II SAB/Ke 31/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Żak po rozpoznaniu w dniu 28 września 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.K. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 13 października 2011r., sygn. akt II SAB/Ke 15/11 w sprawie ze skargi D.K. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w przedmiocie samowoli budowlanej postanawia: I. odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego; II. zwrócić D.K. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Postanowieniem z dnia 13 października 2011r.. sygn. akt II SAB/Ke 15/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach umorzył postępowanie ze skargi D. K. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w przedmiocie samowoli budowlanej. Postanowienie to uprawomocniło się z dniem 13 grudnia 2011r. W dniu 4 września 2012r. (data nadania przesyłki na poczcie) D. K. wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego powyższym postanowieniem, wskazując w uzasadnieniu, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 11 października 2011r. nakładająca na B. i M. małż. Ł. obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, a której wydanie uzasadniało umorzenie przez Sąd postępowania w przedmiocie bezczynności, od początku była obarczona wadą nieważności, co potwierdził Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, uchylając to rozstrzygnięcie decyzją z dnia 21 maja 2011r., oraz Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymując decyzją z dnia 2 lipca 2012r. rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W tej sytuacji zdaniem skarżącej Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K.nadal pozostaje od ponad 12 lat w bezczynności, a wydanie decyzji z dnia 11 października 2011r. miało jedynie na celu wprowadzenie Sądu w błąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w dziale VII tej ustawy, można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym wyrokiem. W myśl art. 280 § 1 tej ustawy Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Stosownie do art. 271 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. W myśl art. 272 § 1 p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską (§ 3). Stosownie do art. 273 § 1 p.p.s.a., można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Ponadto można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (§ 2). Można też żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. Zgodnie z art. 274 p.p.s.a. z powodu przestępstwa można żądać wznowienia jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że skarga o wznowienie postępowania nie została oparta na żadnej z ww. podstaw ustawowych. Skarżąca domaga się wznowienia postępowania z tego powodu, że decyzja z dnia 11 października 2011r. uzasadniająca umorzenie postępowania w sprawie II SAB/Ke 15/11 została później wyeliminowana z obrotu prawnego w trybie nadzwyczajnym. W dacie orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny decyzja ta jednak funkcjonowała w obrocie prawnym, a jej wydanie stanowiło podstawę do umorzenia postępowania sądowego, albowiem z tą chwilą organ nie pozostawał już w bezczynności. Z akt sprawy nie wynika aby decyzja ta została podrobiona czy przerobiona, a postanowienie Sądu z dnia 13 października 2011r. zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Skarżąca nie wskazała również okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. W świetle powyższego skarga o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie, jako nie oparta na żadnej z ustawowych podstaw wznowienia, podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi o wznowienie postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.