II SA/Ke 993/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Żak po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. S. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi L. S. na uchwałę Rady Powiatu w Ostrowcu Świętokrzyskim z dnia 29 października 2013 r. nr XLIV/328/13 w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność Starosty Ostrowieckiego postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. L. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na uchwałę Rady Powiatu w Ostrowcu Świętokrzyskim z dnia 29 października 2013 r. nr XLIV/328/13, w przedmiocie rozpatrzenia skargi z dnia 10 sierpnia 2013 r. na działalność Starosty Ostrowieckiego, podjętą na podstawie art. 12 pkt 11 ustawy o samorządzie powiatowym i art. 229 pkt 4 k.p.a. Jednocześnie wystąpił z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W niniejszej sprawie znajduje zastosowanie przepis art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze. zm.) , dalej "p.p.s.a.", zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że odmowa przyznania prawa pomocy na podstawie ww. przepisu jest dopuszczalna nawet wówczas, gdy sytuacja materialna strony uzasadniała przyznanie prawa pomocy. Oczywista bezzasadność skargi ma natomiast miejsce wówczas, gdy przepis na którym oparto zaskarżone postanowienie jest jednoznaczny, bez konieczności przeprowadzania jakiejkolwiek jego wykładni całkowicie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. O oczywistej bezzasadności skargi z art. 247 p.p.s.a. można mówić wtedy, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Oznacza, to że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. I GZ 187/14; z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. I OZ 329/14). Bezzasadność skargi może również wynikać z braku podstaw do rozpoznania skargi ze względu na to, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, tj. wtedy gdy podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Ta właśnie okoliczność zachodzi w rozpoznawanym przypadku, ponieważ L. S. kwestionuje w skardze uchwałę Rady Powiatu w Ostrowcu Świętokrzyskim z dnia 29 października 2013 r. w przedmiocie rozpatrzenia skargi z dnia 10 sierpnia 2013 r. na działalność Starosty Ostrowieckiego, podjętą na podstawie art. 229 pkt 4 k.p.a. Tymczasem w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że czynności - niezależnie od formy - podejmowane przez organy administracji publicznej w trybie przepisów Działu VIII k.p.a. (art. 221 i nast.) odnoszące się do skarg i wniosków nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym objętym art. 3 p.p.s.a. i stąd nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. W pełni podzielając powyższe stanowisko Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowieniem z dnia 30 grudnia 2014 r. odrzucił skargę L. S. na kwestionowaną uchwałę. W świetle powyższego Sąd orzekł jak w postanowieniu na podstawie art. 247 p.p.s.a.