II SAB/Ke 16/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Pędziwilk - Moskal po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2010r. na posiedzeniu niejawnym skargi P. na bezczynność Wójta w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: odrzucić skargę. P. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, zarzucając organowi brak wystosowania jakiegokolwiek zawiadomienia o stanie postępowania oraz niewydanie decyzji administracyjnej w przedmiotowej sprawie. Z akt administracyjnych wynika, iż strona skarżąca złożyła w dniu 9 września 2008r. w Urzędzie Gminny wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej w miejscowości R. na działce o nr ewid. 2 na terenie gminy . Pismem z dnia 3 października 2008r. organ zawiadomił strony o wszczęciu niniejszego postępowania, a następnie pismami z dnia 21 października 2008r. oraz z dnia 12 listopada 2008r. zwrócił się odpowiednio do Starosty Sandomierskiego oraz Urzędu Lotnictwa Cywilnego o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Pismem z dnia 4 grudnia 2008r. Wójt Gminy poinformował Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej o zawieszeniu prowadzonego postępowania do czasu uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W dniu 22 stycznia 2010r. wnioskodawca złożył w siedzibie Wójta Gminy wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, wskazując iż organ ten nie podjął jakichkolwiek działań zmierzających do załatwienia sprawy – wbrew dyspozycji art. 35 § 1 k.p.a. Nie zawiadomiono także strony o niezałatwieniu sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. W odpowiedzi z dnia 27 stycznia 2010r. organ wskazał, iż brak jest podstaw do stwierdzenia, iż doszło do naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy szczegółowo przedstawił zaistniały w sprawie stan faktyczny oraz wniósł o odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wskazano, iż skarga została wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach po upływie 30 – dniowego terminu, określonego w art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a. Ponadto skarżący nie wyczerpał trybu zażaleniowego, określonego w art. 37 k.p.a. Odnosząc się merytorycznie do zarzutów skargi organ stwierdził, iż wykonuje wszystkie czynności konieczne do wydania decyzji w niniejszym postępowaniu. Natomiast przedłużenie terminu załatwienia sprawy wynikło z potrzeby zapewnienia udziału społeczeństwa, uzyskania niezbędnych opinii oraz zmiany obowiązujących przepisów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga niniejsza podlega odrzuceniu. Na wstępie rozważań prawnych wskazać trzeba, iż zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a., skarga na bezczynność organu przysługuje w tych sprawach, w których są wydawane decyzje administracyjne i określone postanowienia – art. 3 § 2 pkt 1 - 3 oraz w sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa – art. 3 § 2 pkt 4 cyt. ustawy. Z kolei stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy p.p.s.a. skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Pokreślić trzeba, iż przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpocznie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ustawy p.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność organu, polegającą na braku wydania decyzji administracyjnej, bądź określonego postanowienia, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a., to znaczy złożyła zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Zażalenie, o którym mowa we wskazanym przepisie, równoznaczne jest tu ze środkiem zaskarżenia, spełniając zarazem kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 ustawy p.p.s.a. Natomiast skierowanie do organu administracji publicznej wezwania do usunięcia naruszenia prawa – przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego – znajduje uzasadnienie jedynie w sytuacji, gdy ustawa nie przewiduje środków odwoławczych w sprawie będącej przedmiotem skargi (art. 52 § 4 p.p.s.a.). Jest tak najczęściej w sprawach skarg na inne akty bądź czynności, określone w art. 3 § 1 pkt 4 ustawy p.p.s.a. (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 15 maja 2007r., sygn. akt VI SAB/Wa 36/06, LEX nr 347769). W tym miejscu przytoczyć trzeba art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), który stanowi, iż inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jednocześnie z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, iż na terenie objętym planowaną inwestycją nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Nie może zatem budzić jakichkolwiek wątpliwości, iż w niniejszej sprawie Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w Sandomierzu skarży bezczynność Wójta Gminy , polegającą na braku wydania decyzji administracyjnej o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z tego też względu strona, przed wniesieniem skargi do tut. Sądu, winna była wyczerpać przysługujący jej środek zaskarżenia – poprzez wniesienie zażalenia na bezczynność Wójta Gminy do organu wyższego stopnia – Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach – w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Z akt administracyjnych wynika, iż wskazany w art. 52 § 1 ustawy p.p.s.a. warunek nie został na gruncie niniejszej sprawy spełniony, co czyni skargę P. niedopuszczalną. W tym zakresie należy uznać za trafne stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a.