II SAB/Ke 15/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Pędziwilk - Moskal po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2010r. na posiedzeniu niejawnym skargi P. na bezczynność Wójta w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji postanawia: odrzucić skargę. P. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Wójta w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji, zarzucając organowi brak wydania decyzji administracyjnej w przedmiotowej sprawie oraz niedotrzymanie terminu załatwienia sprawy wyznaczonego do dnia 28 lutego 2010r. Z akt administracyjnych wynika, iż strona skarżąca wnioskiem z dnia 15 grudnia 2008r. (data wpływu – 5 stycznia 2009r.) domagała się od Wójta wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej w miejscowości R. na działce o nr ewid. 2 na terenie gminy D. W toku przedmiotowego postępowania organ zwracał się (pismami z dnia 19 stycznia 2009r.) do Starosty oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o stwierdzenie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla w/w przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Postanowieniem z dnia 26 lutego 2009r. Wójt Gminy nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Następnie, po uzyskaniu w dniu 10 kwietnia 2009r. wymaganego raportu, pismami z dnia 17 sierpnia 2009r. organ zwrócił się do Starosty oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o uzgodnienie warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Pismami z dnia 7 września 2009r. Wójt zwrócił się do w/w organów o wstrzymanie uzgodnienia warunków realizacji w/w inwestycji – z uwagi na potrzebę przeprowadzenia przez niezależnych ekspertów dodatkowych analiz – wobec licznych protestów społeczeństwa. Pismem z dnia 24 września 2009r. Wójt poinformował P. o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do dnia 15 grudnia 2009r. – z uwagi na konieczność zebrania materiału dowodowego. Pismem z dnia 2 grudnia 2009r. organ zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o uzgodnienie warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. W odpowiedzi z dnia 8 stycznia 2010r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wezwał organ do uzupełnienia przedstawionej dokumentacji, co spowodowało wystosowanie do inwestora przez Wójta zobowiązania do nadesłania niezbędnych danych (pismem z dnia 20 stycznia 2010r.). Podobnie, w związku z pismem Państwowego Inspektora Sanitarnego z dnia 14 stycznia 2010r., pismem z dnia 17 lutego 2010r. organ wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia i wyjaśnienia kwestii wskazanych w tym piśmie. Jednocześnie w dniu 20 stycznia 2010r. organ zawiadomił stronę o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do dnia 28 lutego 2010r. – z uwagi na konieczność uzupełnienia dokumentacji przedłożonej przez inwestora. W dniu 22 stycznia 2010r. wnioskodawca złożył w siedzibie Wójta wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, wskazując iż o dodatkowym terminie załatwienia sprawy strona została poinformowana dopiero w dniu 25 września 2009r., pomimo iż przed tą datą wykonała szereg czynności, do których zobowiązany był Wójt z urzędu, w przypadku gdy wydanie decyzji uzależnione było od zajęcia stanowiska przez inny organ. Tymczasem o każdym niezałatwieniu sprawy w terminie organ powinien zawiadomić stronę. Ponadto, pomimo wyznaczenia terminu załatwienia sprawy na dzień 15 grudnia 2009r. sprawa do dnia 22 stycznia 20010r. nie została załatwiona. W odpowiedzi z dnia 27 stycznia 2010r. organ wskazał, iż brak jest podstaw do stwierdzenia, iż doszło do naruszenia prawa. Pismem z dnia 24 lutego 2010r. organ zawiadomił stronę o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do dnia 15 maja 2010r. – z uwagi na konieczność uzupełnienia dokumentacji przedłożonej przez inwestora oraz uzyskania wymaganych uzgodnień. W odpowiedzi na skargę Wójt szczegółowo przedstawił zaistniały w sprawie stan faktyczny oraz wniósł o odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wskazano, iż skarga została wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach po upływie 30 – dniowego terminu, określonego w art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a. Ponadto skarżący nie wyczerpał trybu zażaleniowego, określonego w art. 37 k.p.a. Odnosząc się merytorycznie do zarzutów skargi organ stwierdził, iż wykonuje wszystkie czynności konieczne do wydania decyzji w niniejszym postępowaniu. Natomiast przedłużenie terminu załatwienia sprawy wynikło z potrzeby zapewnienia udziału społeczeństwa, uzyskania niezbędnych opinii oraz zmiany obowiązujących przepisów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga niniejsza podlega odrzuceniu. Na wstępie rozważań prawnych wskazać trzeba, iż zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a., skarga na bezczynność organu przysługuje w tych sprawach, w których są wydawane decyzje administracyjne i określone postanowienia – art. 3 § 2 pkt 1 - 3 oraz w sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa – art. 3 § 2 pkt 4 cyt. ustawy. Z kolei stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy p.p.s.a. skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Pokreślić trzeba, iż przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpocznie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ustawy p.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność organu, polegającą na braku wydania decyzji administracyjnej, bądź określonego postanowienia, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a., to znaczy złożyła zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Zażalenie, o którym mowa we wskazanym przepisie, równoznaczne jest tu ze środkiem zaskarżenia, spełniając zarazem kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 ustawy p.p.s.a. Natomiast skierowanie do organu administracji publicznej wezwania do usunięcia naruszenia prawa – przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego – znajduje uzasadnienie jedynie w sytuacji, gdy ustawa nie przewiduje środków odwoławczych w sprawie będącej przedmiotem skargi (art. 52 § 4 p.p.s.a.). Jest tak najczęściej w sprawach skarg na inne akty bądź czynności, określone w art. 3 § 1 pkt 4 ustawy p.p.s.a. (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 15 maja 2007r., sygn. akt VI SAB/Wa 36/06, LEX nr 347769). W tym miejscu przytoczyć trzeba art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 199, poz. 1227 ze zm.), który stanowi, iż środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia określa decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach (ust. 1), a jej uzyskanie jest wymagane m.in. dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (ust. 2 pkt 2). Nie może zatem budzić jakichkolwiek wątpliwości, iż w niniejszej sprawie P. skarży bezczynność Wójta, polegającą na braku wydania decyzji administracyjnej o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Z tego też względu strona, przed wniesieniem skargi do tut. Sądu, winna była wyczerpać przysługujący jej środek zaskarżenia – poprzez wniesienie zażalenia na bezczynność Wójta do organu wyższego stopnia – Samorządowego Kolegium Odwoławczego – w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Z akt administracyjnych wynika, iż wskazany w art. 52 § 1 ustawy p.p.s.a. warunek, nie został na gruncie niniejszej sprawy spełniony, co czyni skargę P. niedopuszczalną. W tym zakresie należy uznać za trafne stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a.