II SA/Ke 973/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Asesor WSA Agnieszka Banach, po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. D. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Budowlane "..." T. D. w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2020 r. znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów dotyczących transportu drogowego oddala skargę. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] 2020 r. znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] 2020 roku o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15000 złotych, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, art. 4 pkt 3, 4 i 22, art. 5 ust. 1, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2140), dalej "utd", lp. 9.1, lp. 6.3.16 oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do utd, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył karę pieniężną w wysokości 14000 złotych. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że podstawę faktyczną zaskarżonej decyzji stanowiło: wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd; nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy; wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Dalej organ II instancji wyjaśnił, że na podstawie upoważnienia z 29 października 2019 r. przeprowadzono kontrolę w siedzibie przedsiębiorcy [...]. Strona posiadała zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne wydane przez Starostę. Kontrolą objęto okres od 18.11.2018 roku do 18.11.2019 roku. Zgodnie z okazanymi dokumentami, przedsiębiorca w okresie 6 miesięcy przed rozpoczęciem kontroli zatrudniał 5 kierowców. Ustalenia kontroli utrwalono protokołem. Odnośnie poszczególnych naruszeń organ II instancji wskazał, że podczas kontroli w siedzibie przedsiębiorcy nie udostępniono wykresówek z jednego pojazdu z okresu między 8, a 13 sierpnia 2019 r. - stan licznika kilometrów między 401227 km, a 401625 km oraz między 22, a 28 sierpnia 2019 r. - stan licznika kilometrów między 403086, a 403769 km. Łącznie nie udostępniono 2 wykresówek. Organ odwoławczy zważył, że mając na względzie wykładnię literalną przepisu sankcjonującego lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do utd, koniecznym przy omawianym naruszeniu jest wskazanie kierowcy, który prowadził pojazd w dniu, za który nie udostępniono danych cyfrowych z urządzenia rejestrującego pojazdu. Tym samym, wobec nieustalania kierowców, którzy w ww. okresach wykonywali przejazd pojazdem, kara pieniężna za naruszenie określone lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do utd nie mogło zostać nałożona. Zatem zasadne było odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej w wysokości 1000 złotych. Organ odwoławczy dalej podał, że zostało udowodnione na podstawie dowodu rejestracyjnego pojazdu Man o numerze rejestracyjnym [...], że ważne badania techniczne pojazd posiadał do 31 lipca 2019 r., zaś kolejne badanie techniczne tego pojazdu wykonano 13 sierpnia 2019 r. Analiza okazanych przez przedsiębiorcę wykresówek wykazała, że pojazdem tym 6, 7 i 8 sierpnia 2019 r. wykonywany był przewóz drogowy. Tym samym we wskazanych powyżej dniach wykonywano przewóz drogowy pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, za co kara pieniężna wynosi 2000 zł. Ponieważ strona w odwołaniu nie kwestionowała powyższego naruszenia, zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 2000 złotych za stwierdzone naruszenie określone w lp. 9.1 załącznika nr 3 do utd. Organ odwoławczy stwierdził również, że strona posiadała zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne. Przedsiębiorca zeznał do protokołu przesłuchania strony, że w okresie objętym kontrolą czasu pracy, tj. w: czerwcu, lipcu i sierpniu 2019 r. przewozy na jego rzecz wykonywali również kierowcy niebędący pracownikami jego przedsiębiorstwa. Tym samym organ stwierdził wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji, za co kara pieniężna wynosi 12000 zł. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy wskazał, że 23 grudnia 2019 r. przedsiębiorca świadomy odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań zeznał, że w okresie objętym kontrolą czasu pracy w: czerwcu, lipcu i sierpniu 2019 r. przewozy na jego rzecz wykonywały również osoby niebędące pracownikami jego przedsiębiorstwa. Przewozy te nie stanowiły zatem przewozu na potrzeby własne, bowiem nie zaistniała przesłanka określona w art. 4 pkt 4 lit. a utd. Przepis ten dotyczy pracowników - a więc osób zatrudnionych wyłącznie na podstawie umowy o pracę. Ponieważ nie wolno wykonywać przewozów na potrzeby własne korzystając z osób, które nie są pracownikami w rozumieniu kodeksu pracy, organ uznał, że w niniejszym stanie faktycznym nie zostały spełnione kumulatywnie wszystkie przesłanki z art. 4 pkt 4 utd. Organ II instancji zaznaczył też, że to przedsiębiorca powinien udowodnić okoliczności, które stanowiłyby podstawę do zastosowania art. 92c utd, gdyż to on wywodzi skutki prawne z tego przepisu. Organ dodał, że w tej sprawie nie może znaleźć zastosowania art. 92b utd. Przepis ten może bowiem mieć zastosowanie wyłącznie w przypadku, gdy podczas kontroli zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców, co w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję [...] zarzucił naruszenie: 1. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa, poprzez wydanie decyzji, podczas gdy stan faktyczny sprawy w dalszym ciągu budzi wątpliwości, nie został ustalony przez organ należycie i nie wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia zostały wyjaśnione; 2. art. 107 § 3 kpa, przez brak wymaganego tym przepisem uzasadnienia faktycznego skarżonej decyzji, tj. brak wskazania przyczyn, z powodu których organy odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej - środkom dowodowym; 3. wyrażonej w art. 8 kpa zasady pogłębiania zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej poprzez prowadzenie postępowania w sposób zakładający dokonanie przez stronę zarzucanych jej naruszeń, bez oceny okoliczności wskazanych przez stronę już na etapie kontroli oraz w postępowaniu wyjaśniającym i odwoławczym; 4. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, i art. 107 § 3 kpa, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, poprzez brak staranności organu w podejmowaniu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy wyrażające się w sprzeczności istotnych ustaleń faktycznych z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego; 5. art. 6 kpa i wynikającej z tego przepisu zasady działania organów administracji publicznej na podstawie i w granicach prawa, art. 7 kpa i wynikającej z tego przepisu zasady praworządności, art. 8 kpa i wynikającej z tego przepisu zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej; 6. art. 77 § 1 kpa w związku z art. 92b i 92c ust. 1 pkt 1 utd poprzez brak przeprowadzenia oceny istnienia (lub braku) wymienionych tam okoliczności egzoneracyjnych. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że z dokumentów sprawy nie wynika, by przeprowadzono ocenę, czy przedsiębiorca prawidłowo wykonuje swoje obowiązki i czy należy zastosować wobec niego sankcje z załącznika nr 3. Zdaniem skarżącego, nie jest wiadomym w jaki sposób organ odwoławczy mógł rozstrzygnąć sprawę, skoro nie zgromadził dowodów dotyczących wszystkich okoliczności sprawy i nie zapoznał się w pełni z odwołaniem. Odnośnie naruszenia, o jakim mowa pod lp. 1.1 załącznika nr 3 do utd. autor skargi podniósł, że Inspektor prowadzący kontrolę był w posiadaniu wyjaśnień skarżącego, w których stanowczo stwierdził, że nigdy nie łamał prawa w zakresie ruchu drogowego, nie zatrudniał osób w sposób inny niż na umowę o pracę, ponadto nie jest w stanie bardziej stwierdzić, czy też udowodnić, ze powstałe naruszenia były nieumyślne, "ponadto na każde wykorzystanie samochodów i używanie przez inną firmę nie posiada oświadczeń - wniósł tylko wyjaśnienia do Inspektora". Skarżący podkreślił, że ze złożonych wyjaśnień oraz dołączonych oświadczeń właściciela jasno wynikało, że nie wykonywał zarobkowego transportu towarów gdyż transport wykorzystywany jest przez niego jedynie do przewozu wyprodukowanych przez niego elementów, transportu maszyn i urządzeń na plac budowy - co jest zgodne z definicją "zezwolenia na potrzeby własne" przy posiadaniu i wykonywaniu transportu. Wnoszący skargę zaznaczył, że wykazane w niniejszej skardze błędy rozstrzygnięcia dotyczące nieprawidłowości procedur kontrolnych jednoznacznie wskazują, że wydana decyzja powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Ponadto skarżący dodał, że podnoszone były również błędy w sprawdzaniu samochodów, które Inspektor, mimo posiadanej dokumentacji w postaci kopii dowodów rejestracyjnych oraz zezwoleń, zakwalifikował niewłaściwie do firmy [...]. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa). Przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu jest decyzja, którą Główny Inspektor Transportu Drogowego w Warszawie uchylił decyzję organu I instancji o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 15000 zł i nałożył karę pieniężną w wysokości 14000 zł. Odnosząc się do zreformowanej części zaskarżonej decyzji należy zauważyć, że organ II instancji odstąpił od nałożenia kary pieniężnej za naruszenie określone pod lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do utd, w wysokości 1000 zł, czego konsekwencją było zmniejszenie łącznej wysokości kary. Było to więc w tej części orzeczenie wydane na korzyść skarżącego. W tej sytuacji, chociaż z treści skargi to wprost nie wynika, Sąd uznał, że nie było intencją [...] zaskarżanie rozstrzygnięcie organu II instancji wydane w przedmiocie kary pieniężnej za brak przedstawienia wykresówek (lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do utd), skoro kara ta została uchylona. Dlatego nie było w sprawie możliwości, ani potrzeby odnoszenia się do kwestii domniemanego naruszenie określonego pod lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do utd. W przeciwnym razie mogłoby dojść do złamania ustanowionego w art. 134 § 2 p.p.s.a. zakazu reformationis In pius. Odnośnie naruszenia sankcjonowanego karą pieniężną wskazaną pod lp. 9.1 (wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego) oraz lp. 1.1 (wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji) załącznika nr 3 do utd, należy przede wszystkim podnieść, że pomimo zawarcia w skardze zarzutów naruszenia wielu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, skarżący w istocie wcale nie sprecyzował, na czym konkretnie te naruszenia polegają. Zarzuca jedynie ogólnikowo, że stan faktyczny nie został ustalony i wciąż budzi wątpliwości bądź, że organ nie zgromadził dowodów dotyczących wszystkich okoliczności sprawy, nie podając jakie konkretnie dowody powinien jeszcze przeprowadzić. Dodatkowo skarżący, pomimo stwierdzenia w skardze, że wykazał nieprawidłowości procedur kontrolnych, nie przedstawił żadnych dowodów, które mogłyby wyniki przeprowadzonej kontroli podważyć. To wszystko powoduje, że trudno się do tak sformułowanych zarzutów odnieść. Tym bardziej, że w opinii Sądu organy obu instancji przeprowadziły postępowanie w sposób wszechstronny i wyczerpujący. Należy podkreślić, że organy wyjaśniły i uzasadniły, z jakich przyczyn kara pieniężna została nałożona, odnosząc się do wszystkich kwestii podniesionych w odwołaniu strony. Z tej przyczyny zarzuty naruszenia art. 7, art. 6, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa, zwłaszcza w sytuacji, gdy jak wyżej wskazano skarżący bliżej ich nie sprecyzował, należy uznać za chybione. Nie można zgodzić się ze stroną skarżącą, że zostały spełnione przesłanki wykonywania przewozu na potrzeby własne, a w konsekwencji kara pieniężna określone w lp. 1.1 załącznika do utd została nałożona niesłusznie. Zgodnie z art. 4 ust. 4 utd niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne, to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Należy podkreślić, że aby uznać, że przewóz był wykonywany na potrzeby własne, muszą być spełnione łącznie wszystkie cztery powyższe przesłanki. Tymczasem w sprawie zostało niewadliwie stwierdzone, że pojazdem nr rejestracyjny [...], zgłoszonym przez skarżącego na potrzeby własne, od czerwca do sierpnia 2019 r. jeździli kierowcy, nie będący pracownikami skarżącego, lecz zatrudnieni przez jego ojca. Okoliczność ta wynika wprost ze złożonych w trakcie postępowania przed organem I instancji zeznań skarżącego, w czasie których wskazał on, że powyższy pojazd użyczał swojemu ojcu, a jego kierowcy "jeździli także u mnie". Skoro więc przewozy na potrzeby własne skarżącego, nie były wykonywane prze jego pracowników, to nie doszło w czasie tych przewozów do spełnienia przesłanki wskazanej pod literą "a" powyższego przepisu. Nie ma znaczenia podnoszona przez skarżącego okoliczność, że "nie zatrudniał osób w inny sposób aniżeli umowy o pracę", gdyż ustawa o transporcie drogowym nie narzuca przedsiębiorcom formy zatrudnienia kierowców. Ustawa ta stanowi jedynie, że jeżeli przewóz ma być traktowany jako przewóz na potrzeby własne, to pojazd używany do wykonywania tego przewozu musi być prowadzony przez przedsiębiorcę lub jego pracowników. W jednolitym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego konsekwentnie prezentowany jest natomiast pogląd, że rozumienie pojęcia "pracownik" użytego w art. 4 pkt 4 lit. a utd następuje przy uwzględnieniu definicji tego pojęcia zawartej w art. 2 kodeksu pracy (zob. wyrok NSA z 25 lipca 2019 r. II GSK 1865/17, dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl oraz powołane w uzasadnieniu tego wyroku orzecznictwo). Z kolei jak wynika z art. 2 kodeksu pracy pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. Brak spełnienia przesłanki z art. 4 pkt 4 lit. a utd powoduje, że nie ma również wpływu na wynik sprawy zawarte w skardze twierdzenie, że skarżący nie wykonuje zarobkowego transportu towarów, lecz transport wykorzystywany jest przez niego pomocniczo jedynie do przewozu wyprodukowanych elementów, czy transportu maszyn. Przejazd pojazdu po drogach publicznych załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, czyli taki przewóz, jakiego wykonywanie deklaruje skarżący, jest właśnie istotą przewozu na potrzeby własne, będącego jednym z rodzajów transportu drogowego (art. 4 pkt 3 lit. a utd), który skarżący wykonywał bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika lub bez wymaganej licencji – lp. 1.1 załącznika nr 3 do utd). Zasadnie organy uznały, że skarżący naruszył obowiązek wynikający z treści art. 71 ust. 1, 81 i 82 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U.2020.568 ze zm.) dotyczący wykonywania przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, co zgodnie z lp. 9.1 załącznika nr 3 do utd sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 2.000 zł. Należy zauważyć, że skarżący prawidłowości ustaleń organów w tym zakresie w zasadzie nie kwestionował. Jedyny jego zarzut, który można ewentualnie odnosić do omawianego naruszenia znalazł się w uzasadnieniu skargi, gdzie stwierdzono, że "podnoszone były również błędy w sprawdzaniu samochodów, które Inspektor mimo posiadanej dokumentacji w postaci kopii dowodów rejestracyjnych oraz zezwoleń zakwalifikował niewłaściwie do firmy [...]. Skarżący nie wyjaśnił jednak, które konkretnie pojazdy objęty przedmiotową kontrolą ma na myśli i na czym ma polegać zarzucane błędne ich zakwalifikowanie. W zakresie tego zarzutu i omawianego naruszenia można więc tylko stwierdzić, że kara pieniężną w wysokości 2.000 zł. została nałożona za wykonywania przewozu drogowego pojazdem marki MAN o numerze rejestracyjnym [...], z dowodu rejestracyjnego którego wynika, że należy do skarżącego [...] oraz, że ważne badanie techniczne posiadał do 31 lipca 2019 r., zaś kolejne takie badanie zostało wykonane w dniu 13 sierpnia 2019 r. (k 96 i 97 akt administracyjnych). Analiza okazanych przez przedsiębiorcę wykresówek wykazała natomiast, że pojazdem tym w dniach 6 – 8 sierpnia 2019 r. wykonywany był przewóz drogowy (k. 63-64 akt administracyjnych). Potwierdza to w sposób niepodważony w sprawie, zasadność nałożenia kary, o jakiej mowa załączniku nr 3 do utd lp. 9.1. Nie można zgodzić ze skarżącym, że organy naruszyły w niniejszej sprawie art. 92b i 92c ust. 1 pkt 1 utd. Jeśli chodzi o pierwszy z tych przepisów, to nie może on mieć zastosowania przy wymierzaniu kary za nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Wspomniany przepis ma bowiem zastosowanie do naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, a nie do ingerencji w działanie urządzeń rejestrujących i to nawet jeżeli celem tej ingerencji było lub miało być w konsekwencji naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku. Naruszenie ostatnio powołanych przepisów nie stanowi bowiem warunku ukarania za ingerencję w urządzenia rejestrujące (zob. wyrok NSA z 29 września 2020 r., II GSK 18/18, dostępny jw.). Co do zarzucanego naruszenia art. 92c ust. 1 pkt 1 utd należy zauważyć, że wbrew twierdzeniom skarżącego, to do przedsiębiorcy należy inicjatywa dowodowa mająca dowieść, że w sprawie zaistniały okoliczności umożliwiające uwolnienie się od odpowiedzialności. Skarżący jednak nie podał żadnych okoliczności wskazujących na to, aby nie miał wpływu na powstanie naruszenia, ale także, że naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć (92c ust. 1 pkt 1). W tej sytuacji, nie można wymagać od organów, jak chce tego skarżący, przeprowadzenia oceny istnienia okoliczności egzoneracyjnych. Reasumując, zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie prawidłowo została skarżącemu wymierzona kara w wysokości 14.000 zł. W tym miejscu należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 92a ust. 3 pkt 1 utd suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 15.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Jak wynika z protokołu kontroli w powyższym okresie na stanowisku kierowcy zatrudnionych było 5 osób. Zatem nałożona kara nie narusza powyższego przepisu. Mając powyższe na uwadze skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 Ppsa