I OSK 37/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska sędzia NSA Irena Kamińska Protokolant sekretarz sądowy Małgorzata Kamińska po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 24 października 2012 r. sygn. akt II SA/Ke 467/12 w sprawie ze skargi S.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie zmiany organizacji ruchu drogowego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 24 października 2012 r. sygn. akt II SA/Ke 467/12, po rozpoznaniu sprawy ze skargi S.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] maja 2012r. nr [...] w przedmiocie zmiany organizacji ruchu drogowego, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji (pkt 1), stwierdził nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] (pkt 2) oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku (pkt 3). Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. S.K. we wniosku z dnia 3 października 2011 r. zwrócił się do Marszałka Województwa [...] o wyrażenie zgody na ustawienie znaku B-36 "zakaz zatrzymywania się" wraz z tabliczką "nie dotyczy mieszkańców" w miejscowości K., przy ul. [...], w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...]. Marszałek Województwa [...] decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] odmówił ustawienia znaku B-36 "zakaz zatrzymywania się" wraz z tabliczką "nie dotyczy mieszkańców" w miejscowości K., przy ul. [...], w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...]. Na skutek wniesienia od powyższej decyzji przez S.K. odwołania sprawę rozpoznawało Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...], które decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Marszałek Województwa [...] decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz.1071 ze zm., dalej w skrócie K.p.a.), art. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz § 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. Nr 177, poz. 1729), odmówił ustawienia znaku B-36 "zakaz zatrzymywania się" wraz z tabliczką "nie dotyczy mieszkańców" w miejscowości K., przy ul. [...], w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...]. S.K. w odwołaniu od powyższej decyzji stwierdził, że jego zdaniem znak B-36 powinien być ustawiony przy ul. [...], a nie w zatoce. Organowi zarzucił nieznajomość przepisów ruchu drogowego, poprzez zmianę ruchu na lewostronny oraz tworzenie parkingów na wjazdach i wyjazdach oraz drogach ewakuacyjnych w strefie przeciwpożarowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 K.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji przytoczyło treść § 2 ust. 1 pkt 1 i § 2 ust.2 oraz § 3 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem. W ocenie organu odwoławczego, w sprawie dotyczącej ustawienia znaków drogowych konieczne jest wykazanie, że czynności polegające na ustawieniu znaku drogowego naruszającego prawa określonego podmiotu z jednej strony dotyczą uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, z drugiej strony należą do sfery czynności w zakresie indywidualnych spraw administracyjnych. Wyjaśniło, że w sytuacji, gdy komisja składająca się z przedstawicieli marszałka województwa, zarządu dróg oraz Policji nie stwierdziła potrzeby i uzasadnienia dla wprowadzenia uciążliwego oznakowania, w postaci znaku B-36, to brak jest podstaw do zmiany organizacji ruchu na ul. [...] (nie zaś [...] jak twierdzi strona w odwołaniu). Powyższa decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] stała się przedmiotem skargi S.K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, w której wniósł o jej uchylenie. Skarżący zarzucił , iż organ dokonał ustaleń na podstawie informacji zawartej w protokole komisji, która nie znajduje umocowania prawnego oraz powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu podkreślając, że sprawa dotyczy znaku przy ul. [...], a nie w zatoce. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, lecz z innych powodów, niż wskazane w skardze. W uzasadnieniu wyroku podał, że zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd pierwszej instancji stwierdził, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] maja 2012 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Marszałka Województwa [...] z dnia [...] marca 2012 r. zostały wydane bez podstawy prawnej. Wskazał, że szczegółowe warunki zarządzania ruchem na drogach publicznych oraz w strefach zamieszkania, a zwłaszcza działania w zakresie wprowadzania oznakowania pionowego, poziomego, sygnalizacji świetlnej i dźwiękowej oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu i wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem. Ustawodawca zdefiniował pojęcie zarządzania ruchem na drogach poprzez wyliczenie działań realizowanych w tym zakresie. Zgodnie z § 2 cyt. rozporządzenia, działania w zakresie zarządzania ruchem realizowane są przez: 1) podejmowanie czynności organizacyjno-technicznych, w szczególności: a) sporządzanie projektów organizacji ruchu, b) przedstawianie projektów organizacji ruchu do zatwierdzenia, c) rozpatrywanie projektów organizacji ruchu, d) zatwierdzanie organizacji ruchu, e) przekazywanie zatwierdzonej organizacji ruchu do realizacji, f) nadzór nad zgodnością istniejącej organizacji ruchu z zatwierdzoną organizacją ruchu, g) nadzór i analizę istniejącej organizacji ruchu w zakresie bezpieczeństwa ruchu i jego efektywności, h) nadzór nad zarządzaniem ruchem; 2) obsługę systemów sterowania ruchem, sterowanie ruchem za pomocą znaków świetlnych, znaków o zmiennej treści i innych zmiennych elementów; 3) wprowadzanie tymczasowych zakazów lub ograniczeń w ruchu w przypadku zdarzeń, w wyniku których może nastąpić zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Wymienione działania realizują odpowiednio do kompetencji, organ zarządzający ruchem, zarząd drogi, organ sprawujący nadzór nad zarządzaniem ruchem, Policja, Żandarmeria Wojskowa lub wojskowe organy porządkowe (ust. 2 § 2). W § 3 ust. 1 pkt 3 i 4 cyt. rozporządzenia wskazano, że organ zarządzający ruchem w szczególności zatwierdza organizacje ruchu na podstawie złożonych projektów i przekazuje zatwierdzone organizacje ruchu do realizacji. W § 4 ust. 1 rozporządzenia określono, że podstawą do wprowadzenia organizacji ruchu na nowo wybudowanej drodze lub jej zmiany na drodze istniejącej jest zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ zarządzający ruchem. Zgodnie z ust. 3 tego przepisu, projekt organizacji ruchu może przedstawić do zatwierdzenia: 1) zarząd drogi 2) organ zarządzający ruchem 3) inwestor lub jednostka, o której mowa w § 11 pkt 1 – 6, 4) osoba realizująca zamówienie jednostek, o których mowa w pkt 1 – 3. Stosownie do treści art. 10 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym Marszałek województwa zarządza ruchem na drogach wojewódzkich. W ocenie Sądu pierwszej instancji, z przedstawionych regulacji wynika, że działania związane z lokalizowaniem i usuwaniem znaków drogowych na drogach publicznych mają charakter czynności technicznych, podejmowanych w wykonaniu organizacji ruchu, zatwierdzonej przez organ zarządzający ruchem. Nie wymagają zatem wydania decyzji administracyjnych. W orzecznictwie Naczelnego Sądu wyrażono pogląd, że zatwierdzenie organizacji ruchu oraz umieszczenie znaku drogowego są dwiema odrębnymi czynnościami. Czynność polegająca na postawieniu znaku jest czynnością wykonawczą do zatwierdzonej organizacji ruchu i nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 1 września 2011 r., sygn. akt I OSK 1394/11, wyrok NSA z dnia 8 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 368/11). Czynność polegająca na ustawieniu znaku drogowego nie może być zakwalifikowana jako czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z dnia 21 grudnia 1987 r. sygn. akt SAB/Wr 26/87, ONSA 1987, nr 2, poz. 92 oraz z dnia 19 maja 2010 r. sygn. akt I OSK 735/10 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Organ zarządzający przy rozpatrywaniu projektu organizacji ruchu zobligowany jest brać pod uwagę – stosownie do § 8 rozporządzenia – wyłącznie takie okoliczności jak: bezpieczeństwo ruchu drogowego (ust. 5 pkt 1), zgodność projektu z przepisami dotyczącymi warunków umieszczania na drogach sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego (ust. 5 pkt 2), zgodność projektowanej organizacji ruchu z założeniami polityki transportowej lub potrzebami społeczności lokalnej (ust. 6 pkt 1), efektowność projektowanej organizacji ruchu (ust. 6 pkt 2). Okoliczności podlegające uwzględnieniu oraz brak w przepisach ustawy – Prawo o ruchu drogowym, jak również przepisach wydanego na podstawie art. 10 ust. 12 tej ustawy rozporządzenia wykonawczego unormowań, nie pozwalają na uznanie, że sprawa w przedmiocie zatwierdzenia projektu zmiany organizacji ruchu jest sprawą indywidualną z zakresu administracji publicznej. Wprawdzie czynności organizacyjno-techniczne są działaniami, które realizują właściwe organy funkcjonujące w sferze administracji publicznej, ale nie są to działania w sprawach indywidualnych załatwianych w formie decyzji administracyjnych lub innych aktów władzy publicznej mieszczących się w katalogu działań wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Są to czynności organizacyjno-techniczne podejmowane w sferze administracji publicznej, ale o charakterze generalnym. Taki bowiem charakter – abstrakcyjny i generalny – mają stanowione zasady obowiązujące na drodze publicznej, zasady organizacji ruchu, które znajdują konkretyzację m.in. poprzez wprowadzenie odpowiedniego oznakowania. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uznał, że obywatel zainteresowany zmianą organizacji ruchu, który nie zalicza się do kręgu podmiotów wymienionych w § 4 ust. 3 rozporządzenia, nie może skutecznie złożyć wniosku o zmianę organizacji ruchu i projektu zmiany organizacji ruchu. W konsekwencji wniosek takiej osoby nie spowoduje wszczęcia postępowania w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej, wymagającej załatwienia w formie prawem przewidzianej, tj. decyzji administracyjnej. Ponadto ubocznie zauważył, iż zatwierdzenie projektu zmiany organizacji ruchu jest objęte właściwością sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z dnia 11 października 2011r. sygn.akt I OSK1767/11). Wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 368/11 przyjął, że zatwierdzenie przez starostę projektu zmiany organizacji ruchu jest aktem o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. W świetle powyższych rozważań Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach stwierdził, że stanowisko organu odwoławczego, zgodnie z którym wniosek dotyczący ustawienia znaku B – 36 "zakaz zatrzymywania się" wraz z tabliczką "nie dotyczy mieszkańców" wszczyna sprawę administracyjną, której załatwienie następuje w formie decyzji administracyjnej, narusza art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Z uwagi na to, że ujawnione wadliwości dotyczą także rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, za niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy – w oparciu o art. 135 p.p.s.a. uznał stwierdzenie nieważności również decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] marca 2012 r. nr [...]. Stwierdzeniu nieważności podlegały także: decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Marszałka Województwa [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustawienia znaku B-36 "zakaz zatrzymywania się", jako decyzje wydane w granicach tej samej sprawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...], reprezentowane przez radcę prawnego i zaskarżając wyrok w całości na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuciło naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., przez błędne przyjęcie, że załatwienie wniosku dotyczącego ustawienia znaku drogowego w formie decyzji administracyjnej narusza art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podało, że organ odwoławczy, rozpoznając sprawę z wniosku S.K., sugerował się stanowiskiem sądów administracyjnych, zgodnie z którym w określonych sprawach administracyjnych dopuszcza się, aby pozytywne załatwienie sprawy nastąpiło poprzez podjęcie czynności materialno-technicznej, jednak odmowa dokonania takiej czynności winna być dokonana w drodze decyzji (por. przykładowo wyrok NSA z dnia 26 maja 2009 r. sygn. akt I OSK 761/08). Taki kierunek orzecznictwa znajduje również oparcie w doktrynie. Wprawdzie konstrukcja domniemania załatwienia sprawy przez organ w drodze decyzji administracyjnej jest dyskusyjna, to jednak ciągle aktualny i przekonywujący jest pogląd, że "powyższe domniemanie ma sens wówczas, gdy przepisy prawa upoważniają organ administracji do załatwienia sprawy administracyjnej, lecz nie określają formy rozstrzygnięcia tej sprawy. Nie można bowiem uznać za rozsądne stanowiska, jeżeli w przepisach określono właściwość organu administracji publicznej do załatwienia pewnej kategorii spraw administracyjnych, to sprawy te nie mogą być rozstrzygane tylko dlatego, że ustawodawca nie określił formy rozstrzygnięcia" (M. Jaśkowska, A. Wróbel Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. Zakamycze 2005, str. 611). Zdaniem B. Adamiak, w demokratycznym państwie prawnym jednostka ma prawo do ochrony interesu lub obowiązku prawnego na drodze postępowania regulowanego przepisami prawa. Prawo to gwarantuje jednostce wykonywanie administracji publicznej w formie decyzji administracyjnej. Forma "aktów i czynności" – przewidziana w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. – nie zapewnia w sposób wystarczający standardów ochrony praw jednostki, gdyż strona pozbawiona jest podstawowych praw procesowych (B. Adamiak: Zagadnienie domniemania formy decyzji administracyjnej [w:] Podmioty administracji publicznej i formy ich działania, Toruń str. 7-21; por. też B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Wydawnictwo C. H. Beck wydanie 8, str. 465-466). Autor skargi kasacyjnej wskazał, iż skoro w tym zakresie orzecznictwo sądów administracyjnych jest rozbieżne, to okoliczność ta nie powinna stanowić podstawy do stwierdzenia przez Sąd pierwszej nieważności decyzji wydanych w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przyczyny enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Istota zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej sprowadza się do zakwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji, który stwierdził nieważność wydanych w sprawie decyzji dotyczących odmowy ustawienia znaku drogowego, uznając, iż zostały one wydane bez podstawy prawnej. Na wstępie zauważyć należy, iż przedmiotem postępowania administracyjnego jest konkretna sprawa indywidualnego podmiotu, w której na podstawie przepisów prawnych powszechnie obowiązujących organy administracji publicznej są władne wydać akt administracyjny (decyzję lub postanowienie - art. 3 § 2 pkt 1- 3 p.p.s.a.), albo dokonać czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków indywidualnego podmiotu (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Sprawy dotyczące ustawiania znaków drogowych nie są sprawami indywidualnymi z zakresu administracji państwowej. Znak drogowy stanowi przykład aktu generalnego, adresowanego do nieskonkretyzowanego adresata. W związku z tym nie można powoływać się na naruszenie swojego indywidualnego uprawnienia lub interesu prawnego przez ustawienie znaku drogowego. Sprawa ustawienia znaku drogowego nie jest zatem rozstrzygana w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.), nie może być również zakwalifikowana jako czynność "z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa", o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach trafnie wskazał, że czynność techniczna polegająca na ustawieniu na drodze znaku drogowego jest czynnością wykonawczą do zatwierdzonej organizacji ruchu drogowego, która nie wymaga wydania decyzji administracyjnej. Nie jest także czynnością z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Nie podlega ona zatem zaskarżeniu do sądu administracyjnego(por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1939/11 oraz postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2012, sygn. akt I OSK 735/10; z dnia 11 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1767/11; z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 614/11, a także uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 26 czerwca 2014r. ,sygn. akt IOPS 14/13). Wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej, w niniejszej sprawie nie może mieć zastosowania powołane przez niego stanowisko orzecznictwa i doktryny, iż w określonych sprawach administracyjnych dopuszcza się, aby pozytywne załatwienie sprawy nastąpiło poprzez podjęcie czynności materialno-technicznej, jednak odmowa dokonania takiej czynności winna być dokonana w drodze decyzji administracyjnej. Dotyczy ono bowiem czynności z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i odmowy ich dokonania. Tymczasem jak wyżej wyjaśniono czynność dotycząca ustawienia znaku drogowego nie jest czynnością określoną w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że skoro w rozpoznawanej sprawie brak było podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej, to Sąd pierwszej instancji w oparciu o art.145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i art.135 p.p.s.a. prawidłowo stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasadnie, stwierdził również nieważność wydanych w granicach sprawy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...]. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 p.p.s.a. podlega oddaleniu.