II SA/Ke 977/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi O. Przedsiębiorstwa Innowacji Technicznych Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej oddala skargę. Decyzją z 1 września 2015 r., [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy własną decyzję z 10 czerwca 2015r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia, na wniosek O. L., nieważności decyzji wydanej z upoważnienia Burmistrza Miasta S. z 8 lipca 2014 r., wyrażającej zgodę na zajęcie pasa drogowego ulicy [...] w S. celem wykonania sieci szerokopasmowej, w części ustalającej opłatę za zajęcie pasa drogowego. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że decyzją z 8 lipca 2014 r. wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta S. między innymi na podstawie art. 40 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zmianami), zezwolono Spółce [...] na zajęcie pasa drogowego celem wykonania sieci szerokopasmowej. W decyzji tej ustalono opłatę za zajęcie pasa drogowego. We wniosku o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji w części ustalającej opłatę Spółka [...] zarzuciła, że organ rozpatrując kwestię opłaty powinien uwzględnić treść art. 54 ust. 8 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 106, poz. 675 ze zmianami), dalej określanej w skrócie jako "ustawa z 7 maja 2010 r." W ocenie wnioskodawcy przepis ten pozostaje w relacji do art. 40 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, jako lex specialis, zatem wyłącza możliwość naliczenia opłat za zajęcie pasa drogowego w związku z prowadzeniem inwestycji polegającej na przeprowadzeniu regionalnej sieci szerokopasmowej. Decyzją z 10 czerwca 2015 r. SKO w K. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji uznając, że nie można jej postawić zarzutu rażącego naruszenia prawa jak również, że decyzja ta nie zawiera żadnej z wad, o których mowa w art. 156 § 1 kpa.. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Spółka podniosła te same zarzuty co we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Rozpoznając ponownie sprawę Kolegium na wstępie podniosło, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej obowiązkiem organu jest rozpatrywanie sprawy wyłącznie w granicach określonych przez przepisy art. 156 § 1 Kpa co oznacza, że w postępowaniu tym organ nie jest władny rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak to może uczynić w postępowaniu odwoławczym. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji wynikającej z art. 16 Kpa i bezwzględnie wymaga bezspornego ustalenia, że decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wynikających z art. 156 § 1 Kpa. Zdaniem organu decyzja wydana z upoważnienia Burmistrza Miasta S. nie zawiera żadnej z wad, o których mowa w art. 156 § 1 Kpa. Organ przytoczył treść art. 49 ust. 1-3, art. 49a, art. 50 ust. 6 pkt 2 i art. 60 ust. 1a ustawy z 7 maja 2010 r. i następnie stwierdził, że prawo do skorzystania z określonego w art. 54 ust. 8 tej ustawy uprawnienia do nieodpłatnego zajęcia terenu na czas realizacji inwestycji posiada tylko inwestor, który na złożony przez siebie wniosek otrzymał od wojewody decyzję o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej. Organ ustalił, że roboty wyszczególnione w kwestionowanej decyzji Burmistrza Miasta S. były realizowane na podstawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, dokonanego przez inwestora, a nie na podstawie pozwolenia na budowę, tak wiec bez konieczności uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze [...] [...] Sp. z o.o. w L. wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z 10 czerwca 2015 r., podnosząc zarzut naruszenia art. 54 ust. 8 i art. 50 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 pkt. 1 i 5, art. 49, art. 49a ustawy z 7 maja 2010 r., w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, polegający na błędnej wykładni oraz niewłaściwym zastosowaniu tych przepisów, poprzez przyjęcie, że w sprawie nie nastąpiło rażące naruszenie prawa w części obejmującej ustalenie opłat za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej, w sytuacji gdy: 1) z treści ww. przepisów wynika, że jeśli usytuowanie - a więc lokalizacja - regionalnej sieci szerokopasmowej wymaga przejścia przez tereny dróg publicznych, linii kolejowych bądź grunty pokryte wodami płynącymi, to inwestor jest uprawniony do nieodpłatnego zajęcia tego terenu na czas realizacji tej inwestycji; 2) z treści tych przepisów wynika, że o uprawnieniu do nieodpłatnego zajęcia pasa drogi publicznej decyduje charakter realizowanej inwestycji, a w szczególności, czy dotyczy ona regionalnej sieci szerokopasmowej, nie jest natomiast istotne czy podstawą prowadzenia inwestycji jest decyzja lokalizacyjna czy też inwestycja realizowana jest przez inwestora, bez konieczności uzyskiwania decyzji o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej, na warunkach określonych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane; 3) z treści art. 1 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy z 7 maja 2010 r., określającego zakres przedmiotowy ustawy wynika, że prawo do nieodpłatnego zajęcia pasa drogi publicznej na potrzeby realizacji regionalnej sieci szerokopasmowej należy niewątpliwie do form wspierania inwestorów wykonujących tego rodzaju inwestycje. W kontekście zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 Kpa Spółka stwierdziła, że właściwa wykładnia oraz zastosowanie przepisów oznacza zwolnienie z obowiązku naliczenia bezpodstawnie ustalonej opłaty za zajęcie pasa drogowego. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że przepisy ustawy z 7 maja 2010 r. przewidują możliwość realizacji sieci szerokopasmowej nie tylko po wydaniu decyzji lokalizacyjnej (54 ust. 8 ustawy), ale również bez konieczności uzyskiwania decyzji o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej, na warunkach określonych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawie Prawo budowlane (art. 49a). Ta druga możliwość została wprowadzona na mocy art. 49a dodanego nowelizacją ustawy z dnia 12 października 2012 r., która weszła w życie w dniu 16 grudnia 2012 r. Zamiarem ustawodawcy było zatem, zgodnie z treścią art. 1 ust 1 pkt. 1 pkt 5 cyt. ustawy, wprowadzenie tej formy wspierania inwestycji telekomunikacyjnych, polegających na budowie sieci szerokopasmowych. W ocenie Spółki organy rozpatrując kwestię opłaty winny uwzględnić treść art. 54 ust. 8 ustawy z 7 maja 2010 r. Przepis ten pozostaje w relacji do art. 40 ust. 3 i nast. ustawy o drogach publicznych, jako lex specialis, zatem wyłącza możliwość naliczenia opłat za zajęcie pasa drogowego w związku z prowadzeniem inwestycji polegającej na przeprowadzeniu regionalnej sieci szerokopasmowej. Zdaniem skarżącej, zredagowanie art. 54 ustawy z 7 maja 2010 r. w ten sposób, że przepisy ust. 8 i ust. 9 zostały zamieszone w zapisach dotyczących ustalenia lokalizacji sieci szerokopasmowej w drodze decyzji wojewody, nie oznacza, że intencją ustawodawcy było, iż powyższe regulacje mają zastosowanie tylko w przypadku wydania decyzji lokalizacyjnej przez wojewodę. Taka interpretacja nie znajduje bowiem racjonalnego uzasadnienia, jeśli wziąć pod uwagę okoliczności, które zostały wyżej podniesione oraz fakt, że inwestycja może być realizowana bez konieczności wydania decyzji lokalizacyjnej, jedynie na podstawie zgłoszenia do wojewody. W przeciwnym wypadku uprawnienie inwestora byłoby uzależnione od tego czy wydano decyzję lokalizacyjną na realizowaną sieć szerokopasmową, czy też nie, przy jednoczesnym braku obowiązku uzyskania takiej decyzji, gdy przepisy prawa przewidują taką możliwość. Zapisy cyt. ustawy wskazują więc jednoznacznie, że istotny jest sam cel zamierzenia inwestycyjnego, tj. lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej, jako formy rozwoju usług i rozbudowy sieci telekomunikacyjnej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim podkreślenia wymaga to, że w niniejszej sprawie przedmiotem oceny jest decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym, w wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącej Spółki o stwierdzenie nieważności decyzji zezwalającej na prowadzenie prac w pasie drogowym w celu budowy telekomunikacyjnej linii kablowej, w części ustalającej opłatę za zajęcie pasa drogowego w wysokości 220 zł. W odróżnieniu od "zwykłego" postępowania administracyjnego, stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej ma miejsce jedynie w razie ustalenia, że jest ona dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 Kpa, w szczególności wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, ponieważ taki zarzut został zawarty we wniosku o stwierdzenie nieważności. W ocenie Sądu, Kolegium słusznie przyjęło, że taka wada w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest bowiem instytucją szczególną, podważającą zasadę trwałości decyzji administracyjnych o jakiej mowa w art. 16 § 1 kpa. Ustalenie, czy doszło do rażącego naruszenia prawa z oczywistych względów ma charakter ocenny, wymaga ustalenia, czy powołane przez stronę naruszenie prawa było "rażące" (oczywiste, jednoznaczne, widoczne "na pierwszy rzut oka"). Nie chodzi tu więc o błędy w wykładni prawa, ale o jasne, niedwuznaczne naruszenie prawa. Naruszony przepis nie może pozostawiać jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych, a jego treść musi być jasna i nie może wywoływać sporów doktrynalno-orzeczniczych (por. wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. II GSK 190/12). Jeżeli więc przepis prawa dopuszcza możliwość rozbieżnej jego interpretacji, to wybór jednej z nich nie może być oceniony jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji z tego tylko powodu, że interpretacji tej nie podziela organ wyższego stopnia lub sąd rozpoznający sprawę (por. wyroki NSA: z dnia 6 lutego 1995 r., sygn. II SA 1642/94, LEX nr 24547; z dnia 18 czerwca 1997 r., sygn. III SA 422/96, LEX nr 34457). Podstawą złożonego w niniejszej sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z 8 lipca 2014 r. był zarzut, że została ona wydanie z rażącym naruszenia prawa, a mianowicie art. 54 ust. 8 ustawy z dnia 7 maja 2010 r., polegającym na jego niezastosowanie. Przepis ten stanowi, że w przypadku gdy lokalizacja regionalnej sieci szerokopasmowej wymaga przejścia przez tereny dróg publicznych, linii kolejowych bądź grunty pokryte wodami płynącymi, inwestor jest uprawniony do nieodpłatnego zajęcia tego terenu na czas realizacji tej inwestycji. Zdaniem Kolegium prawo do skorzystania z określonego w tym przepisie uprawnienia do nieodpłatnego zajęcia terenu na czas realizacji inwestycji posiada tylko inwestor, który na złożony przez siebie wniosek otrzymał od wojewody decyzję o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej. Natomiast według skarżącej, w sprawie zakończonej decyzją z 8 lipca 2014 r. organ winien był uwzględnić art. 54 ust. 8 ustawy i nie nakładać w związku z tym żadnej opłaty za zajęcie pasa drogowego, uwzględniając, że inwestycja może być realizowana bez konieczności wydania decyzji lokalizacyjnej, a jedynie na podstawie zgłoszenia. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że celem niniejszego postępowania nie jest rozstrzygnięcie powyższego sporu, lecz ocena, czy uzasadniona była odmowa stwierdzenia nieważności decyzji z 8 lipca 2014 r. z tego względu, że nie została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa. O wystąpieniu przesłanki stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 kpa można mówić tylko wówczas, gdy przepisy, których naruszenie skarżąca zarzuca, nie pozostawiają jakichkolwiek wątpliwości co do ich treści, w szczególności jeśli nie wywołują one żadnych sporów interpretacyjnych w doktrynie czy też orzecznictwie. Tymczasem kwestia zastosowania art. 54 ust. 8 ustawy z 7 maja 2010 r. może budzić wątpliwości, o czym świadczy chociażby występująca rozbieżność w orzecznictwie. I tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w nieprawomocnym wyroku z dnia 29 października 2015 r. (sygn. II SA/Ke 732/15) stwierdził, że "wprawdzie w ustawie o drogach publicznych nie ma wprost nawiązania do rozwiązań przyjętych w innych ustawach, w tym w ustawie o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, nie ulega jednak wątpliwości, że omawiany art. 54 ust. 8 tej ustawy, stanowi lex specialis wobec generalnej zasady pobierania opłat za zajęcie pasa drogowego. To prawda, że regulacja tam zawarta zamieszczona została w przepisie, który określa warunki wydania przez wojewodę decyzji o lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej oraz niezbędne elementy składające się na jej treść, jednak z okoliczności tej nie można, w ocenie Sądu, wywodzić prostego wniosku, że jedynie inwestor dysponujący decyzją o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej ma uprawnienie do skorzystania z dobrodziejstwa art. 54 ust. 8. Taka wykładnia pozostawałaby bowiem w sprzeczności z głównym celem ustawodawcy, jakim jest wspieranie i rozwój usług i sieci szerokopasmowych. Lektura ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych wskazuje na to, że prawodawca pozostawił inwestorowi wybór prawnej procedury mającej na celu realizację sieci szerokopasmowej. Możliwość tego wyboru pojawiła się wraz z nowelizacją ustawy poprzez wprowadzenie do jej treści z dniem 16 grudnia 2012r. artykułu 49a (art. 1 pkt 5 ustawy z 12 października 2012r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw, opublikowana w Dz. U. z 2012r. pod poz. 1256). Zgodnie z art. 49 ust. 1, 2 i 3 ustawy, regionalną sieć szerokopasmową lokalizuje się w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej. W sprawach dotyczących lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Regionalna sieć szerokopasmowa jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Obowiązujący od 16 grudnia 2012r. art. 49a ustawy stanowi natomiast, że regionalna sieć szerokopasmowa może być realizowana przez inwestora, bez konieczności uzyskiwania decyzji o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej, na warunkach określonych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Jak widać zatem, celem nowelizacji było dalsze uproszczenie procedur prawnych umożliwiających szybką i sprawną realizację inwestycji polegających na budowie regionalnych sieci szerokopasmowych. Pozostawienie inwestorowi wyboru tej procedury i zwolnienie z obowiązku uzyskania decyzji lokalizacyjnej, o jakiej mowa w art. 49 ust. 1 ustawy, nie może jednak pozbawiać podmiotu realizującego regionalną sieć szerokopasmową wsparcia przewidzianego w art. 54 ust. 8, które – oprócz omawianego już wyżej uproszczenia likwidującego bariery prawne w procesie inwestycyjnym – jest jednym z założeń ustawy w ramach osiągnięcia głównego jej celu, polegającego na unowocześnieniu gospodarki poprzez rozwój usług i sieci szerokopasmowych. Zdaniem Sądu, zawarte w tym przepisie określenie "lokalizacja regionalnej sieci szerokopasmowej" oznacza faktyczny przebieg tej sieci na gruncie, nie zaś prawną formę realizacji inwestycji w drodze uzyskania przez inwestora decyzji o lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej. Za takim rozumieniem omawianej regulacji przemawia fakt, że przedmiotem wsparcia ze strony państwa jest w tym przypadku przedmiot inwestycji (tj. regionalna sieć szerokopasmowa), a nie prawna forma jej realizacji. Trudno sobie bowiem wyobrazić sytuację, w której racjonalny ustawodawca w celu osiągnięcia podstawowego założenia ustawy, o którym była już mowa wyżej, z jednej strony likwiduje bariery prawne dając inwestorowi możliwość wyboru dogodnej dla niego i jak najbardziej efektywnej procedury realizacji inwestycji, a z drugiej strony premiuje zwolnieniem od opłat za zajęcie terenów publicznych, o jakich mowa w art. 54 ust. 8, jedynie tych inwestorów, którzy uzyskają decyzję o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej (...).Tymczasem uproszczenie procedury przewidziane w art. 49a miało i ma nadal na celu przede wszystkim przyspieszenie i usprawnienie procesu realizacji inwestycji polegających na budowie sieci szerokopasmowej, zwłaszcza w sytuacji, gdy inwestor nie ma prawnego obowiązku uzyskiwania decyzji o pozwoleniu na budowę - tak jak w tym przypadku, gdyż wystarczy jedynie zgłoszenie budowy właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 20a ustawy Prawo budowlane. Przypomnienia także wymaga, że decyzja o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej ma ten istotny skutek, że stosownie do art. 54 ust. 4 pkt 3 ustawy, stanowi tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jeżeli inwestor tytuł taki posiada, gdyż grunty przez które ma przechodzić sieć stanowią jego własność, bądź też zawarł umowy cywilnoprawne uprawniające go do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wówczas uzyskiwanie decyzji lokalizacyjnej jest niecelowe; taką właśnie sytuację ustawodawca miał na uwadze wprowadzając art. 49a i pozostawiając inwestorowi wybór dogodnego rozwiązania prawnego w procesie inwestycyjnym". Reasumując Sąd ten stwierdził, że inwestorowi (wykonawcy) regionalnej sieci szerokopasmowej przysługuje uprawnienie do nieodpłatnego zajęcia pasa drogowego, o jakim mowa w art. 54 ust. 8 ustawy także wówczas, gdy realizuje inwestycję na podstawie art. 49a i nie uzyskał decyzji o lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w również nieprawomocnym wyroku z 23 czerwca 2015 r. (sygn. II SA/Rz 459/15) zajął odmienne stanowisko. Mianowicie wskazał, że "racjonalny ustawodawca nie używa określeń w sposób przypadkowy. Do takiego rozumowania uprawnia również fakt, że przepis art. 54 ust. 8 specustawy w całości poświęcony jest decyzji lokalizacyjnej, nie zaś do ogólnych zasad realizacji regionalnej sieci szerokopasmowej. W art. 49a mowa jest również o "realizacji regionalnej sieci" a więc można sądzić, że ustawodawca rozróżnia te dwa pojęcia (...) Zdaniem Sądu rozpoznającego sprawę wszystko to wskazuje na to, że zamiarem ustawodawcy było zwolnienie z opłaty tylko w przypadku realizacji prac na podstawie decyzji lokalizacyjnej. Wskazywałoby to również, że specustawa nie przewidywała zupełnego zwolnienia z opłaty za zajęcie pasa drogowego. Ustawodawca, gdyby przewidywał, że wszystkie prace związane z tą infrastrukturą jeżeli powodują m.in. zajęcie pasa drogowego użyłby zwrotu tak jak w art. 49a w którym jest mowa o dwóch trybach tj. "realizacja". Poza tym przepis art. 54 ust. 8 obowiązywał przed wejściem w życie zmiany specustawy, przez dodanie art. 49a nie zmieniono jego brzmienia ani jego systematyki. Opłata za zajęcie pasa drogowego należy do należności publicznoprawnych. Zakres zwolnień i ulg w takich przypadkach jest ograniczony i wymagana jest ścisła interpretacja przepisów prawa. Gdyby zamiarem ustawodawcy było takie rozumienie art. 54 ust. 8 specustawy, dodając przepis art. 49a zmieniłby również jego brzmienie". Już tylko powyższe rozbieżności w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazują na to, że treść art. 54 ust. 8 ustawy dopuszcza możliwość jego różnej interpretacji w zakresie możliwości stosowania go w sytuacji, gdy realizacja inwestycji następuje bez wcześniejszego uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej, jak miało to miejsce w tej sprawie. Tym samym opowiedzenie się przez organ za jednym z prezentowanych wyżej poglądów nie może być ocenione jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Naruszenie art. 54 ust. 8 ustawy mogłoby co najwyżej stanowić podstawę do uchylenia decyzji w trybie odwoławczym, natomiast nie w trybie stwierdzenia nieważności decyzji. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami).