II SA/Ke 935/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 lutego 2015 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], umarzającą – z uwagi na bezprzedmiotowość - postępowanie administracyjne w sprawie zatoki postojowej przy ulicy[...] w [...] zlokalizowanej na działce nr [...] . W uzasadnieniu tej decyzji organ II instancji ustalił, że S. K. wniósł o sprawdzenie czy zatoka postojowa położona przy ulicy [...] w [...] jest zgodna z art. 5 ust. 1 pkt 9 oraz art. 71a Prawa budowlanego, § 14, § 15, § 16, § 18, § 19 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r., jak również czy jest zgodna z działem VI tego rozporządzenia dotyczącym bezpieczeństwa pożarowego. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ I instancji w piśmie z dnia 16.06.2014r. wyjaśnił, że nie ma podstaw do podejmowania postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Nie zgadzając się jednak z taką oceną S. K. pismem z dnia 25.06.2014r. złożył wniosek o załatwienie sprawy w formie decyzji administracyjnej. Na wezwanie organu do sprecyzowania wniosku, S. K. pismem z dnia 11.07.2014r. wniósł o wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę - usunięcie namalowanych miejsc parkingowych na ulicy [...] w [...] twierdząc, że miejsca parkingowe stanowią samowolę budowlaną. Pismem z dnia 16.07.2014r. PINB w [...] zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zatoki postojowej przy ulicy [...] w [...] i następnie wspomnianą na wstępie decyzją z dnia 12.08.2014r. umorzył to postępowanie ze względu na jego bezprzedmiotowość. W odwołaniu od tej decyzji S. K. wniósł o jej uchylenie i zarzucił między innymi, że przedmiotowa zatoka postojowa stanowi drogę publiczną, a nie parking i że poprzez namalowanie miejsc parkingowych doszło do zmiany sposobu użytkowania drogi publicznej na parking. W tak ustalonym stanie faktycznym organ II instancji wyjaśnił, że organ nadzoru budowlanego działa w oparciu o ustawę Prawo budowlane i może podjąć działania w przypadku powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego mającego na celu sprawdzenie, czy nastąpiło naruszenie przepisów materialnego prawa budowlanego, organ nadzoru budowlanego doszedł do wniosku, że takich naruszeń nie było. W sprawie nie zostały bowiem wykonane żadne roboty budowlane i nie powstał nowy obiekt budowlany, a tym samym nie powstała samowola budowlana w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego. Nie można w sprawie również mówić o zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego w rozumieniu art. 71 Prawa budowlanego. Zgodnie z przepisem art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności: "podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń ". Powołując się na pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 marca 2012 r., II OSK 2549/10, organ II instancji wskazał, że zmiany sposobu użytkowania nie można utożsamiać ze zmianą funkcji (przeznaczenia) obiektu budowlanego lub jego części. Aby ustalić, czy nastąpiła zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części należy wyjaśnić, czy i w jakim zakresie podjęcie lub zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności związanej z jego użytkowaniem wpływa na zmianę wymagań stawianych obiektowi, związanych głównie z bezpieczeństwem jego dalszego, zmienionego użytkowania. W związku z tym należy ustalić, czy w wyniku zmiany faktycznego sposobu użytkowania danego obiektu lub jego części uległy zmianie warunki określone w art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego oraz w art. 5 tej samej ustawy – tj. warunki techniczne oraz użytkowe danego obiektu lub jego części. Ustaleń tych należy dokonać poprzez porównanie nowego sposobu użytkowania obiektu (nowej funkcji), z wcześniejszym sposobem jego użytkowania (starej funkcji). Ponieważ organ I instancji ustalił, że zatoka postojowa powstała w 1995r. i była przeznaczona do postoju autobusów PKS, to w ocenie organu II instancji poprzez wyznaczenie przez zarządcę drogi miejsc postojowych nie nastąpiła zmiana sposobu użytkowania, a jedynie zmiana funkcji. Zamiast autobusów PKS parkują bowiem inne pojazdy. WINB wyjaśnił również, że organ nadzoru budowlanego nie jest właściwy do kontroli projektu organizacji ruchu, który jest regulowany przepisami ustawy o drogach publicznych (j.t. Dz.U. z 2007r., Nr 19, poz. 115 ze zm.) oraz przepisami ustawy Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 1137). W podsumowaniu organ II instancji stwierdził, że ponieważ w przedmiotowej sprawie nie miała miejsca samowola budowlana, ani zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego, nie było podstaw do wydania decyzji w oparciu o przepisy prawa budowlanego. W związku z tym zasadne było wydanie na podstawie art. 105 §1 kpa decyzji o umorzeniu postępowania. W skardze z dnia 20 października 2014 r. S. K. wniósł o uchylenie decyzji WINB z dnia [...] wraz ze stwierdzeniem jej nieważności. Skarżący zarzucił, że nikt z pracowników PINB nie przeprowadził postępowania administracyjnego na gruncie. Podniósł też, że organy nadzoru budowlanego tuszują uchwałę Rady Miasta w [...] z dnia 28 czerwca 2007 r., w której stwierdzono, że teren przyległy do jego działek oznaczony jest jako droga, która obsługuje komunikacyjnie przyległe do niej działki mieszkalno-usługowe. Wynika stąd, że nie jest to parking. W związku z tym konieczne jest wydanie "decyzji na zmianę użytkowania art. 71". Skarżący wyraził też pogląd, że w wywodach organu I instancji dotyczących porównania starej i nowej funkcji spornego obiektu nie powołano się na decyzję wskazującą na budowę postoju dla autobusów PKS w 1995 r., a ponadto "chyba chodzi o ul. [...], a nie [...], co oznacza całkowite wprowadzenie opinii publicznej w błąd". S. K. podniósł dalej, że organy administracji nie uwzględniły wyroku WSA z dnia 24 października 2012 r., a zwłaszcza słów, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. W końcowej części uzasadnienia skargi skarżący powołał się na szereg błędów i pomyłek dotyczących głównie dat, zawartych w piśmie UMiG z dnia 22 maja 2014 r. stanowiącym zawiadomienie o wprowadzeniu stałej organizacji ruchu, dotyczącej zmiany w organizacji ruchu na ulicy[...] w [...]. Żądanie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji skarżący uzasadnił tym, że na spornym terenie zawsze była droga, a nigdy nie był to parking. Dlatego urządzenie tam parkingu jest samowolą budowlaną, przez co wszystkie czynności są sprzeczne z prawem i dlatego są nieważne w myśl art. 156 kpa. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowanego wniósł o jej oddalenie powtarzając argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 3 grudnia 2014 r. skierowanym bezpośrednio do Sądu, S. K. dodatkowo podniósł, że skoro ze wspomnianej wyżej uchwały Rady Miasta w [...] z dnia 28 czerwca 2007 r. wynika, że teren przyległy do jego działek oznaczony jest jako droga, a nie parking, to oznacza to zakaz dla jakiegokolwiek parkingu na tym terenie. Dlatego domagał się respektowania art. 49 kodeksu drogowego, § 11, 14, 15, 16, 18 i 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. i nakazania zainstalowania znaku drogowego B-36 z tabliczką informacyjną – nie dotyczy mieszkańców ulicy [...], w celu zlikwidowania uciążliwości dojścia i dojazdu do budynków przy ulicy [...]i do drogi publicznej. Skarżący powołał się również na to, że wywłaszczenie gruntów pod drogę nastąpiło z przeznaczeniem pod drogę, przez co inne przeznaczenie, w szczególności na parking nie jest dopuszczalne. Zakaz urządzenia jakichkolwiek parkingów pod oknami domu skarżącego wynika zdaniem autora skargi również stąd, że od budynków do drogi publicznej przez zatokę istnieje służebność gruntowa zgodnie z art. 285 kc. Skarżący podnosił też w swoich pismach, że przez usytuowanie parkingu przed oknami i drzwiami jego domu ma utrudniony dostęp do swojej posesji, często zastawiony wjazd na jego działkę oraz zanieczyszczone spalinami powietrze w swoim domu zwłaszcza po otwarciu okien. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje : Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji sprawowana jest w granicach sprawy, przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ). Dokonując tak rozumianej kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w postępowaniu organów obu instancji takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności wydanej decyzji. Przedmiotem sprawy było umorzenie jako bezprzedmiotowego postępowania nadzorczego, wszczętego z urzędu w przedmiocie zatoki postojowej przy ulicy[...] w [...] zlokalizowanej na działce nr [...] . Powodem uznania tego postępowania za bezprzedmiotowe było ustalenie, że ponieważ w przedmiotowej sprawie nie miała miejsca samowola budowlana, ani zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego, nie było podstaw do wydania decyzji w oparciu o przepisy prawa budowlanego. Odnosząc się do takich stwierdzeń w kontekście zarzutów skargi należy zauważyć co następuje. Ma rację organ II instancji wywodząc w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że organy nadzoru budowlanego działają na podstawie przepisów prawa budowlanego i mogą podejmować działania nadzorcze tylko wtedy, gdy upoważnia je do tego wyraźny przepis prawa. Analiza obowiązujących regulacji prawnych oraz ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie prowadzi do wniosku, że stwierdzone w sprawie okoliczności nie wskazują na naruszenie jakichkolwiek przepisów prawa budowlanego. Ponieważ skarżący zarzucał między innymi, że urządzenie parkingu między innymi na działce nr [...] w [...] jest samowolą budowlaną i domagał się rozbiórki tej samowoli w formie usunięcia namalowanych miejsc parkingowych, zasadnie organy obu instancji analizowały to zagadnienie. W oparciu o wyjaśnienia Burmistrza Miasta i Gminy Końskie, będącego z mocy art. 19 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, dalej ustawa o drogach (Dz. U. Dz.U.2013.260 j.t. ze zm.), zarządcą drogi gminnej, którą stała się ulica Targowa w [...], oraz w oparciu o kontrole przeprowadzone na gruncie w dniach 4 i 16 lipca 2014 r., organ I instancji ustalił, że w pasie drogowym oznaczonym jako działka nr ewidencyjny [...] , znajduje się zatoka postojowa, a nie wyodrębniony parking. Zatoka ta w kształcie trapezu o szerokości ok. 7,4 m i długości ok. 55 m oddzielona została od jezdni oznakowaniem poziomym w postaci linii przerywanej. W zatoce tej wydzielono 19 miejsc postojowych oraz 5 wjazdów na posesje przyległe do zatoki, w tym między innymi na posesję skarżącego. Wydzielenie to polegało na namalowaniu oznakowania poziomego w postaci pasów wyznaczających miejsca postojowe i wjazdy na posesje. Czynności te zostały podjęte na podstawie zatwierdzonego projektu organizacji ruchu. Organ I instancji ustalił również, że wspomniana zatoka postojowa powstała przed 1995 r. i była przeznaczona dla autobusów PKS. Z powyższych ustaleń organów nadzoru budowlanego (których skarżący skutecznie nie podważył) wynika, że kwestionowane działania nie miały charakteru jakichkolwiek robót budowlanych, a przez to nie mogły mieć charakteru samowoli budowlanej. Przepisy prawa budowlanego w art. 3 pkt 6, 7 i 7a definiują bowiem: roboty budowlane jako budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego; budowę jako wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego; przebudowę jako wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego; remont jako wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Samowola budowlana natomiast to nielegalne wykonywanie robót budowlanych sankcjonowane w przepisach art. 48, 49b, 50 i 51 prawa budowlanego. Ponieważ w sprawie nie stwierdzono wykonywania jakichkolwiek robót budowlanych, nie można było zakwalifikować zarzuconego w sprawie urządzenia parkingu jako samowoli budowlanej. Trafnie też organy nadzoru budowlanego uznały, że w sprawie nie miała miejsca zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego, o jakiej mowa w art. 71 Prawa budowlanego. Przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 tej ustawy stanowi bowiem, że przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Ponieważ organy trafnie ustaliły, że poprzednie przeznaczenie przedmiotowej zatoki również było związane z postojowaniem pojazdów, istotnie w sprawie nie można mówić o zmianie sposobu użytkowania części drogi gminnej stanowiącej zatokę postojową znajdującej się na działce nr [...] w [...], a tylko o zmianie jej funkcji (por. wyrok NSA z dnia 15 marca 2012 r., II OSK 2549/10, Lex nr 1219114). Należy również zauważyć, że zatoki postojowe stanowią jeden z rodzajów obiektów i urządzeń służących do obsługi uczestników ruchu, w które mogą być wyposażone drogi, o czym stanowi § 110 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, dalej rozporządzenie ws. warunków technicznych dróg (Dz. U. 1999.43.430). Nie można więc skutecznie twierdzić tak jak czyni to skarżący, że funkcja postojowa nie może być realizowana na drodze publicznej, a tylko na parkingu, a wyznaczenie w zatoce postojowej będącej częścią drogi gminnej miejsc postojowych powoduje zmianę charakteru takiego obiektu z drogi na parking, co stanowi zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego uregulowaną w art. 71 Prawa budowlanego. Wprawdzie pojęcie zatoki postojowej nie zostało wprost zdefiniowane w przepisach powyższego rozporządzenia, ale można je wyłożyć na podstawie innych jego przepisów. W szczególności z § 118 ust. 1 wynika, że na drodze klasy GP i drogach niższych klas, poza terenem zabudowy, dopuszcza się usytuowanie zatoki postojowej w obrębie korony drogi, gdy nie ma warunków do wykonania parkingu poza nią. Oznacza to w ocenie Sądu, że zatoki postojowe mogą być również wykorzystywane dla realizacji celów parkingowych, co oznacza, że wyznaczenie w obrębie takich zatok miejsc postojowych nie powoduje ich przekwalifikowania w parkingi. Zatokę postojową należy więc zdefiniować jako rodzaj parkingu zlokalizowanego bezpośrednio przy drodze, do którego mają zastosowanie przepisy w/w rozporządzenia określające podstawowe wymogi, jakim powinny odpowiadać zatoki postojowe. Nie można więc twierdzić, że realizacja w zatoce postojowej funkcji parkingowej, do której przecież taka zatoka jest właśnie przeznaczona, powoduje wymagającą zgłoszenia (art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego) zmianę sposobu użytkowania drogi, której częścią jest zatoka postojowa. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy stwierdzić, że nie mogły one wpłynąć na wynik sprawy. Zarzut braku przeprowadzenia postępowania administracyjnego na gruncie, co należy odczytywać jako zarzut nieprzeprowadzenia dowodu z oględzin - nie jest zasadny. Jak wynika z akt organu I instancji, w dniu 4 lipca 2014 r., a więc jeszcze przed zawiadomieniem stron o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie, pracownicy PINB w [...], na ulicy[...] w [...] w miejscu położenia spornej zatoki postojowej przeprowadzili kontrolę na podstawie art. 80-81c i art. 83 ust. 3 Prawa budowlanego. Ustalenia tej kontroli potwierdziły sposób wykonania miejsc postojowych w zatoce postojowej będącej częścią ulicy [...]. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego przewidują w art. 85 kpa, że organ administracji publicznej może w razie potrzeby przeprowadzić oględziny. Jak z tego widać przeprowadzenie oględzin nie jest obowiązkowe i zależy od uznania organu. W postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez organy nadzoru budowlanego, ze względu na jego specyficzną kontrolną funkcję, dopuszczone jest przeprowadzanie jeszcze przed wszczęciem postępowania administracyjnego kontroli na miejscu usytuowania spornych obiektów, również pod nieobecność inwestora, czy właściciela obiektu (por. wyrok NSA z dnia 11 marca 2011 r., II OSK 458/10, Lex nr 992586). Z powyższych uwag wynika więc, że przeprowadzenie oględzin przedmiotowej zatoki postojowej nie było konieczne. Powołana przez skarżącego uchwała Nr XII/62/2007 Rady Miejskiej z dnia 28 czerwca 2007 r., której nierespektowanie przez organy administracji ma, zdaniem skarżącego, świadczyć o wadliwości zaskarżonej decyzji, dotyczy Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Końskie. W studium tym teren przylegający do działek skarżącego oznaczony jest jako droga. Okoliczność ta jednak, jak to już wyżej wyjaśniono nie ma wpływu na wynik sprawy, skoro przedmiotowa zatoka postojowa jest usytuowana w ciągu tej drogi, a z mocy § 110 ust. 1 rozporządzenia ws. warunków technicznych dróg, jako urządzenie służące do obsługi uczestników ruchu, stanowi część tej drogi. Powyższa okoliczność powoduje, że również dalsze zarzuty Skarżącego oparte na tezie, że miejsca parkingowe nie mogą być częścią drogi publicznej, nie były zasadne. Wyrażone w skardze wątpliwości co do usytuowania i daty istnienia zatoki postojowej dla autobusów PKS nie znalazły potwierdzenia w jakichkolwiek przedstawionych przez niego dowodach. Organy administracji miały więc podstawy, aby ustalić te okoliczności na podstawie notatki służbowej z dnia 12 czerwca 2014 r. zawierającej oświadczenie Kierownika Biura Dróg Gminnych w UMiG (k. I-9 akt administracyjnych), będącego zarządcą tej drogi. Odnosząc się do powołanego w skardze wyroku WSA z dnia 24 października 2012 r., sygnatura akt II SA/Ke 467/12 należy zauważyć, że wyrok ten nie tylko nie dotyczy przedmiotu niniejszego postępowania, ale nawet jakiejkolwiek sprawy administracyjnej z zakresu właściwości organów nadzoru budowlanego. Sprawa ta zakończona wyrokiem NSA z dnia 7 sierpnia 2014 r., I OSK 37/13 oddalającym skargę kasacyjną od w/w wyroku WSA z dnia 24 października 2012 r., dotyczyła bowiem wnioskowanej przez S. K. zmiany organizacji ruchu na ulicy [...] w [...], polegającej na ustawieniu znaku B-36 "zakaz zatrzymywania się". Zaakceptowane przez NSA stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnych wydanych przez organy obu instancji w przedmiocie takiej zmiany organizacji ruchu, było bowiem spowodowane uznaniem przez sądy administracyjne, że sprawa zatwierdzenia projektu zmiany organizacji ruchu nie jest sprawą indywidualną z zakresu administracji publicznej. Sądy stwierdziły ponadto, że obywatel zainteresowany zmianą organizacji ruchu, który nie zalicza się do kręgu podmiotów wymienionych w § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. Nr 177, poz. 1729), nie może skutecznie złożyć wniosku o zmianę organizacji ruchu i projektu zmiany organizacji ruchu. Z takiego wyroku nie można więc wywodzić żadnych korzystnych dla S. K. konsekwencji również w niniejszej sprawie. Bez jakiegokolwiek znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy z zakresu prawa budowlanego są również powołane w skardze błędy i pomyłki zawarte w piśmie UMiG z dnia 22 maja 2014 r. stanowiącym zawiadomienie o wprowadzeniu stałej organizacji ruchu, dotyczącej zmiany w organizacji ruchu na ulicy [...] w [...]. Powołane pismo nie dotyczy bowiem niniejszej sprawy. Powołane przez skarżącego przepisy art. 49 kodeksu drogowego (co należy odczytywać jako powołanie się na art. 49 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym Dz.U.2012.1137 j.t. ze zm., dalej Prawo o ruchu drogowym), nie miały w sprawie zastosowania. Organy nadzoru budowlanego nie są bowiem powołane do ich stosowania. Czuwanie nad bezpieczeństwem i porządkiem ruchu na drogach, kierowanie ruchem i jego kontrolowanie, a w tym i kontrolowanie przestrzegania zakazów określonych w art. 49 Prawa o ruchu drogowym należą do zadań Policji (art. 129 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym). Również powołane w skardze przepisy § 11, 14, 15, 16, 18 i 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dalej rozporządzenie ws. warunków technicznych (Dz. U. 2002.75.690 ze zm.) nie miały w sprawie zastosowania. Przepisy tego rozporządzenia dotyczą bowiem warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę, zapewniające spełnienie wymagań art. 5 i 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Stosuje się je natomiast przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2, zgodnie z którym przepisy rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, wymiarów schodów, o których mowa w § 68 ust. 1 i 2, a także oświetlenia awaryjnego, o którym mowa w § 181, stosuje się, z uwzględnieniem § 2 ust. 2 i 3a, również do użytkowanych budynków istniejących, które na podstawie przepisów odrębnych uznaje się za zagrażające życiu ludzi. Z powołanych przepisów wynika więc, że wskazane przez skarżącego wymogi wynikające z powołanych przepisów § 11, 14, 15, 16, 18 i 19 rozporządzenia ws. warunków technicznych mają zastosowanie przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych. Nie stosuje się ich natomiast do obiektów już istniejących, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Weryfikacja sposobu korzystania ze służebności gruntowej, na którą powołano się w uzasadnieniu skargi, należy do sądów powszechnych. Organy nadzoru budowlanego nie mają kompetencji do orzekania w tej kwestii. Również kwestie utrudnionego dostępu do własnej posesji, zastawionego wjazd na działkę oraz zanieczyszczonego spalinami powietrza na skutek postojowania pojazdów bezpośrednio przed oknami domu skarżącego nie pozostają w kompetencjach organów, które orzekały w sprawie. Można w związku z tym jedynie zasugerować skarżącemu, aby w przypadkach naruszania przepisów ruchu drogowego przez kierowców parkujących na wjeździe na jego działkę, zgłaszał takie przypadki kompetentnym organom, tj. Policji. Ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.