II SA/Ke 83/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędzia WSA Mirosław Surma, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 31 maja 2012r. sprawy ze skargi T.M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na rzecz adwokata A.B. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych, w tym 55,20 (pięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych VAT, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB), po rozpatrzeniu odwołania T. M. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) w B. z dnia [...] znak: [...] nakazującej E. i S. S. wykonanie w terminie do dnia 31.12.2011r., w budynku garażowym usytuowanym na działce nr 147/1 w B. przy ul. S., południowej ściany oddzielenia przeciwpożarowego spełniającej wymagania odporności ogniowej elementów budynku dla ściany zewnętrznej E I 30 (gdzie E wyraża szczelność ogniową), uchylił zaskarżoną decyzję i w to miejsce nakazał E. i S. S. wykonanie w terminie do 30.04.2011r. zmian i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia istniejącego budynku gospodarczego o wymiarach 6,30 x 3,53 do stanu zgodnego z przepisami, polegających na wykonaniu w miejsce istniejącej południowej ściany drewniano-murowanej, ściany oddzielenia przeciwpożarowego z niepalnych materiałów budowlanych takich jak cegła, beton komórkowy, bloczki betonowe lub prefabrykowane elementy z betonu, tj. spełniającej wymaganą klasę odporności ogniowej elementów budynku dla ściany zewnętrznej RE I 60 (gdzie E wyraża szczelność ogniową, R – nośność ogniową), oddzielonej od ściany budynku na działce sąsiedniej warstwą styropianu grubości 1 cm. W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Na skutek skargi T. M. na decyzję WINB z dnia 17 listopada 2008r., który utrzymał w mocy decyzję PINB w B. z dnia [...] wydaną na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. i odmawiającą wydania S. S. nakazu wykonania południowej ściany działowej, Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 marca 2009r. sygn. II SA/Ke 18/09 uchylił decyzje organów obu instancji w przedmiocie stanu technicznego obiektu budowlanego z uwagi na niedostateczne wyjaśnienie sprawy. Wydana przez PINB w B. po przeprowadzeniu ponownego postępowania decyzja z dnia 28 września 2009r. o odmowie wydania E. i S. S. nakazu wykonania południowej ściany nośnej została decyzją z dnia [...] uchylona przez WINB, który przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Po przeprowadzeniu ponownego postępowania PINB w B. wydał w dniu 2 sierpnia 2010r. decyzje nakazującą inwestorom wykonanie w budynku garażowym usytuowanym na działce nr 147/1 w B. południowej ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Decyzją z dnia [...] WINB uchylił powyższa decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2011r. WSA oddalił skargę T. M. na powyższe rozstrzygnięcie. Postanowieniem z dnia [...] PINB w B. zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie stanu technicznego budynku garażowego usytuowanego na działce nr 147/1 w B. Uchylenie przez WINB powyższego postanowienia w dniu 14 lipca 2011r. poskutkowało wszczęciem z urzędu przez organ I instancji w dniu 21 lipca 2011r. postępowania w sprawie budowy i rozbudowy budynku garażowego usytuowanego na działce nr 147/1 w B.. Postępowanie to zakończyło się w I instancji wydaniem na podstawie art. 40 i art. 54 ustawy z dnia 24.10.1974r. – Prawo budowlane w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994r. – Prawo budowlane opisanej na wstępie decyzji z dnia [...] W odwołaniu T. M. wskazała na nieprecyzyjne dla niej sformułowanie sentencji decyzji, albowiem nie wiadomo czy nakazuje ona wykonanie ściany czy rozbiórkę czegoś. Nie zgodziła się z ustaleniami organu dotyczącymi materiałów, z których budowany był przedmiotowy garaż oraz daty jego przebudowy. Zdaniem odwołującej się szkody powstałe w jej budynku w 2008r. świadczą o tym, że garaż był po raz kolejny przebudowany w latach 2008-10. W jej ocenie przedmiotowy budynek jako samowola budowlana powinien być rozebrany zgodnie z wyrokiem WSA z dnia 12 marca 2009r. Organ odwoławczy reformując decyzję organu I instancji orzekał na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24.10.1974r. – Prawo budowlane w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994r. – Prawo budowlane. WINB ustalił, że przedmiotowy garaż o wymiarach 6,30 x 3,53 m usytuowany w odległości 4,6 m od krawędzi ulicy, ścianą południową zaś przylegający bezpośrednio do budynku mieszkalnego usytuowanego na działce sąsiedniej został wybudowany samowolnie w latach 60. ub. wieku i przylegał do istniejącego na działce sąsiedniej garażu, na bazie którego powstał budynek mieszkalny. Na podstawie szkicu sytuacyjnego załączonego do decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej (PRN) z dnia 17 maja 1972r. pozwalającej S. S. na budowę budynku mieszkalnego wymagającego zatwierdzenia projektu ustalono, że był to garaż murowany, o stropie drewnianym krytym papą. W latach 80. i 90. wymieniono pokrycie dachowe na eternit. Przed 1994 rokiem obiekt ten został rozbudowany poprzez wymianę drewnianej bramy wjazdowej na bramę metalową. Z załącznika graficznego do projektu remontu i częściowej rozbudowy budynku mieszkalnego T. M. wynika natomiast, że w roku 1995 przedmiotowy budynek garażowy drewniany i pokryty blachą. Na podstawie oględzin przeprowadzonych niezależnie przez organy obu instancji ustalono, że ściany budynku garażowego mają drewnianą konstrukcję z wypełnieniem z płyt gipsowych, a konstrukcja dachu jest również drewniana. Stwierdzono ponadto, że ze względu na znaczny spadek terenu przedmiotowy budynek posadowiony jest od strony ulicy w poziomie ulicy, natomiast od strony podwórka ma ściany fundamentowe z bloczków betonowych wysokości ok. 2 m, przy czym przestrzeń między tymi ścianami fundamentowymi wypełniona jest ziemią. Zdaniem organu II instancji z uwagi na wybudowanie przedmiotowego garażu bez pozwolenia na budowę przed 1.01.1995r., uwzględniając dyspozycję art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, zastosowanie w niniejszej sprawie mają przepisy ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane. Badając przesłanki legalizacji tego budynku określone w art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego z 1974r. organ stwierdził, że usytuowanie przedmiotowego garażu zgodne jest z obowiązującym w dacie jego budowy perspektywicznym planem miasta B. zatwierdzonym uchwałą nr [...] z dnia [...] obowiązującym w latach 1960-70 oraz z obowiązującym w dacie jego rozbudowy miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta B. i wsi W., Z., S. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej z B. Nr [...] z dnia [...]. W związku z powyższym organ wyjaśnił, iż dalsze istnienie i użytkowanie przedmiotowego obiektu uwarunkowane jest zgodnością z aktualnie obowiązującymi przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w szczególności przepisami dotyczącymi bezpieczeństwa pożarowego, stosownie do § 207 ust. 2 tego rozporządzenia. Organ wskazał, że ściana południowa bezpośrednio przylegająca do budynku na działce sąsiedniej wykonana z płyt gipsowo-kartonowych z elementami drewnianymi nie spełnia wymogu ściany oddzielenia przeciwpożarowego wynikającego z § 272 ust. 3 cyt. rozporządzenia. Możliwość doprowadzenia samowolnie wybudowanego budynku do stanu zgodnego z przepisami poprzez wykonanie w nim niezbędnych zmian i przeróbek wyklucza w myśl art. 40 Prawa budowlanego z 1974r. wydanie nakazu jego rozbiórki. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego T. M. zakwestionowała celowość nakładania na inwestorów obowiązku postawienia ściany nośnej obciążającej jej ścianę, w sytuacji gdy wybudowany budynek powinien podlegać rozbiórce. Skarżąca zakwestionowała również ustalenia faktyczne organu, podnosząc, że w roku 1995 przedmiotowy budynek był drewniany, kryty blachą, a o jego tymczasowym charakterze świadczy to, że zarówno K. S. jak i S. S. nie posiadali w 1972 roku samochodu. Budowa bez pozwolenia została zatem zrealizowana po 1.01.1995r. Skarżąca podniosła ponadto, że przestrzeń między ścianami podpiwniczenia jest pusta, nie zaś wypełniona ziemią jak wskazał organ. Ściany bloczków nie są w stanie utrzymać obecnego ciężaru, natomiast prace budowlane wykonywane przez cały czas postępowania powodują osłabienie i uszkodzenie ściany jej budynku. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 25.05.2012r. skarżąca w uzupełnieniu skargi, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie również decyzji organu I instancji, zarzuciła organowi naruszenie prawa procesowego, tj. art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronom zapoznania się z dowodami przeprowadzonymi przez organ II instancji przed wydaniem decyzji; art. 7, 77 §1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie okoliczności sprawy na skutek niewyczerpujacego zebrania dowodów niezbędnych do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia; art. 8 k.p.a. poprzez kolejne przeprowadzenie postępowania administracyjnego z uchybieniem prawa procesowego i materialnego. Ponadto organowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 40 Prawa budowlanego z 1974r. poprzez niewłaściwe określenie terminu nakazu wykonania prac budowlanych, oraz art. 37 ust. 1 pkt 2 tej ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Skarżąca wskazała, iż organ nie odniósł się do dowodu z zeznań świadków zbieżnych ze stanowiskiem skarżącej, w sytuacji gdy ocenił jako wiarygodne zeznania świadków potwierdzających wybudowanie i rozbudowanie przedmiotowego garażu przed rokiem 1995. Nie rozstrzygnięto kwestii, czy przedmiotowy obiekt powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia (art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974r.). Ze sporządzonego z przeprowadzonej kontroli protokołu z dnia 6.12.2011r. nie wynika, aby pomieszczenie pod najezdnicą było wypełnione ziemią. Dalej podkreśliła, że nie brała udziału w oględzinach z dnia 6.12.2011r. jak również przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ pozbawił ją możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym w postaci protokołu i wykonanych zdjęć i tym samym uniemożliwił stronie wypowiedzenie się co do tych dowodów. Zdaniem skarżącej taki sposób prowadzenia postępowania nie budzi zaufania do organów nadzoru budowlanego, co przesądza o naruszeniu przez organ art. 8 k.p.a. Naruszenie prawa materialnego skarżąca upatruje w określeniu przez organ terminu wykonania nałożonych na inwestorów obowiązków (30 kwietnia 2011r.) z datą wsteczną względem daty wydania zaskarżonej decyzji (6 grudnia 2011r.). oraz zastosowaniu art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w sytuacji, gdy nie dokonano prawidłowych ustaleń faktycznych. Na rozprawie w dniu 31 maja 2012r. pełnomocnik organu stwierdził, iż podana w decyzji data wykonania nakazanych robót wynika z oczywistej omyłki podlegającej sprostowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Jak wynika z akt sprawy organy nadzoru budowlanego z dniem 21 lipca 2011r. wszczęły z urzędu postępowanie w przedmiocie budowy i rozbudowy budynku garażowego usytuowanego na działce nr 147/1 w B.. Bezspornie aktualni właściciele E. i S. S. nie posiadają żadnych dokumentów potwierdzających legalność wybudowanego na działce nr ew. 147/1 w B. budynku garażowego, usytuowanego bezpośrednio przy granicy działki i przylegającego do budynku mieszkalnego skarżącej. W realiach konkretnej sprawy w pierwszej kolejności pozostaje do rozstrzygnięcia zagadnienie, które przepisy tj. poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), czy też aktualnej ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane, będą miały zastosowanie. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem (tj. 1.01.1995r.) zostało wszczęte postępowanie administracyjne, nie stosuje się art. 48 mówiącego o obiektach budowanych lub wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę lecz przepisy dotychczasowe. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia kwestii, które przepisy dotyczące samowoli budowlanej znajdują zastosowanie ma zatem ustalenie, kiedy została zakończona budowa i rozbudowa przedmiotowego budynku garażowego. Zgodnie z art. 7, 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Dokładne ustalenie stanu faktycznego możliwe jest tylko na podstawie wszystkich istotnych dowodów i poprzez wyjaśnienie wszystkich nasuwających się w sprawie wątpliwości. Na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego organ ocenia następnie, czy dana okoliczność została udowodniona (por. wyrok NSA z dnia 19 października 1988 r., sygn. II SA 1947/87, wyrok NSA z dnia 5 lipca 2011r., sygn. II GSK 701/10). Podkreślić należy, iż art. 80 k.p.a. wprowadza zasadę swobodnej oceny dowodów, zgodnie z którą organ prowadzący postępowanie ocenia według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych i nie jest skrępowany żadnymi formalnymi regułami dotyczącymi wskazania jak ma dowody oceniać. Jednocześnie zasada ta nie oznacza, iż organ jest uprawniony do oceny dowodów dowolnie, lecz musi oprzeć swoją ocenę na przekonujących podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2009, s. 332). Powyższym regułom i zasadom organ w rozpoznawanej sprawie nie sprostał. Wbrew twierdzeniom organu nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym ustalenie, że sporny budynek garażowy powstał z początkiem lat sześćdziesiątych XX wieku, a do 1994r. został rozbudowany. Przede wszystkim nie można uznać za rozbudowę, jak przyjął organ, wymiany drewnianej bramy na bramę metalową. Sama wymiana bramy nie stanowi bowiem remontu, przebudowy, modernizacji ani rozbudowy istniejącego budynku garażowego. Świadczy natomiast o zastąpieniu starego, wyeksploatowanego elementu na nowy o lepszych parametrach technicznych. Zauważyć należy, że przywołane przez organ dokumenty, a mianowicie załącznik graficzny do decyzji z dnia 17.05.1972r. o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego udzielonego S. S. oraz załącznik graficzny do projektu remontu i częściowej rozbudowy budynku mieszkalnego T. M. z 1995r. zawierają sprzeczne informacje co do konstrukcji spornego obiektu. Według pierwszego dokumentu garaż był murowany, drugi zaś wskazuje, że budynek garażowy był drewniany pokryty blachą. Złożone w tym zakresie oświadczenia świadków także są rozbieżne: świadkowie K. S. i Z. K. wskazywali na konstrukcję drewnianą garażu, zaś wskazani przez skarżącą świadkowie (S. S., J. L., Z. P.) twierdzili, że w latach 70 – tych był to mały blaszak. Skarżąca w toku postępowania wskazywała na prowadzenie przez inwestorów robót budowlanych przy przedmiotowym budynku w latach 2008-2010. Zdaniem Sądu, w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego ustalenie, że sporny garaż był od początku drewniany, jest ustaleniem dowolnym. Nie podważają tej oceny wyniki oględzin dokonanych w dniu 6.12.2011r. skoro dokumentowały one stan budynku, w dacie kontroli, a nie w okresie jego powstania. Wobec sprzecznych okoliczności faktycznych ujawnionych w toku postępowania, mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, obowiązkiem organu było dokonanie szczególnie wnikliwej ich analizy i oceny w kontekście całokształtu materiału dowodowego a następnie przedstawienie swego stanowiska w uzasadnieniu podjętej decyzji. Stosownie do treści art. 107 § 3 kpa uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji tych wymagań nie spełnia. Podkreślić należy, że organ w ogóle pominął i nie odniósł się do twierdzeń skarżącej i wnioskowanych przez nią świadków w kwestii istnienia przed 1995r. na działce inwestora garażu blaszanego, czym uniemożliwił skuteczną weryfikację zajętego w sprawie stanowiska. Trafnie zarzuca skarżąca, że dokonując w dniu 6.12.2011r. na zlecenie organu II instancji oględzin, organ I instancji naruszył wyrażoną w art. 10 k.p.a. zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu. Rozwinięciem tej zasady jest także art. 79 § 2 k.p.a., stosownie do którego strona ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia. Nie zawiadamiając stron o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z oględzin, a następnie nie dając stronom możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym tj. protokołem i dokumentacją fotograficzną, organ dopuścił się naruszenia wskazanych wyżej przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. Organ uchybił w prowadzonym przez siebie postępowaniu zasadzie prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a. Ustalił bowiem, że od strony podwórka przedmiotowy budynek garażowy ma ściany fundamentowe z bloczków betonowych wysokości ok. 2 m, przy czym przestrzeń między tymi ścianami fundamentowymi wypełniona jest ziemią. Tymczasem z protokołu kontroli w dniu 6.12.2011r. wynika, że przestrzeń ta użytkowana jest jako magazyn. Kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja organu II instancji nie może się również ostać z tego powodu, iż określenie terminu wykonania nałożonych na inwestorów obowiązków nastąpiło z datą wsteczną w stosunku do daty wydania decyzji. Powyższa okoliczność powoduje nieusuwalną przeszkodę w wykonaniu obowiązków i stanowi o niewykonalności decyzji. Omyłki powyższej nie można uznać za oczywistą omyłkę podlegającą sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Zarówno bowiem w sentencji decyzji jak i w jej uzasadnieniu organ wskazał tę samą błędną datę. Z treści art. 113 § 1 k.p.a. wynika, że oczywista omyłka traktowana jest na równi z błędem pisarskim i rachunkowym. Nie będą zatem podlegały sprostowaniu w omawianym trybie błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2009, s. 434). Wskazanie w trybie sprostowania innego terminu wykonania nałożonego obowiązku w istocie prowadziłoby do ustalenia nowego terminu, będącego istotnym elementem merytorycznego rozstrzygnięcia, innego niż pierwotne. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji przeprowadzi postępowanie administracyjne mając na uwadze przedstawione wyżej wywody i eliminując dotychczas popełnione uchybienia. W szczególności ustali stan faktyczny sprawy zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, tj. kiedy rozpoczęto i zakończono budowę i rozbudowę przedmiotowego obiektu, oceni jakie przepisy prawa znajdują zastosowanie w sprawie, a następnie dokona subsumcji stanu faktycznego pod hipotezę określonej normy prawnej. Przedstawione powyżej argumenty uzasadniają wniosek, iż organy orzekające w niniejszej sprawie nie oceniły należycie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności naruszając art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., co przesądza o konieczności wyeliminowania zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego. Wymienione wyżej naruszenia prawa procesowego, jako że mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, spowodowały konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Ponieważ uchybienia te dotyczą także decyzji z dnia [...], Sąd uznał za niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy uchylenie, w oparciu o art. 135 p.p.s.a., również tej decyzji. Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku oparto o przepis art. 152 p.p.s.a.