II SAB/Ke 46/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2008 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. G. na bezczynność Rady Miejskiej w przedmiocie likwidacji przejazdu postanawia: odrzucić skargę. W dniu 9 września 2008 r. S. G. złożył ustnie do protokołu skargę zatytułowaną "zażalenie" na bezczynność Rady Miejskiej, a "w szczególności na K. S., Przewodniczącego Rady Miejskiej oraz S. R., Przewodniczącego Komisji Rewizyjnej Rady Miejskiej" w przedmiocie nie załatwienia całościowo sprawy dotyczącej bezprawnej, dzikiej drogi zlokalizowanej w K. przy ul. [...] na działce o nr [...]. W uzasadnieniu skargi S. G. wskazał, że Rada Miejska bagatelizuje jego sprawę i nie podejmuje żadnych starań by ją rozstrzygnąć zgodnie z prawem. Skarżący wskazał, że został w sposób legalny wyznaczony dojazd do posesji przy ul. [...], tj. wjazd od ulicy [...]. Powyższa skarga została przekazana do organu w dniu 9 września 2008 r., który w odpowiedzi na nią wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie. Rada Miejska wskazała, że skarga dotycząca przejazdu pojazdów samochodowych do budynków położonych na działkach przy ul. [...] (nr ewid. [...] i [...]) przez działkę o nr ewid. [...], stanowiąca własność Miasta, która jest położona w bezpośrednim sąsiedztwie budynku mieszkalnego, gdzie znajduje się mieszkanie skarżącego, nie dotyczy sprawy z zakresu administracji publicznej, a więc nie należy do kognicji sądów administracyjnych. Organ podkreślił, że skarga na bezczynność nie przysługuje, gdy po stronie organu brak jest kompetencji do działania wynikającego z przepisów prawa, na co wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w Krakowie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie w wyroku z dnia 14 października 1997 r., sygn. akt II SA/Kr 1883/96. Rada Miejska wskazała, że z akt administracyjnych wynika, iż skarżący nie akceptuje faktu przejazdu mieszkańców posesji położonych przy ul. [...] Nr [...] i [...] częściowo utwardzonym pasem gruntu o szerokości 2,55 m na działce nr [...], przebiegającej w odległości 1,5 m od budynku położonego przy ul [...], w którym S. G. zamieszkuje. Pas gruntu nie stanowi drogi publicznej ani wewnętrznej, nie została na nim ustanowiona służebność drogi koniecznej, skarżący natomiast mimo iż był wielokrotnie informowany przez różne organy o cywilnoprawnym charakterze sprawy, nie dochodzi swych roszczeń na drodze sądowego postępowania cywilnego, nie był również zainteresowany proponowaną zamianą mieszkania. Organ podał, że Wspólnota Mieszkaniowa budynku, w którym skarżący zamieszkuje nie skorzystała z możliwości nabycia na preferencyjnych warunkach części działki Nr [...] w celu poprawienia warunków zagospodarowania tejże nieruchomości, zgodnie z uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] w sprawie zasad sprzedaży lub oddania w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowych lub ich części stanowiących własność Miasta, przyległych do nieruchomości będących we współwłasności lub współużytkowaniu wieczystym właścicieli wyodrębnionych lokali. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty zawarte w skardze nie mogą być przedmiotem merytorycznej kontroli sądowej, albowiem skarga nie została wniesiona na bezczynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., a co za tym idzie podlegać musi odrzuceniu ( art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.). Stosownie do powołanego na wstępie przepisu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a nadto na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Wyszczególnienie wymienionych wyżej aktów jest wyczerpujące, a to oznacza, że skarga wniesiona na bezczynność organu w jakichkolwiek innych przypadkach niż określone w dyspozycji art. 3 § 2 pkt 1 – 4 p.p.s.a. jest niedopuszczalna. Jak wynika ze skargi oraz z akt administracyjnych niniejszej sprawy, S. G. domagał się od organów administracji podjęcia działań zmierzających do likwidacji przejazdu przez działkę będącą własnością Gminy o nr [...] do posesji przy ul. [...]. Natomiast przedmiotem jego niniejszej skargi do Sądu jest bezczynność Rady Miejskiej, polegająca na niepodjęciu działań zmierzających do likwidacji tego przejazdu. Z dołączonych do skargi pism, w szczególności z pism z dnia 16 czerwca 2008 r. skierowanych do Przewodniczącego Rady Miejskiej i do Przewodniczącego Komisji Rewizyjnej Rady Miejskiej wynika, że bezczynność tego organu ma polegać na braku reakcji Rady Miejskiej na pisma S. G. i K. G. z dnia 29 listopada 2007 r., 28 stycznia 2008 r. i 17 marca 2008 r. wysłane do Prezydenta Miasta o podjęcie interwencji w sprawie likwidacji przejazdu przez działkę nr [...] do posesji przy ulicy [...], skierowane również do wiadomości Rady Miejskiej. Wniosek stąd, że wspomniane pisma S. G. i K. G. z dnia 16 czerwca 2008 r., skierowane do Przewodniczącego Rady Miejskiej i do Przewodniczącego Komisji Rewizyjnej tej rady, należy potraktować jako tzw. skargi obywatelskie wniesione w trybie art. 227 kpa. Zgodnie bowiem z art. 229 pkt 3 kpa, jeżeli przepisy szczególne nie określają innych organów właściwych do rozpatrywania skarg, jest organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności prezydenta miasta, z wyjątkiem spraw określonych w pkt 2 dotyczących zadań zleconych z zakresu administracji rządowej - rada gminy (w niniejszym przypadku rada miejska). Rozstrzygnięcia podejmowane przez organy administracji publicznej w ramach rozpoznawania skarg obywatelskich przewidzianych w art. 227 kpa, nie podlegają jednak zaskarżeniu do sądu administracyjnego, podobnie jak i bezczynność organów w tych sprawach, albowiem nie należą do żadnej z kategorii aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. (por. B.Adamiak, J.Borkowski. Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz. Wydanie 7, W-wa 2005, Wydawnictwo C.H.Beck, str.848). Z tych samych względów przedmiotem zaskarżenia nie może być działalność organu, którego dotyczy skarga obywatelska złożona na podstawie art. 227 kpa. Dlatego skarga S G. podlegała odrzuceniu. Ubocznie należy dodać, że nawet gdyby przyjąć, iż skarżący upatruje bezczynności Rady Miejskiej w tym, że sam ten organ nie podejmuje działań zmierzających do likwidacji przedmiotowego przejazdu, to i taka skarga podlegałaby odrzuceniu. Z dołączonego do akt sprawy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 14 października 1997 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 1883/96 wynika, że sąd ten stwierdził nieważność decyzji Wojewody z dnia z dnia [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta, wydanych w oparciu o przepisu ustawy prawo budowlane, a dotyczących odmowy likwidacji spornej drogi. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Sąd podkreślił, że powyższe decyzje zostały wydane bez podstawy prawnej z uwagi na brak w polskim systemie prawnym przepisu, który pozwoliłby na załatwienie przedmiotowej sprawy w formie decyzji administracyjnej. W szczególności podstawy prawnej do rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy nie mogły stanowić przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, ani ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Ocena prawna zawarta we wskazanym wyroku zachowuje swoją aktualność również na gruncie obecnie obowiązujących przepisów. Gdy więc skarga na bezczynność została skierowana do organu administracji publicznej, który nie tylko nie jest właściwy do załatwienia sprawy będącej przedmiotem wniosku (gdyż zwykły zarząd mieniem gminnym nie należy do rady miejskiej, tylko do prezydenta miasta - art. 18 ust. 2 pkt 9 i 30 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 11a ust. 3 i art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym tekst jednolity Dz. U. Nr 142/01 poz.1591 ze zm.), ale ponadto sprawa nie podlega rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej, ani też w drodze któregokolwiek z aktów i czynności z zakresu administracji publicznej wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 p.p.s.a. - właściwe jest orzeczenie przez sąd administracyjny o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.