II SA/Ke 876/05

WyrokWSA w Kielcach2006-09-21

Skład orzekający: Teresa Kobylecka, Beata Ziomek, Sylwester Miziołek

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy organ administracji publicznej prawidłowo odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia, jeśli dowód doręczenia postanowienia był wadliwy i nie pozwalał na ustalenie skuteczności doręczenia?
Ratio decidendi
Organ administracji publicznej nie może odmówić przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia, jeśli nie dysponuje prawidłowo sporządzonym dowodem doręczenia przesyłki poleconej. Wadliwy dowód doręczenia, który zawiera sprzeczne adnotacje lub nie pozwala na jednoznaczne ustalenie faktu i daty doręczenia lub jego odmowy, uniemożliwia przyjęcie domniemania doręczenia i tym samym bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia. W takiej sytuacji organ jest zobowiązany do podjęcia czynności doręczenia pisma w sposób prawnie skuteczny.
Stan faktyczny
Sprawa dotyczyła skargi L.B. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (WINB) odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB). L.B. odmówił przyjęcia przesyłki zawierającej postanowienie PINB, a WINB odmówił przywrócenia terminu, uznając jego twierdzenia o nieobecności za niewiarygodne i wskazując na brak złożenia zażalenia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Skarżący zarzucił organowi błędne przyjęcie skuteczności doręczenia.
Rozstrzygnięcie
Uchylił zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.),, Asesor WSA Sylwester Miziołek,, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 września 2006 r. sprawy ze skargi L.B. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia uchyla zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 59 § 1 kpa odmówił L. B. przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Końskich z dnia [...]. W motywach rozstrzygnięcia podniesiono, iż rozpoznawana sprawa była już przedmiotem rozstrzygnięcia. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił L. B. przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na wymienione wyżej postanowienie stwierdzając, że strona odmówiła przyjęcia przesyłki i nie udowodniła, że uchybienie terminu do wniesienia zażalenia nastąpiło bez jej winy. Wyrokiem z dnia 27 października 2004r. sygn.akt II SA/Kr 1982/00 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżone postanowienie ego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...]. W wytycznych zawartych w wyroku Sąd stwierdził, iż materiał sprawy nie pozwalał w ogóle na ustalenie faktu i daty doręczenia postanowienia, zaś sprzeczności dotyczące adnotacji widniejących na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki nie mogły być wyjaśnione na niekorzyść strony poprzez uzyskanie "pośredniej informacji". W trakcie ponownego rozpoznawania sprawy ustalono, że L. B. w dniu 29 listopada 1999r. odmówił przyjęcia przesyłki zawierającej postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]., co wynika z adnotacji listonosza na kopercie. Wyjaśnienia Rejonowego Urzędu Pocztowego ( pismo z dnia 5.04.2005r.) dotyczące okoliczności doręczenia tej przesyłki potwierdzają, że wcześniejsze awizowanie przesyłki tj. przed 29 listopada 1999r. i brak daty dokonania tej czynności są w tej sytuacji bez znaczenia. Urząd Pocztowy S. zwrócił przesyłkę nadawcy w dniu następnym tj. 30 listopada 1999r. We wniosku o przywrócenie terminu z dnia 26 maja 2000r. L. B. kwestionował fakt przebywania w listopadzie 1999r. w miejscu zamieszkania twierdząc, iż w tym czasie przebywał na turnusie rehabilitacyjnym w Z., na dowód czego przedstawił zaświadczenie z dnia 20 czerwca 2000r. od właścicielki pensjonatu M.U.. W toku postępowania wyjaśniającego M.U. nie potwierdziła okoliczności zawartych w zaświadczeniu, a wobec tego organ uznał, iż twierdzenia L. B. dotyczące jego nieobecności w miejscu zamieszkania są niewiarygodne. Nadto w ocenie organu, nawet przyjęcie, iż przesyłka w ogóle nie została doręczona adresatowi, to niezłożenie zażalenia razem z wnioskiem o przywrócenie terminu, nie pozwala na jego przywrócenie w trybie art. 59 w zw. z art. 58 § 1 i 2 kpa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego L. B. zarzucił organowi błędne przyjęcie, iż przesyłka została mu doręczona jak również, że odmówił jej przyjęcia. Brak właściwego awizo, świadczy o nieodpowiedzialności listonosza. Twierdzi, że zażalenia na postanowienie PINB nie złożył w terminie, ponieważ postanowienie to do niego nie dotarło. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w treści zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie kontrola sądowoadministracyjna wykazała naruszenia prawa procesowego, które mogły mieć istotny wpływ na jej wynik. Zgodzić się należy z wywodami skarżącego, iż prowadząc postępowanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego popełnił te same błędy, które podlegały już ocenie Sądu i legły u podstaw wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 stycznia 2004r. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wyraził pogląd, który w całości podziela skład orzekający tut. Sądu, iż dowodem doręczenia przesyłki poleconej jest prawidłowo wypełnione poświadczenie odbioru. Musi z niego niewątpliwie wynikać albo fakt i data odmowy odbioru przesyłki, albo fakt i data jej awizowania. Znajdująca się w aktach sprawy przesyłka polecona adresowana do skarżącego zawierająca postanowienie PINB w K. z dnia [...]. wskazuje na dwa wzajemnie wykluczające się tryby doręczenia przesyłki tj. poprzez odmowę jej przyjęcia (art. 47 kpa) oraz poprzez złożenie przesyłki na okres 7 dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy (art. 44 kpa). Jak bowiem wynika na zwrotnym poświadczeniu odbioru istnieje adnotacja: "Adresat odmówił przyjęcia aw. zamknięte Pod tą adnotacją wpisana jest data: dn 29/11 1999r. obok której następuje nieczytelny podpis. Stempel pocztowy potwierdza, że przesyłka została zwrócona do nadawcy w dniu 30 listopada 1999r. Analiza powyższych okoliczności prowadzi do wniosku, iż organ nie dysponuje prawidłowo sporządzonym dowodem doręczenia przesyłki poleconej, a w takim razie nie ma możliwości by brak ten uzupełniać poprzez dowody pośrednie np. z wyjaśnień doręczyciela. Doręczenie stanowi czynność materialno-techniczną administracji, wywołującą określone skutki prawne przez fakty. Sformalizowanie procedury doręczenia znajduje uzasadnienie w ochronie interesu strony, albowiem od skuteczności doręczenia zależą w wielu wypadkach uprawnienia procesowe lub materialnoprawne stron i innych uczestników postępowania. Potwierdzenie doręczenia pisma w formie pokwitowania ma znaczenie dowodowe przy ocenie daty rozpoczęcia lub zakończenia biegu terminu oraz możliwości dokonania określonych czynności. Skoro w rozpoznawanej sprawie materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie domniemania doręczenia to oczywistym jest, że nie biegnie termin do wniesienia zażalenia na postanowienie PINB w K. Organ administracji zobligowany jest wiec do podjęcia czynności doręczenia pisma w taki sposób, by było ono prawnie skuteczne. W tym stanie rzeczy Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 14.07.2026. · Źródło