracyjnych) wskazać trzeba, że na gruncie niniejszej sprawy zastosowanie znajduje ustawa z dnia 29.06.1963r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (Dz. U. z 1963r. nr 28, poz. 169), zwana dalej ustawą. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy wspólnotami gruntowymi podlegającymi zagospodarowaniu w trybie i na zasadach określonych w tej ustawie są nieruchomości rolne, leśne oraz obszary wodne nadane w wyniku uwłaszczenia włościan i mieszczan-rolników na wspólną własność, we wspólne posiadanie lub do wspólnego użytkowania ogółowi, pewnej grupie lub niektórym mieszkańcom jednej albo kilku wsi. Jak wynika z art. 3 ustawy do wspólnot gruntowych nie zalicza się nieruchomości lub ich części określonych w art. 1 ust. 1, jeżeli przed dniem wejścia w życie ustawy (05.07.1963r.) zostały prawnie lub faktycznie przekazane na cele publiczne lub społeczne. Z przytoczonych przepisów wynika, że zaliczenie nieruchomości do wspólnot gruntowych nastąpiło z mocy prawa z dniem wejścia w życie omawianej ustawy. O zaliczeniu decydowało spełnienie przesłanek określonych w art. 1 ustawy, przy braku wyłączenia z art. 3. Decyzja wydana na podstawie art. 8 jest zatem orzeczeniem deklaratoryjnym – jako że stwierdza jedynie stan prawny istniejący w dniu wejścia w życie ustawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22.09.1995r., SA/Kr 2717/94, ONSA 1996/4/157). Rzeczą organów było zatem ustalenie charakteru użytkowania działek nr 310 i 317 w kontekście przesłanek zaliczenia ich do nieruchomości wspólnot gruntowych wskazanych w art. 1 ustawy. W uzasadnieniach wydanych w niniejszej sprawie decyzji organy obu instancji, mając na uwadze całokształt zebranego materiału dowodowego uznały, że w/w nieruchomości przed dniem 5.07.1963r. zostały przeznaczone na cele społeczne. Stanowisko to, zdaniem Sądu, należy uznać za prawidłowe. W tym zakresie należy odwołać się do opinii uprawnionego geodety z dnia 22.01.2009r. (k. 1 – 5 akt administracyjnych), sporządzonej na potrzeby niniejszej sprawy. Podkreślenia wymaga, że przedmiotowa opinia – stanowiąca dowód w rozumieniu art. 75 § 1 w związku z art. 84 § 1 k.p.a. – bazuje na ustaleniach poczynionych w oparciu o szczegółową kwerendę wszelkich dokumentów dotyczących spornych nieruchomości, jakie znajdowały się w Archiwum Państwowym i Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w J.. Mając na uwadze wyniki przeprowadzonych poszukiwań geodeta jednoznacznie stwierdził, że działki nr 310, 317, 302, 323 winny być uznane za mienie gminne. Jedynie w odniesieniu do działek nr 318 i 30 (których zaliczenia do wspólnoty gruntowej skarżący nie kwestionuje) wskazano na konieczność ustalenia podczas zebrania wiejskiego sposobu i okresu, w jakim te dwie działki były użytkowane. Nie budzi przy tym wątpliwości Sądu, że przedmiotowa opinia została sporządzona w sposób rzetelny i profesjonalny, a geodeta dotarł do wszelkich materiałów źródłowych – zwłaszcza jeśli zważy się na upływ pół wieku od czasu, gdy przeznaczenie spornych nieruchomości miało decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Podkreślenia wymaga, że Starosta J. nie ograniczył dalszego postępowania dowodowego wyłącznie do działek nr 318 i 30, ale – w celu potwierdzenia prawidłowości sporządzonej opinii – zebrał od mieszkańców wsi C. oświadczenia na okoliczność przeznaczenia wszystkich nieruchomości, wymienionych we wniosku Gminy S. oraz przesłuchał ich na tą okoliczność podczas rozprawy administracyjnej w dniu 21.09.2009r. W tym miejscu podnieść trzeba, że z oświadczeń mieszkańców wsi C. – w tym osób starszych – A. B. (lat 85), Z. P. (lat 86), J.H. (lat 79), potwierdzonych przez zeznania osób pamiętających relacje swoich rodziców – K.R. oraz M.M. (k. 41 – 42, k. 94 – 97 akt administracyjnych) oraz mieszkańców wsi C. (wymienionych w liście obecności na rozprawie administracyjnej w dniu 21.09.2009r.) wynika, że: 1. działka nr 310 o pow. 0,38 ha, ze względu na jej położenie, "od dawna służy jako dojazd do działek zabudowanych, sąsiadujących z gruntem", a "na działce tej odbywają się szczepienia psów, przeglądy bydła i do obecnej chwili jest ona w ten sposób użytkowana", "na działce nr 310 mieszkańcy wsi C. podjęli uchwałę i pozwolili wybudować budynek z przeznaczeniem na sklep spożywczy po 1964r.", będący w użytkowaniu Gminnej Spółdzielni w C.; 2. na działce nr 317 o pow. 0,32 ha "w czasie II wojny światowej okupanci niemieccy wybudowali budynek na działce wspólnoty na potrzeby istniejącej Gminy w C., którą przeniesiono z M.", a "po zakończonych działaniach wojennych w budynku tym mieszkańcy założyli sklep spożywczy, który prowadziła Gminna Spółdzielnia Mstyczów z siedzibą w C., mieściły się tam ich magazyny. Ponieważ działka 318 i 317 stanowiły wtedy jedną działkę, z niej wydzielono i ogrodzono plac szkolny pod boisko szkolne o ogródek dla nauczycieli. W okresie lat 1962-1964, kiedy przeprowadzono pomiary do założenia ewidencji gruntów, wydzielono działkę nr 317, a pozostałą część działki nr 318 tzw. błonie, która do dnia dzisiejszego jest użytkowana wspólnie poprzez wypas inwentarza". Dopiero w latach 70 – tych budynek szkoły został przekazany dla "Ruchu", który utworzył klub prasy i książki. Powyższe okoliczności – jak słusznie wskazały organy orzekające – znajdują potwierdzenie: 1. w planie klasyfikacji gruntów na obszarze wsi C. z 1935r., gdzie teren, na którym położona jest działka nr 310, oznaczony jest kolorem szarym – place i zabudowania, 2. we wpisach w rejestrach gruntów, założonej w 1964r. ewidencji gruntów wsi C., gdzie działka nr 310 jest opisana jako tereny zabudowane we władaniu "Wspólnot", a działka nr 317 jako grunt zabudowany, pozostający we władaniu Prezydium Powiatowej Rady Narodowej, Wydział Oświaty, Szkoła Podstawowa. Reasumując stwierdzić trzeba, że w niniejszej sprawie zostały podjęte wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, czemu organy dały wyraz w uzasadnieniach swoich decyzji. Organy nie dopuściły się tym samym obrazy przepisów kodeksu postępowania administracyjnego wskazanych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Podkreślenia również wymaga, że Starosta J., prawidłowo zauważając potrzebę uzyskania wiadomości specjalnych, dopuścił w trybie art. 84 k.p.a. dowód z opinii geodety. Kierując się treścią opisanego powyżej, zebranego w aktach administracyjnych materiału dowodowego, należy podzielić stanowisko organów obu instancji, że działki nr 310 i 317 przed dniem 5.07.1963r. nie służyły wyłącznie zaspokajaniu potrzeb osób do tego uprawnionych, a ogółowi mieszkańców wsi czy nawet okolicznej ludności. Podkreślenia wymaga, że u podstaw wydania tabel likwidacyjnych wsi C. (k. 68) z lat 60 – tych XIX wieku legło założenie o przejściu określonych nieruchomości na wspólną własność "chłopów wsi C.". Natomiast w wyniku późniejszego wykorzystywania: 1. działki nr 310 na cele dojazdu, na plac szczepień psów oraz przeglądów bydła, 2. działki nr 317 jako miejsca usytuowania budynku wzniesionego na potrzeby Gminy w C., a następnie sklepu spożywczego, jak również pod boisko szkolne oraz ogródek dla nauczycieli stwierdzić trzeba, że wobec niewątpliwej realizacji wymienionych celi publicznych i społecznych na przedmiotowych nieruchomościach – przed datą wejścia w życie ustawy – uzasadnionym jest dokonane obecnie ich zaliczenie do mienia gminnego. Podkreślenia wymaga, że jakkolwiek w ustawodawstwie brak jest definicji wspólnot gruntowych, to z całokształtu uregulowań dotyczących tych podmiotów wynika, że ich przedmiotem jest grunt przeznaczony do wspólnego użytku w znaczeniu prawa cywilnego, tzn. do takiego użytku, jaki przysługuje właścicielom, a więc polegającego na wykorzystywaniu wspólnego gruntu jako pastwiska, jako wygonu, lasu do pobierania drzewa i innych pożytków itp. Natomiast działka przeznaczona na cele użyteczności publicznej, takie jak np. droga dojazdowa, czy też budowa sklepu spożywczego ma zupełnie inne zadanie do spełnienia. Jakkolwiek w szerokim tego słowa znaczeniu nieruchomość ta służy potrzebom ogółu mieszkańców danej wsi lub nawet okolicy, to jest to już użytek o charakterze społecznym (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4.01.1962r., sygn. akt: I CR 1139/61, OSNCP 1963/1 poz. 21). Odnosząc się zarzutu W. W. o naruszeniu art. 24 § 5 pkt 5 k.p.a. należy wyjaśnić skarżącemu, że zgodnie z tym przepisem pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału wyłącznie w postępowaniu w sprawie w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Tymczasem w niniejszej sprawie, jakkolwiek w zaskarżonej decyzji Kolegium istotnie orzekło w składzie identycznym jak w decyzji z dnia 8.09.2010r., to podnieść trzeba, że ostatnie z tych rozstrzygnięć – wobec jego uchylenia wyrokiem tut. Sądu z dnia 16.03.2011r., sygn. akt II SA/Ke 708/10 – zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Tym samym brak podstaw do zastosowania wskazanego w skardze przepisu art. 24 § 5 pkt 5 k.p.a. na gruncie niniejszej sprawy, zwłaszcza że jak wynika z uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22.02.2007r., sygn. akt: II GPS 2/06, LEX nr 235169 przepis ten ma zastosowanie do członka samorządowego kolegium odwoławczego w postępowaniu wszczętym na wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 k.p.a.). Uchylenie przez sąd administracyjny decyzji nie może bowiem powodować – gdy sprawa ponownie wróci do organu decyzyjnego – zakazu wykonywania czynności w toczącym się postępowaniu przez tych pracowników, co poprzednio. Takie działanie mogłoby prowadzić do zakłócenia funkcjonowania organów orzekających w sprawach (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 21.02.2008r., sygn. akt: IV SA/Wr 643/07, LEX nr 500943). Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.