II SA/Ke 979/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Pędziwilk – Moskal po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu p o s t a n a w i a : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Marszałka Województwa z dnia [...] nakładającą na [...] karę pieniężną w kwocie 3.000 zł za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków. Skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosła ww. Spółka, domagając się jednocześnie wstrzymania wykonania tego rozstrzygnięcia. Uzasadniając wniosek strona wskazała ogólnie na swoją szczególnie trudną sytuację ekonomiczną, na dowód czego przedłożyła sprawozdanie o przychodach, kosztach, wyniku finansowym oraz nakładach na środki trwałe za III kwartał 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jeśli chodzi o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności po przekazaniu akt sądowi, jest to możliwe tylko na wniosek i tylko w razie spełnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tymi przesłankami są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie Sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje wykonanie decyzji (bądź postanowienia) powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010r., sygn. akt II FZ 460/10, dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy bowiem orzeczenie Sądu. Kierując się treścią cyt. regulacji Sąd stwierdza, że Spółka – mimo obowiązku wynikającego z art. 61 § 3 p.p.s.a. – nie dość, że nie powołała się konkretnie na żadną z ww. przesłanek, to nie wykazała ich spełnienia w niniejszej sprawie. Tym samym nie zostało uprawdopodobnione, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wywołać dla strony skutki określone w tym przepisie. We wniosku wskazano jedynie ogólnie na "szczególnie trudną sytuację ekonomiczną" Spółki, nie precyzując jakie skutki – w kontekście tego twierdzenia – wywoła wykonanie zaskarżonej decyzji. Niezależnie od powyższego, odnosząc się do złożonej dokumentacji – którą stanowi przede wszystkim rachunek zysków i strat za III kwartał 2016r. wskazać trzeba, że dane w nim zawarte nie świadczą o ryzyku utraty płynności finansowej strony. Wprawdzie z przedstawionej dokumentacji wynika, że Spółka poniosła stratę w wysokości 271.000 zł w stosunku do wartości przychodów netto ze sprzedaży i zrównanych z nimi w łącznej wysokości 16.606.000 zł, jednak wykazana strata z tytułu działalności gospodarczej nie oznacza wystąpienia przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej. Strata powstaje bowiem wskutek uzyskania nadwyżki kosztów nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. W konsekwencji wykazanie straty w jednym z kwartałów roku rozliczeniowego nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej. Ponadto twierdzenia strony zawarte we wniosku są zbyt ogólne, aby na ich podstawie uznać, że zapłata należności wynikająca z zaskarżonej decyzji może spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. – które nie zostały we wniosku sprecyzowane. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji orzekł jak w sentencji postanowienia – na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a.