II SAB/Ke 2/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Detka po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym, wniosku K.P. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jej skargi na bezczynność Starosty w przedmiocie wyjaśnienia niezgodności powierzchni i numeru działki postanawia: zwolnić K. P. od kosztów sądowych w całości. We wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych K.P. podała, że znajduje się w bardzo trudnej sytuacji finansowej i zdrowotnej. Skarżąca wskazała, że zamieszkuje wspólnie z córką i wnuczką i jej jedynym dochodem jest renta inwalidzka w wysokości 495 zł. Wnioskodawczyni jest właścicielką mieszkania o powierzchni 20 m², nie dysponuje żadnym majątkiem, posiada kredyt w banku w wysokości 10.000 zł, który przeznaczyła na bieżące koszty utrzymania. K.P. podała, że jest osobą schorowaną, na potwierdzenie czego złożyła zaświadczenia lekarskie oraz kartę informacyjną leczenia szpitalnego. Referendarz sądowy przy Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach zarządzeniem z dnia 2 lutego 2010 r. pozostawił bez rozpoznania zawarty w skardze wniosek K.P. o zwolnienie od kosztów sądowych, z powodu nie uzupełnienia w terminie braków formalnych wniosku. Sprzeciw od powyższego zarządzenia złożyła K.P. Skarżąca wyjaśniła, że jej sytuacja materialna nie uległa zmianie i złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych na urzędowym formularzu. Stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu na zarządzenie lub postanowienie referendarza w przedmiocie prawa pomocy, orzeczenie przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Przedmiotem osądu jest zatem złożony przez K.P. wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym ), przy czym stosownie do art. 245 § 3 u.p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków, albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Z treści złożonego przez skarżącą wniosku wynika, że jest ona osobą starszą i schorowaną. Uzyskiwany przez nią dochód nie pozwala na zaspokojenie wszelkich bieżących potrzeb życiowych, dlatego też K.P. zaciągnęła kredyt w banku, który przeznaczyła na bieżące utrzymanie. Mając na uwadze powyższe należało uznać, że skarżąca nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych, spełnia zatem wszelkie przesłanki do udzielenia jej prawa pomocy. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 245 § 3 i 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.