II SAB/Ke 40/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w składzie następującym: Sędzia WSA Renata Detka po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2008 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na bezczynność Wojewody w przedmiocie wszczęcia postępowania nadzorczego postanawia: odrzucić skargę. Zarządzeniem nr [...] z dnia [...] Prezydent Miasta, na podstawie art. 33 ust. 2 i art. 40 ust. 2 pkt 2 oraz art. 42 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, nadał Urzędowi Miasta Regulamin Organizacyjny, stanowiący załącznik do zarządzenia i orzekł, że traci moc Regulamin Organizacyjny Urzędu Miasta, stanowiący załącznik do Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...]. W dniu 12 października 2007 r. skarżąca zwróciła się do Wojewody o wszczęcie postępowania nadzorczego w związku z wydaniem przez Prezydenta Miasta "bezprawnego i nie znajdującego podstawy prawnej w ustawie o samorządzie gminnym Zarządzenia Nr [...] z dnia [...], zmienionego Zarządzeniem Nr [...] z dnia [...]" W odpowiedzi na powyższe, Wojewoda w piśmie z dnia [...] poinformował, że stosownie do art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym regulamin organizacyjny urzędu gminy nadaje wójt, (burmistrz, prezydent miasta) w drodze zarządzenia. W poprzedniej regulacji prawnej uprawnienia ustawowe do nadawania regulaminu organizacyjnego posiadały rady gmin i rady miejskie, dlatego też właściwym było zastosowanie w § 2 Zarządzenia Nr [...] zapisu wskazującego na fakt utraty mocy Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Miasta, stanowiącego załącznik do Uchwały nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...]. Ponadto organ wskazał, że stosownie do art. 91 ust. 1 cyt. ustawy organ ma 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia na przeprowadzenie analizy tych aktów pod względem zgodności z prawem. Jednocześnie organ poinformował skarżącą o treści art. 101 ustawy. W dniu 21 listopada 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wpłynęła skarga K. S. "na postępowanie nadzorcze Wojewody w sprawie o sygn. znak: [...] z dnia [...].", w której domagała się wszczęcia postępowania nadzorczego w zakresie oceny zgodności z prawem Zarządzeń Prezydenta Miasta Nr [...] Nr [...] i nakazanie Wojewodzie stwierdzenia nieważności powołanych zarządzeń. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie, podając, że nie zostało wydane rozstrzygnięcie nadzorcze dotyczące powyższych zarządzeń, a jedynie udzielono skarżącej informacji dotyczącej ustawowych uprawnień do nadawania regulaminu organizacyjnego oraz terminu, w jakim Wojewoda przeprowadza analizę uchwał i zarządzeń pod względem zgodności z prawem. Skarga dotyczy więc pisemnej informacji, która nie jest aktem z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co uzasadnia jej odrzucenie. Co więcej skarga nie może zmierzać do spowodowania wydania przez Wojewodę określonego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty zawarte w skardze nie mogą być przedmiotem merytorycznej kontroli sądowej, albowiem skarga jest niedopuszczalna, a co za tym idzie podlegać musi odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Jak wynika z treści skargi oraz pism procesowych składanych przez K.S. w postępowaniu sądowym, przedmiotem jej żądania jest bezczynność Wojewody w zakresie postępowania nadzorczego. Tego typu skarga – na bezczynność organu - może zostać wniesiona do sądu administracyjnego, ale jedynie w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., do których nie należą akty nadzoru wydawane między innymi przez wojewodę (wymienione w art. 3 § 2 pkt 7 p.p.s.a.). Wyjaśnienia wymaga, że rozstrzygnięcie nadzorcze wydawane jest w sytuacji przewidzianej w art. 91 ust. 1a ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz.U.01.142.1591 ze zm./ tj. wówczas gdy wojewoda orzeka o nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy sprzecznych z prawem. Zatem rozstrzygnięciem nadzorczym w rozumieniu przepisów cyt. ustawy jest tylko taka decyzja organu nadzorczego, która władczo ingeruje w uchwałodawczą działalność organów gminy, najczęściej stwierdzając nieważność konkretnej uchwały z powodu jej sprzeczności z prawem (art. 91 ust. 1). Na rozstrzygnięcie nadzorcze przysługuje skarga gminie lub związkowi komunalnemu, których interes prawny lub uprawnienie albo kompetencje zostały naruszone (art. 98 ust. 1 i 3 ustawy o samorządzie gminnym ). Podkreślić należy, że organ nadzoru prowadzi postępowanie nadzorcze zawsze z urzędu i dlatego brak reakcji organu nadzoru na pismo żądające stwierdzenia w trybie nadzoru nieważności uchwały, czy zarządzenia organu gminy, nie zostało przez ustawodawcę potraktowane jako przypadek bezczynności organu, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a, który może zostać zaskarżony do sądu administracyjnego. Jeśliby nawet przyjąć – jak sugeruje Wojewoda w odpowiedzi na skargę - że intencją K. S. było zaskarżenie pisma z dnia [...], to również i w tym przypadku skarga podlega odrzuceniu. Wyszczególnienie w dyspozycji art. 3 § 2 p.p.s.a. wymienionych wyżej aktów, które objęte zostały kontrolą sądową, jest wyczerpujące, a to oznacza, że skarga wniesiona na jakikolwiek inny akt, czynność bądź zaniechanie organu, jest niedopuszczalna. Pisma informujące i wyjaśniające – do jakich należy skierowane do skarżącej pismo Wojewody datowane na dzień [...] - nie mieszczą się w kategorii spraw objętych art.3 § 2 p.p.s.a., wobec czego nie mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe skargę należało odrzucić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.