II SAB/Ke 24/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 lipca 2013r. sprawy ze skargi R. P. i T.K. na bezczynność Starosty w przedmiocie potwierdzenia odpowiednim aktem prawnym zakupu na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej oddala skargę. R. P. i T. K. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na bezczynność Starosty w sprawie potwierdzenia odpowiednim aktem prawnym zakupu na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w [...], żądając zobowiązania Starosty do "wydania lub uzyskania odpowiedniego aktu prawnego w sprawie wywłaszczenia nieruchomości" oraz unieważnienia postanowienia Wojewody z dnia [...], argumentując, że zostało ono "wydane merytorycznie przez organ niewłaściwy w sprawie", "jest błędne", a skarżący nadal są stroną postępowania administracyjnego. Zarządzeniem z dnia 13 maja 2013r. Przewodniczący Wydziału II tut. Sądu na podstawie art. 57 § 3 ustawy P.p.s.a zarządził rozdzielenie skarg R. P. i T. K. na: 1) bezczynność Starosty, 2) postanowienie Wojewody z dnia [...] zawartych w jednym piśmie z dnia 5 kwietnia 2013r. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej. Z uzasadnienia odpowiedzi na skargę oraz z akt sprawy przekazanych Sądowi wynika, że decyzją z dnia 28 stycznia 2013 r. ( k. 5 akt administracyjnych) Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, po rozpatrzeniu wniosków R. P. oraz Burmistrza Miasta o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia 19 marca 2010r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody z dnia 28 września 2000r. w zakresie pkt I utrzymującego w mocy decyzję Starosty z dnia 31 maja 2000r. w części pkt 1,4,5 oraz umarzającej postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody z dnia 28 września 2000 r. w pozostałej części, tj. pkt II - m.in. uchylił decyzję Ministra Infrastruktury z dnia 19 marca 2010r. w części odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody z dnia 28 września 2000r. i stwierdził nieważność decyzji Wojewody z dnia 28 września 2000r. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty z dnia 31 maja 2000 r. znak: GN.II.72214/40/98/2000 w części dotyczącej pkt 1,4 i 5. Z kolei decyzją z dnia 25 lutego 2013 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej uchylił decyzję Ministra Infrastruktury z dnia 16 marca 2010r. oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Infrastruktury z dnia 17 września 2009r. i stwierdził nieważność decyzji Wojewody z dnia 28 września 2000 r. w zakresie pkt II decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty z dnia 31 maja 2000 roku w zakresie pkt 2 i 3, dotyczących rozliczeń z tytułu zwrotu nieruchomości. Tym samym stwierdzono nieważność decyzji o zwrocie nieruchomości wywłaszczonej położonej w [...], oznaczonej jako działka nr [...]. Jak wynika z uzasadnień ww. decyzji (k. 3 akt administracyjnych), rozstrzygnięcia te zapadły na skutek prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 13.11.2012 r. sygn. akt I A Ca 1015/12 , który ustalił, że umowa z dnia 17 lipca 1974 r. sprzedaży nieruchomości oznaczonej jako działka nr 1129 jest nieważna. K. M. (pełnomocnik T. K.) pismem z dnia 31 stycznia 2013 r., w związku z ww. wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Krakowie, domagała się od Starosty wydania decyzji o wywłaszczeniu ww. nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa lub potwierdzenia innym aktem przeniesienia jej własności na rzecz Skarbu Państwa. Jak wynika z akt sprawy (k.7-10) pismami z dnia 20 lutego 2013r. Starosta wystąpił do Sądu Apelacyjnego w Krakowie o nadesłanie prawomocnego wyroku z 13 listopada 2012r. oraz do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej o wydanie zaświadczenia stwierdzającego czy w zakreślonym terminie 30 dni od daty doręczenia decyzji z dnia 28 stycznia 2013r. strony postępowania wniosły skargę na ww. decyzje do WSA w Warszawie. W odpowiedzi na pismo skarżącego z dnia 31 stycznia 2013r. Starosta pismem z dnia 26 lutego 2013r. poinformował, że kompletuje dokumenty związane ze sprawą nieruchomości położonej w [...] i w tym celu zwrócił się do Sądu Apelacyjnego w Krakowie o nadesłanie odpisu wyroku, na który powołuje się skarżący oraz do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej oraz Wojewody o nadesłanie dokumentów w tej sprawie. Po uzyskaniu tej dokumentacji podejmie dalsze czynności administracyjne w sprawie przedmiotowej nieruchomości. Z kolei R. P. pismem z dnia 05.02.2013r. (wpływ do organu 6.02.2013r.) wystąpiła do Starosty o potwierdzenie "odpowiednim aktem prawnym" faktu "zakupu nieruchomości działki [...] na rzecz Skarbu Państwa". Pismo nie było opatrzone podpisem wnioskodawcy, w związku z powyższym organ pismem z dnia 26 lutego 2013r. wezwał R. P. do usunięcia ww. braku w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma. W dniu 6 lutego 2013 r. R. P. wniosła do Wojewody skargę na bezczynność Starosty. Pismem z dnia 27.02.2013 skarżąca ponownie wystąpiła do Starosty o "wydanie decyzji na co została zakupiona nieruchomość [...]", o dokonanie zmian wpisów w księdze wieczystej [...]oraz o "wystąpienie z wnioskiem o stwierdzenie przez Sąd o zasiedzeniu nieruchomości w dobrej wierze". W dniu 5 marca 2013 roku Starosta przesłał do Wojewody wyjaśnienia oraz akta związane ze skargą (k.23 akt administracyjnych). Z notatki służbowej sporządzonej przez pracownika Starostwa Powiatowego wynika, że w dniu 6 marca 2013r. zgłosiła się R. P. celem uzupełnienia braku formalnego podania z dnia 05.02.2013r., jednak nie było to możliwe z uwagi na fakt, że podanie to zostało przekazane Wojewodzie przy piśmie z dnia 04.03.2013r. W odpowiedzi na pismo skarżącej z 27 lutego 2013r. Starosta pismem z dnia 7 marca 2013r. poinformował, że czynności administracyjne w sprawie nieruchomości położonej w [...] zostaną podjęte po otrzymaniu stosownych dokumentów z Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, od Wojewody oraz z Sądu Apelacyjnego w Krakowie. Organ nadmienił również, że dokumenty związane z pismami skarżących z dnia 5 lutego 2013r. i z dnia 31 stycznia 2013r. zostały przesłane przez organ do Wojewody pismami z dnia 4 marca 2013r. i z dnia 5 marca 2013r. Kolejnym pismem z dnia 8 marca 2013r. skierowanym do Starosty skarżąca wezwała organ do "podjęcia działania w sprawie bezprawnego zwrotu [...]" oraz do "wydania decyzji z podanym prawdziwym celem wywłaszczenia". Pismem z dnia 14 marca 2013r. Starosta przekazał Wojewodzie pismo K. M. (pełnomocnika skarżącego) z dnia 7 marca 2013r., zatytułowane "skarga na bezczynność Starosty", w którym podniesiono, że "ewentualne skargi na decyzję Ministra nie mają znaczenia w sprawie, nie stanowią przeszkody w wydaniu decyzji". O przekazaniu tego pisma Wojewodzie organ poinformował pełnomocnika skarżącego pismem z dnia 15 marca 2013r. Postanowieniem z dnia 26 marca 2013r. Wojewoda, na podstawie art. 123 § 1 i § 2 w związku z art. 37 § 1 K.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia złożonego przez R. P. oraz T. K. na bezczynność Starosty w sprawie potwierdzenia odpowiednim aktem prawnym zakupu na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w [...]- uznał zażalenie za nieuzasadnione. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że pismem z dnia 6.02.2013r., przesłanym do Wojewody za pomocą środków komunikacji elektronicznej (ePUAP), R. P. złożyła skargę na bezczynność Starosty, w której wniosła o "bezzwłoczne zobowiązanie Starosty do działania" zgodnie z wezwaniem z dnia 5.02.2013r., załączonym do tego pisma. W ww. piśmie z dnia 05.02.2013r., wnioskodawczyni powołując się na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 28 stycznia 2013r. oraz wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 13 listopada 2012r., sygn. akt I A Ca 405/12 wniosła "o potwierdzenie (..) odpowiednim aktem prawnym" "zakupu nieruchomości działki nr 1129 przy ul. Opatowskiej 3a na rzecz Skarbu Państwa". Następnie pismem z dnia 27.02.2013r., przesłanym do Wojewody za pomocą środków komunikacji elektronicznej (ePUAP), K.M. złożyła skargę na bezczynność Starosty, w której podniosła, że powodem złożonej skargi jest brak reakcji Starosty na jej wniosek z dnia 31 stycznia 2013r., w którym wezwała Starostę do wydania decyzji wywłaszczeniowej w miejsce nieważnego aktu notarialnego z dnia 17.07.1974r. dotyczącego umowy zakupu przez Skarb Państwa ww. działki [...] ub innym aktem potwierdzenie przeniesienia własności tej nieruchomości na Skarb Państwa oraz wniosła do Wojewody cyt. "o zobowiązanie Starosty do bezzwłocznego usunięcia niepewności w sprawie stanu prawnego nieruchomości jaki powstał po unieważnieniu decyzji zwrotu wywłaszczonej nieruchomości przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej". Pismami z dnia 25.02.2013r. i z dnia 06.03.2013r. organ wystąpił do Starosty o ustosunkowanie się do zarzutów podniesionych w ww. skargach oraz przesłania dokumentów związanych z treścią skarg. W odpowiedzi na pismo z dnia 25.02.2013r., Starosta w piśmie z dnia 04.03.2013r., wskazał, że podanie R. P. z dnia 05.02.2012r. nie było opatrzone podpisem wnioskodawczyni. W związku z tym, pismem z dnia 26.02.2013r., organ wezwał R. P. do uzupełnienia braku formalnego podania poprzez jego własnoręczne podpisanie. Nadto w związku z faktem, iż decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 28 stycznia 2013r., wpłynęła do Starostwa w dniu 04.02.2013r., oraz, że Starosta nie uczestniczył w postępowaniu sądowym przed Sądem Apelacyjnym w Krakowie, pismami z dnia 20 lutego 2013r., wystąpiono do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej o przesłanie zaświadczenia stwierdzającego czy zostały wniesione skargi do sądu administracyjnego na decyzję z dnia 28.01.2013r., oraz do Sądu Apelacyjnego w Krakowie o przesłanie odpisu wyroku z dnia 13.11.2012r. W końcowej części ww. pisma z dnia 04.03.2013r., starosta wyjaśnił, że podejmie czynności administracyjne związane z nieruchomością położoną w [...] po otrzymaniu dokumentów, o które wystąpił pismami z dnia 20.02.2013r. oraz, że odpowiedź na pismo z dnia 05.02.2013r. zostanie wnioskodawczyni udzielona po podpisaniu podania. Następnie Starosta przy piśmie z dnia 05.03.2013r., przekazał organowi pismo K. M. - pełnomocnika T. K. skierowane "do Wojewody za pośrednictwem Starosty" złożone za pomocą środków komunikacji elektronicznej (ePUAP), zatytułowane "Informacja skarga na bezczynność dot. Starosty wezwanie dnia 27.02.2013r.", (tożsame z pismem, które wpłynęło do Wojewody Świętokrzyskiego w dniu 27.02.2013r.). Jednocześnie Starosta wyjaśnił, że pismem z dnia 26.02.2013r., udzielił odpowiedzi K. M. na pismo z dnia 31.01.2013r., iż wystąpił do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej o przesłanie zaświadczenia stwierdzającego czy została wniesiona skargę na decyzję z dnia 28.01.2013r., do Sądu Apelacyjnego w Krakowie o przesłanie odpisu wyroku z dnia 13.11.2012r. Organ poinformował jednocześnie, że po uzyskaniu tych dokumentów podejmie dalsze czynności administracyjne w sprawie nieruchomości położonej w Sandomierzu przy ul. Opatowskiej 3a. Kolejnym pismem z dnia 14.03.2013r., Starosta przekazał Wojewodzie pismo K. M. z dnia 07.03.2013r., zatytułowane "skarga na bezczynność Starosty", w którym podniesiono, że "ewentualne skargi na decyzję Ministra nie mają znaczenia w sprawie, nie stanowią przeszkody w wydaniu decyzji". Rozpatrując złożone zażalenie Wojewoda podał, że zgodnie z art. 61 § 1 K.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, zaś datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej (art. 61 § 3 K.p.a.), jednak nie każde żądanie zgłoszone do organu powoduje wszczęcie postępowania. W niniejszej sprawie Sąd Apelacyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 13.11.2012r., sygn. akt I A Ca 1015/12 stwierdził, iż umowa z dnia 17.07.1974r., sprzedaży nieruchomości położonej w [...] zawarta pomiędzy B i S. F. a Skarbem Państwa jest nieważna. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia 28.01.2013r. m.in. stwierdził nieważność decyzji Wojewody z dnia 28.09.2000r. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty z dnia 31.05.2000r., w części dot. pkt 1, 4 i 5 wydanej w sprawie zwrotu opisanej wyżej nieruchomości. Unieważnienie decyzji orzekającej o zwrocie nieruchomości położonej w [...]spowodowało, że R. P. i T. K. , utracili przymiot strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. Tym samym R. P. i T. K. , utracili legitymację do występowania z jakimikolwiek roszczeniami dotyczącymi nieruchomości położonej w [...]. Skoro zatem żądania wnioskodawców skierowane do Starosty, a dotyczące: potwierdzenia odpowiednim aktem prawnym zakupu na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w [...] San, zostały złożone przez osoby nie mające w sprawie interesu prawnego - brak jest podstaw prawnych do uznania, iż organ administracji publicznej - Starosta , pozostaje w bezczynności. Dodatkowo organ stwierdził, iż Starosta w odpowiedzi na pismo R. P. z dnia 05.02.2013r. oraz na pismo K. M. - pełnomocnika T. K. , udzielił odpowiedzi pismami z dnia 26.02.2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga na bezczynność nie jest zasadna i jako taka podlegała oddaleniu. R. P. i T. K. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na bezczynność Starosty w sprawie potwierdzenia odpowiednim aktem prawnym zakupu na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w [...], żądając zobowiązania Starosty do "wydania lub uzyskania odpowiedniego aktu prawnego w sprawie wywłaszczenia nieruchomości". Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność organu, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 K.p.a., to znaczy złożyła zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Zażalenie o którym mowa we wskazanym przepisie, równoznaczne jest tu ze środkiem zaskarżenia i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, skarżący przed wniesieniem niniejszej skargi zaskarżyli bezczynność Starosty zażaleniem skierowanym do Wojewody. Postanowieniem z dnia 26 marca 2013r. Wojewoda, na podstawie art. 123 § 1 i § 2 w związku z art. 37 § 1 K.p.a. uznał zażalenie skarżących za nieuzasadnione. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy P.p.s.a., sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a tj. w sprawach, w których sądy administracyjne właściwe są do rozpoznawania skarg na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Z powyższej regulacji wynika, że skarga na bezczynność dotyczy niepodejmowania przez organy administracji publicznej aktów lub czynności w sprawach indywidualnych, a więc takich, które odnoszą się do konkretnego podmiotu i regulujących jego sytuację prawną. Zatem z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu albo nie podjął stosownej czynności (zob.: T. Woś: Postępowanie sądowoadministracyjne, Wyd. Prawnicze PWN, Warszawa 1996, s. 62-63). Nie może przy tym budzić wątpliwości, iż skutecznie może żądać wszczęcia postępowania administracyjnego tylko podmiot, który wykaże, że ma przymiot strony w rozumieniu art. 28 K.p.a., a tego skarżący nie uczynili w swoich pismach kierowanych do organów. Innymi słowy, co do zasady można przyjąć, że obowiązek działania organu właściwego do załatwienia sprawy administracyjnej powstaje tylko w sytuacji gdy z żądaniem wystąpi podmiot mający przymiot strony w rozumieniu art. 28 K.p.a., a więc podmiot który posiada interes prawny oparty na konkretnym przepisie prawa materialnego. Sąd podziela przy tym stanowisko prezentowane w doktrynie i orzecznictwie, zgodnie z którym skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (por. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne..., s. 378, postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 1620/12 - dostępne w Centralnej Bazie Sądów Administracyjnych). Z akt sprawy wynika (k. 35 akt administracyjnych - uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 29.06.2011r., sygn. akt I A Ca 405/11 i k. 7 akt sądowych), że skarżących łączyła z Gminą na czas nieoznaczony na preferencyjnych warunkach finansowych umowa najmu z dnia 15 marca 2000r. lokalu położonego w budynku znajdującym się na przedmiotowej nieruchomości z przeznaczeniem na prowadzenie pracowni twórcy w dziedzinie kultury i sztuki. Prawomocnym wyrokiem Sąd Rejonowy orzekł eksmisję skarżących z tego lokalu. Ww. nieruchomość objęta była postępowaniem, prowadzonym w trybie art. 136 i art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zakończonym wydaniem ostatecznej decyzji w sprawie jej zwrotu. Decyzją z dnia 28 stycznia 2013 r. (k. 5 akt administracyjnych) Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, po rozpatrzeniu wniosków R. P. oraz Burmistrza Miasta Sandomierza o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia 19 marca 2010r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody z dnia 28 września 2000r. w zakresie pkt I utrzymującego w mocy decyzję Starosty z dnia 31 maja 2000r. w części pkt 1,4,5 oraz umarzającej postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody z dnia 28 września 2000 r. w pozostałej części tj. pkt II - m.in. uchylił decyzję Ministra Infrastruktury z dnia 19 marca 2010r. w części odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody z dnia 28 września 2000r. i stwierdził nieważność decyzji Wojewody z dnia 28 września 2000r. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty z dnia 31 maja 2000 r. znak: GN.II.72214/40/98/2000 w części dotyczącej pkt 1,4 i 5. Z kolei decyzją z dnia 25 lutego 2013 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej uchylił decyzję Ministra Infrastruktury z dnia 16 marca 2010r. oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Infrastruktury z dnia 17 września 2009r. i stwierdził nieważność decyzji Wojewody z dnia 28 września 2000 r. w zakresie pkt II decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty z dnia 31 maja 2000 roku w zakresie pkt 2 i 3, dotyczących rozliczeń z tytułu zwrotu nieruchomości. Jak wynika z uzasadnień ww. decyzji (k. 3 akt administracyjnych), rozstrzygnięcia te zapadły na skutek prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 13.11.2012 r. sygn. akt I A Ca 1015/12 r., który ustalił, że umowa z dnia 17 lipca 1974 roku sprzedaży nieruchomości oznaczonej jako działka nr 1129 jest nieważna. Z treści art. 138 ust. 2 tej ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że najem, dzierżawa, użyczenie zwracanej nieruchomości wygasa z upływem 3 miesięcy od dnia, w którym decyzja o zwrocie stanie się ostateczna. Taki stan faktyczny sprawy - jaki wynika z dostępnych Sądowi akt administracyjnych - pozwala na stwierdzenie, że skarżącym nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. w sprawach dotyczących przedmiotowej nieruchomości, skoro nie wykazali, że posiadają interes prawny oparty na konkretnym przepisie prawa materialnego. Zdaniem Sądu, podstawy takiej - w przypadku skarżących - nie może w szczególności stanowić art. 138 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, skoro prawo najmu nieruchomości wygasło w związku z tym, że decyzja o zwrocie stała się ostateczna i od tego momentu upłynął już okres 3 miesięcy. Faktu tego nie zmieniło późniejsze stwierdzenie nieważności tej decyzji. Prawo najmu nie może bowiem powstać na powrót ("nie odżywa") skoro wcześniej wygasło. Tym samym, skarżący utracili legitymację do występowania z roszczeniami dotyczącymi przedmiotowej nieruchomości, co w konsekwencji nie powoduje stanu bezczynności organu, do którego skierowano żądanie. To z kolei, powoduje niemożność uznania skarżących za podmiot uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność (art. 50 ustawy P.p.s.a.). Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 07.01.2002r., sygn. akt. IV SAB 105/01 "podmiot nie mający interesu prawnego w danej sprawie, nie może skutecznie (w świetle przepisów prawa) dochodzić swych praw, opierając swoje roszczenia na zarzucie bezczynności organów. W takiej sytuacji pozostaje jedynie możliwość składania skarg i wniosków, które są rozpatrywane na zasadach określonych przepisami działu VIII K.p.a.". Zatem w stanie faktycznym i prawnym tej sprawy skarga podlegała oddaleniu na zasadzie art. 151 p.p.s.a.