II SA/Ke 925/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Marta Bieniek, po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2013 r. na rozprawie sprawy ze skargi [...]Sp. z o.o. z siedzibą w Ch. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] nr: [...] w przedmiocie : odmowy zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie sądowe. Decyzją z [...], znak: [...], Dyrektor Izby Celnej w K. po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o., na podstawie art. 220 § 2, 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, art. 135 ust. 1 i 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, utrzymał w mocy decyzję własną z 12 listopada 2012 r. w przedmiocie odmowy dokonania zmiany poz. 39 załącznika Nr 1 do decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] ze zm., tj. punktu gier na automatach o niskich wygranych: [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 10 września 2012 r. [...] Sp. z o.o. złożyła do Dyrektora Izby Celnej w K. wniosek o zamianę lokalizacji punktu gier na automatach o niskich wygranych ujętego pod poz. 39 załącznika Nr 1 do zezwolenia udzielonego decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w K. z 12 września 2007 r. ze zm. Do wykreślenia Spółka zgłosiła punkt gier [...], a w jego miejsce zamierzała uruchomić działalność w lokalu [...]. Organ w obszerny sposób odniósł się do kwestii tego, czy art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych (stosowany w zw. z art. 129 tej ustawy), będący podstawą odmowy zmiany lokalizacji punktów gier określonych w decyzji zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych, jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, a więc czy przed wejściem w życie powinien podlegać notyfikacji przez Komisję Europejską według art. 8 ust. 1 tej dyrektywy. Organ odwoławczy stwierdził, że w świetle przytoczonych w uzasadnieniu decyzji przepisów prawa, jak i dokonanej oceny sprawy na podstawie zgromadzonej dokumentacji, nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniesionego odwołania. Skargę na decyzję z 30 sierpnia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. złożyła [...] Sp. z o.o. w C. wnosząc o jej "zmianę" poprzez uwzględnienie wniosku w przedmiocie zmiany lokalizacji punktu gier na automatach o niskich wygranych, ewentualnie o jej uchylenie w całości i ponowne rozpoznanie sprawy. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła: a) naruszenie art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych w zw. z art. 1 pkt 4 i 11 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 2 czerwca 1998 r. poprzez ich błędną wykładnię, b) naruszenie art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych w zw. z § 2 ust. 3 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych poprzez ich błędną wykładnię, c) naruszenie art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej w zw. z art. 1 pkt 4 i 11 dyrektywy 98/34 w zw. z art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych poprzez niezastosowanie przez Sąd wiążącej wykładni dokonanej przez TSUE wyrokiem z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11, C-217/11, d) naruszenie art. 253a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, e) naruszenie art. 121 § 1, 122 § 1 i 125 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) dalej p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W odniesieniu do interpretacji pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania" należy zauważyć, że praktyka sądowa opowiada się za szerokim jego rozumieniem, wychodząc poza tradycyjne pojmowanie prejudycjalności postępowania, np. w przypadku podjęcia stosownej uchwały przez NSA lub wystąpienia do TK z pytaniem prawnym (por. postanowienie NSA z dnia 26 sierpnia 2009r. sygn. akt I FZ 248/09; postanowieniem NSA z 20 maja 2008r., sygn. akt II FZ 200/08, LEX nr 505445; M. Niezgódka-Medek w uwadze 3 do art. 125 p.p.s.a. (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat. M. Niezgódka-Medek – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2006). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione względami celowościowymi, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych, np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. postanowienie NSA z 13 czerwca 2008r., sygn. akt I FZ 221/08; wyrok WSA w Warszawie z 18 czerwca 2009r., sygn. akt III SA/Wa 3321/08). W ocenie Sądu, tak rozumiany związek zachodzi pomiędzy postępowaniem prowadzonym w niniejszej sprawie, a rozstrzygnięciem Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie II GSK 116/13 ze skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej we W. od wyroku WSA we Wrocławiu z 20 marca 2013r. sygn. akt III SA/Wr 51/13, uchylającego decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. w przedmiocie odmowy zmiany ostatecznej decyzji z zakresie lokalizacji punktu gier na automatach o niskich wygranych (art. 135 ust.2 ustawy o grach hazardowych). W wyroku tym WSA uznał, że "przepis art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych jest przepisem technicznym, który nie został notyfikowany, a więc jako niezgodny z prawem europejskim, nie może być stosowany". Stanowisko to zostało zakwestionowane w skardze kasacyjnej złożonej przez Dyrektora Izby Celnej we W. Przesądzenie kwestii, czy mające w sprawie zastosowanie przepisy ustawy o grach hazardowych (zwłaszcza art. 135 ust. 2) mają charakter przepisów technicznych czy też nie, jest kluczowe dla oceny zgodności z prawem decyzji kontrolowanej w niniejszym postępowaniu. Z uwagi na bardzo dużą liczbę spraw o analogicznym stanie prawnym i faktycznym konieczne jest zachowanie jednolitości poglądów w orzecznictwie sądów administracyjnych w tej fundamentalnej kwestii. Zasadne jest wobec tego powstrzymanie się od formułowania ocen przesądzających sporne w niniejszej sprawie stanowiska prawne, do czasu zapadnięcia wyroku NSA rozpoznającego skargę kasacyjną od wyroku w sprawie III SA/Wr 51/13. Mając zatem na uwadze, że pogląd prawny wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanej wyżej sprawie (a także w wielu innych zawisłych przed NSA, dotyczących przepisów o grach hazardowych) będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie niniejszej, Sąd uznał za celowe zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w związku z czym orzekł jak w postanowieniu.