II SA/Ke 860/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 marca 2012r. sprawy ze skargi A.K. i L.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. II SA/Ke 860/11 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r.-Kodeks postępowania administracyjnego /Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz.1071 ze zm./ po rozpoznaniu odwołania A. i L. małżonków K. utrzymało w mocy decyzję z dnia [...], wydaną przez Burmistrza Gminy W., w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy działki 5321 oraz części działek nr 4276 i 4277 (obręb 06), położonych we W., dla inwestycji polegającej na budowie dwunastu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Po rozpatrzeniu wniosku z dnia 28 grudnia 2010r., Burmistrz Gminy W., decyzją z dnia [...], ustalił warunki zabudowy działki 5321 oraz części działek nr 4276 i 4277 (obręb 06), położonych we W., dla inwestycji polegającej na budowie dwunastu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. W pkt 1. Lit. A, B, C rozstrzygnięcia, określono warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Integralną częścią decyzji stanowił załącznik: Nr 1, na którym zaznaczone zostały linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczony na kopii mapy zasadniczej w skali 1:500 oraz Nr 2 stanowiący wyniki analizy architektoniczno - urbanistycznej. W podstawie prawnej decyzji powołano przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu decyzji przedstawiono stan faktyczny i prawny sprawy, dowodząc zasadności podjętego rozstrzygnięcia. Odnosząc się w sposób szczegółowy do przepisów art. 61 ust. 1 ustawy wskazano, że planowane przedsięwzięcie spełnia wszystkie wymogi pkt 1-5 tego artykułu. Ponadto, odniesiono się w sposób wyczerpujący do uwag wniesionych, w toku postępowania dowodowego, przez Państwa A. i L. K. Swoje stanowisko organ poparł dodatkowo utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych. Odwołanie od w/w decyzji, wnieśli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego – A. i L. K.. Odwołujący zarzucili organowi pierwszej instancji obrazę art. 61 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 2 i art. 2 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 2 oraz art. 61 ust. 1 pkt 3 i pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także art. 77 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu odwołania odwołujący zarzucili, iż planowane przedsięwzięcie narusza istniejący, w obszarze analizowanym ład przestrzenny. W ocenie odwołujących 12 budynków mieszkaniowych w zabudowie szeregowej nie można pogodzić z istniejącą zabudową zagrodową oraz jednorodzinną. Nie zostanie również zachowana istniejąca linia zabudowy. Zarzuty odwołania, w zakresie konieczności zachowania ładu przestrzennego, odwołujący poparli orzecznictwem sądów administracyjnych. Powołując się na m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15.12.2009r. /sygn. akt II OSK 1945/2008 wskazali, iż organ wydający decyzję o warunkach zabudowy powinien wziąć pod uwagę, że powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki, nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej zabudowy już istniejącej. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprowadza zasadę dobrego sąsiedztwa uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. W ocenie odwołujących organ nie rozważył w/w kwestii, rozpatrując przedmiotową sprawę. Dokonując zaś analizy wpływu prawa własności nieruchomości na możliwość ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, odwołujący podnieśli, iż prawo to nie ma charakteru bezwzględnego. I tak, powołując się na wyroki sądów wskazali, że prawodawca nie przyznał normatywnie, w sferze wykonywania prawa własności prymatu prawa zabudowy nieruchomości nad prawem do korzystania z nieruchomości sąsiednich, w kontekście znoszenia uciążliwości związanych z zabudową przyległych terenów. Wskazanie, iż cechy zabudowy są zróżnicowane na obszarze objętym analizą, nie uprawnia do konkluzji jakoby zabudowa o dowolnych parametrach mieszczących się pomiędzy wielkościami występującymi na analizowanym terenie nie naruszała ładu przestrzennego /wyrok WSA w Warszawie z dnia 08.05.2009r. sygn. akt IVSA/Wa 62/2009/. Podkreślili, iż nie można prawu własności nadawać cech zdecydowanego prymatu nad innymi wartościami wymienionymi w art. 1 ust. 2 ustawy, również branymi pod uwagę przy planowaniu przestrzennym. Naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy odwołujący wywodzili ze stanu faktycznego, zgodnie z którym (w ich ocenie) nie ma możliwości uzbrojenia terenu inwestycji dla zamierzenia budowlanego. Działki objęte wnioskiem przylegają bowiem do ul. M., w której nie ma kanalizacji. Najbliżej usytuowana kanalizacja znajduje się w ul. O., przebiegającej w sąsiedztwie ul. M. oraz ul. K.. Zdaniem odwołujących, organ pierwszej instancji nie dokonał właściwej oceny stanu faktycznego sprawy i nie odniósł się do kwestii zgodności planowanego przedsięwzięcia z decyzją Wojewody K. z dnia [...] znak: [...] w sprawie określenia stref ochronnych komunalnych ujęć wód podziemnych na terenie miasta i gminy W. Przytaczając fragmenty uzasadnienia wyroku NSA z dnia 17 marca 2010r. /sygn. Akt. II OSK 571/09/, w którym Sąd zawarł wywód dotyczący prawnej ochrony ujęć wodnych na terenie W., odwołujący zarzucili organowi brak ustaleń i zajęcia stanowiska w tej kwestii. W konsekwencji odwołujący kwestionowali spełnienie warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy. Dokonując na podstawie art. 138 k.p.a. prawnej i merytorycznej oceny zasadności podjętego rozstrzygnięcia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnianie. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że dla obszaru, w zasięgu którego położone są działki wskazane we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, brak jest planu miejscowego. Zgodnie zatem z art.59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz.717 ze zm./ zmiana zagospodarowania terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art.50 ust. 1 i art.86, wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Stosownie do art.52 ust.1 w/w ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy następuje na wniosek inwestora, który powinien zawierać m.in. określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej art.52 ust.2 ustawy. Organ odwoławczy wskazał, że wydanie przedmiotowej decyzji ustalającej warunki zabudowy, stosownie do art. 53 ust. 4 cyt. ustawy, zostało poprzedzone uzgodnieniem jej z organami właściwymi. Projekt decyzji został przekazany do Starosty W., który postanowieniem z dnia [...], uzgodnił go w zakresie ochrony gruntów rolnych. Organ ten wskazał, powołując się na treść art. 5b ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, iż przepisów tej ustawy nie stosuje się do gruntów rolnych położonych w granicach miast. Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2011 r. planowane przedsięwzięcie zostało uzgodnione przez Zarząd Dróg Powiatowych we W.. Projekt decyzji został również przekazany do uzgodnienia Świętokrzyskiemu Zarządowi Melioracji i Urządzeń Wodnych Oddział Rejonowy we W. Organ ten nie wypowiedział się w ustawowym terminie, w związku z czym - mając na uwadze dyspozycję art. 53 ust. 5 ustawy - organ uznał, że uzgodnienie zostało dokonane. Organ wskazał, że analiza akt wykazała, że wydanie decyzji było możliwe w świetle art.61 ust. 1 pkt 1-5 omawianej ustawy, bowiem co najmniej jedna działka dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania zabudowy. Wskazany przez inwestora teren ma dostęp do drogi publicznej, uzbrojenie terenu gwarantuje prawidłowe funkcjonowanie obiektu. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że organ I instancji zasadnie ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego, gdyż stosownie do dyspozycji art. 56 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przeprowadzona stosownie do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego, analiza urbanistyczno - architektoniczna w zakresie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy stanowiła podstawę do ustalenia wymagań dla wnioskowanej inwestycji. Analiza ta wykazała, że w granicach obszaru analizowanego istnieją budynki mieszkalne, gospodarcze i usługowe, tak więc występuje kontynuacja funkcji. Odnosząc się natomiast do zarzutu strony, jakoby planowana inwestycja nie stanowiła kontynuacji funkcji, Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Słusznie bowiem wskazał organ pierwszej instancji (posiłkując się orzecznictwem NSA), że choć planowana jednorodzinna zabudowa szeregowa różni się od zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej, nie ma to znaczenia z punktu widzenia zasady "dobrego sąsiedztwa". Pojęcie kontynuacji należy rozumieć szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora po to, aby mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy. Organ wskazał, że celem ustawodawcy, nie było zahamowanie możliwości zagospodarowania terenów, a jedynie zracjonalizowanie sposobu tego zagospodarowania, przy wykorzystaniu kontynuacji cech i funkcji dotychczasowej zabudowy. Kontynuacja funkcji oznacza, iż nowa zabudowa, czy też nowy sposób użytkowania obiektu budowlanego, muszą się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu, w tym użytkowania obiektów. Organ wskazał, że w omawianym przypadku użytkowanie planowanych obiektów wpisuje się w zastany sposób zagospodarowania terenu. Istniejąca w obszarze analizowanym zabudowa pozwala na ustalenie warunków nowej zabudowy. Sam fakt, że objęte wnioskiem przedsięwzięcie będzie tworzyło kompleks budynków skupionych w dwóch segmentach, nie ma negatywnego wpływu na ustalenie warunków zabudowy. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy odniósł się do pozostałych aspektów zaskarżonej decyzji w tym linii zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokości elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, geometrii dachu jak również ochrony interesów osób trzecich i w każdym z tych przypadków bardzo wnikliwie i dokładnie organ przedstawił stan faktyczny i obowiązujące przepisy w tej materii, zasadnie je zastosował i uzasadnił. Organ odwoławczy podkreślił, ponadto że inwestorzy mają zagwarantowaną przez jednostki właściwe, możliwość podłączenia planowanej zabudowy do istniejącej kanalizacji sanitarnej, a więc tym samym – zakaz zawarty w decyzji Wojewody K. z [...] w sprawie określenia stref ochronnych komunalnych ujęć wód podziemnych na terenie miasta i gminy W. nie ma zastosowania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wnieśli A. i L. małżonkowie K., zarzucając jej: - nieprawidłowe ustalenie stanu prawnego poprzez przyjęcie, iż we W. obowiązuje strefa ochrony ujęć wód podziemnych ustanowiona decyzją Wojewody K. z dn. [...] znak: [...], a wyrok z dn. 17.03.2010 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt II OSK 571/09 nie wiąże Kolegium w niniejszej sprawie w zakresie kwestii ochrony ujęć wód podziemnych. - naruszenie art. 61 ust. 1 w zw. z art. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz § 3 ust. 2 i 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dn. 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez przyjęcie, iż zamierzenie inwestycyjne nie narusza "warunków ładu przestrzennego", - naruszenie zasad postępowania określonych w art. 7, 8, 9 oraz przepisu art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. poprzez nie rozpoznanie zarzutów zawartych w odwołaniu. - naruszenie zasad postępowania określonych w art. 7, 8, 9 k.p.a. oraz nie zastosowanie art. 50 § 1 k.p.a., w skutek tego niewyjaśnianie wątpliwości, które przy rozpoznaniu sprawy powziął organ II instancji. Skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości. W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, iż wbrew zarzutom skargi kwestionowana decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności. Wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony w niniejszej sprawie dnia 28 grudnia 2010 r., a w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powoduje, że ustalenie warunków zabudowy i zasad zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy dla zamierzeń inwestycyjnych, wymaga wydania decyzji. Decyzje o warunkach zabudowy wymagają przedsięwzięcia pociągającego za sobą zmianę zagospodarowania terenu. Warunki zabudowy i możliwość jej powstania określa art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), który urasta do rangi głównego przepisu normującego gospodarowanie przestrzenią pozbawioną miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uzależniając wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy od spełnienia łącznie wymienionych w nim przesłanek. Jedną z nich jest zasada dobrego sąsiedztwa, uzależniająca zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego, przy czym pojęcie działki sąsiedniej należy rozważać jako obszar tworzący urbanistyczną całość, a nie tylko ograniczającą się do bezpośredniego sąsiedztwa. Istotą bowiem art. 61 ustawy jest zagwarantowanie ładu przestrzennego. Zdaniem Sądu intencją ustawodawcy było wprowadzenie zasady dobrego sąsiedztwa, która nie sprowadza się do możliwości lokalizowania na określonym terenie tylko takich inwestycji jak na działkach graniczących z tym terenem. Realizacji ochrony ładu przestrzennego lepiej służy interpretacja działki sąsiedniej jako położonej w pobliżu, a nie działki graniczącej. Tak rozumiane pojęcie "działki sąsiedniej" powoduje, iż uznać należy że inwestycja polegająca na budowie budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej (2 x po 6 segmentów ) wraz z niezbędną infrastrukturą jest zgodna z przepisem art. 61 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy. Mieści się ona w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu, w tym użytkowania obiektów. Z analizy urbanistyczno -architektonicznej wynika, że na większości nieruchomości w obszarze analizowanym znajdują się budynki jednorodzinne wolno stojące oraz w zabudowie bliźniaczej o charakterze mieszkalnym, gospodarczym i usługowym. Budownictwo jednorodzinne wolno stojące i zbliźniaczone różni się od budownictwa jednorodzinnego szeregowego, lecz różnica ta nie może mieć decydującego znaczenia z punktu widzenia zasady "dobrego sąsiedztwa". Przyjęcie, iż w sytuacji istniejącej zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej i bliźniaczej, przepis art. 61 ust 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym sprzeciwia się sytuacji – budowie w sąsiedztwie budownictwa jednorodzinnego, szeregowego prowadziłoby do wniosku, iż zasada "dobrego sąsiedztwa" pozwala na sytuowanie w sąsiedztwie budynków identycznych, a nie tylko podobnych w formie architektonicznej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2008 roku w sprawie II OSK 1538/07). Warunki zabudowy i możliwość jej powstania określa art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), który urasta do rangi głównego przepisu normującego gospodarowanie przestrzenią pozbawioną miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uzależniając wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy od spełnienia łącznie wymienionych w nim przesłanek. Sąd podziela stanowisko organu, że w przedmiotowej sprawie spełnione zostały warunki określone w art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które zostały dokładnie omówione przez organy obu instancji w uzasadnieniu obu decyzji. W decyzji określono warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego na podstawie wyników analizy przeprowadzonej zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) w zakresie ustalenia nieprzekraczalnej linii zabudowy (w odległości 28m od drogi powiatowej - M.), wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni działki w liniach rozgraniczających teren inwestycji – do 0,2 (wskaźnik nowej zabudowy został ustalony zgodnie z cytowanym rozporządzeniem), szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, geometrii dachu. Nieuprawniony jest zarzut skargi, co do niezbadania zgodności planowanego przedsięwzięcia z decyzją Wojewody K. z dnia 28 grudnia 1998 roku w sprawie określenia stref ochronnych komunalnych ujęć wód podziemnych na terenie miasta i gminy W.. Jak wynika z k. 4 akt administracyjnych inwestorzy mają zapewnienie W. Zakładu Wodociągów i Kanalizacji o możliwości podłączenia 12 budynków mieszkalnych jednorodzinnych projektowanych na działkach o numerze ewidencyjnym 4276, 4277 i 5321 położonych we W. przy ul. M. do sieci wodociągowej i do sieci kanalizacyjnej. Tak więc zarzuty co do niezbadania powyższej okoliczności są bezpodstawne i gołosłowne, a powoływanie się na rozstrzygnięcie zawarte w sprawie II OSK 571/09 jest nieuprawnione, albowiem zarówno stan faktyczny jak i prawny w niniejszej sprawie zasadniczo różnił się od podstaw orzekania w tej sprawie. W niniejszej sprawie zarówno położenie inwestycji jak również zakres obszarów chronionych jest inny i jak wynika z analizy akt administracyjnych i uzasadnienia zaskarżonej decyzji był przedmiotem badania przez organ odwoławczy. Niezasadny jest także zarzut skargi, że organ odwoławczy nie rozpoznał zarzutów zawartych w odwołaniu, albowiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze bardzo wnikliwie i drobiazgowo odniosło się do wszystkich aspektów przedmiotowej decyzji i zawarło swoje stanowisko w uzasadnieniu, które w pełni należy uznać za zasadne i prawidłowe. Zasadnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało w uzasadnieniu decyzji zaskarżonej, że stosownie do art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, sposób zabudowy i zagospodarowania terenu będzie przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego zmierzającego do udzielenia pozwolenia na budowę. Plan zagospodarowania terenu wraz z rozwiązaniami przyjętymi w projekcie budowlanym, w tym usytuowanie okien w przyszłych budynkach, które zdaniem skarżących narusza ich prawo do swobodnego korzystania z własnej nieruchomości, będzie przedmiotem analizy i oceny w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. W związku z powyższym Sąd podziela stanowisko organu, że w przedmiotowej sprawie spełnione zostały łącznie warunki określone w art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), które zostały dokładnie omówione przez organy obu instancji w uzasadnieniu decyzji i nie ma podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, wobec czego skarga nie jest zasadna i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.