II SAB/Ke 50/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Beata Ziomek Sędzia Krzysztof Armański (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Banach po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi A na bezczynność Rady Powiatu w Starachowicach w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić A kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Skargą z 2 czerwca 2025 r. (data wpływu do organu – 6 czerwca 2025 r.), skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, S. zakwestionowało bezczynność Rady Powiatu w Starachowicach w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym R. L., formułując zarzuty naruszenia przepisów: 1. prawa materialnego, tj. art. 22 ust. 2 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym - poprzez niepodjęcie uchwały w sprawie wyrażenia bądź odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie przez pracodawcę umowy o pracę z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia z ww. radnym; 2. prawa materialnego, tj. art. 22 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym poprzez jego niewłaściwą wykładnię i podjęcie przez Radę Powiatu uchwały nr XIV/100/2025, stwierdzającej brak możliwości podjęcia uchwały w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, które to rozstrzygnięcie nie jest przewidziane dyspozycją art. 22 ust. 2 tej ustawy; 3. postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 37 § 3 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji błędne pouczenie strony, że w niniejszej sprawie przysługuje prawo do wniesienia ponaglenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach - podczas gdy przepis ten ma zastosowanie do spraw rozstrzyganych decyzją administracyjną, a w niniejszej sprawie wymagane było podjęcie uchwały przez Radę Powiatu, a w sytuacji braku jej podjęcia, stronie przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe strona skarżąca wniosła o: 1. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w sprawie z wniosku z 9 kwietnia 2025 r. o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym – doręczonego organowi 17 kwietnia 2025 r.; 2. zobowiązanie organu do wydania uchwały w zakresie możliwości rozwiązania stosunku pracy z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia ww. radnemu, zatrudnionemu na stanowisku starszego pielęgniarza: 3. zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Rada Powiatu Starachowicach wniosła o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej, ewentualnie umorzenie postępowania, argumentując że: - 23 kwietnia 2025 r. podjęła uchwałę nr XIV/100/2025 w sprawie przedłużenia terminu na rozpatrzenie wniosku, co wynikało z faktycznej daty wpływu wniosku (9 kwietnia 2025 r.) oraz konieczności zachowania terminów proceduralnych i przeprowadzenia rzetelnego po postępowania w sprawie; - 29 maja 2025 r. podjęła uchwałę nr XV/112/2025 w sprawie odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z ww. radnym, przedstawioną w załączeniu. Tym samym, zdaniem organu, skarga została wniesiona już po podjęciu tej ostatniej uchwały, a zatem zarzut dotyczący jego bezczynności jest bezpodstawny, a wniosek o zobowiązanie organu do podjęcia uchwały – bezprzedmiotowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) kontrola sprawowana przez sąd administracyjny obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W tych przypadkach przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt organu administracji, lecz jego brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, bezczynność organu administracji publicznej zachodzi bowiem wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji czy innego aktu. Uwzględniając skargę na bezczynność Sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., który określa, że w tym przypadku sąd: - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; - zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; - stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie natomiast do art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 156 § 6. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. II OPS 5/19, wskazał że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Jak podnosi się w orzecznictwie sądów administracyjnych, wprawdzie wyrażone w uchwale stanowisko odnosi się bezpośrednio do zakończenia postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej, jednak należy mieć na względzie, że zarzut bezczynności lub przewlekłości ocenia się przez pryzmat sposobu realizacji kompetencji określonego organu. Jeśli zarzut bezczynności dotyczy organu rozpatrującego sprawę w pierwszej instancji, to momentem granicznym, z perspektywy ww. uchwały, będzie wydanie decyzji kończącej postępowanie przez ten organ. Ta zaś decyzja nie ma w momencie jej wydania przymiotu ostateczności, skoro przysługuje od niej odwołanie (por. postanowienia NSA z 27 lipca 2022 r., sygn. II OSK 1428/22, z 23 stycznia 2023 r., sygn. II OSK 1575/22, postanowienie WSA w Krakowie z 15 lutego 2023 r., sygn. II SAB/Kr 261/22). Wydanie zatem aktu w sprawie administracyjnej sprawia, że ewentualny stan bezczynności (przewlekłości) staje się stanem historycznym, co z kolei oznacza, że skarga wniesiona w czasie, w którym bezczynność (przewlekłość) jest już takim właśnie stanem historycznym, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Jak wynika ze złożonej odpowiedzi na skargę oraz przedstawionej w załączeniu uchwały nr XV/112/2025 z 29 maja 2025 r. (k. 37 akt sądowych) tym ostatnim aktem Rada Powiatu w Starachowicach odmówiła wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z ww. radnym, rozstrzygając tym samym w przedmiocie wniosku strony skarżącej z dnia 9 kwietnia 2025 r. Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach pochodzi z dnia 2 czerwca 2025 r. (data wpływu do organu – 6 czerwca 2025 r.), a zatem została wniesiona już po wydaniu przez Radę Powiatu w Starachowicach uchwały, w której braku podjęcia strona upatrywała bezczynności organu. W rezultacie, jak trafnie zauważono w skardze, nie mógł odnieść skutku sformułowany przez stronę skarżącą wniosek o zobowiązanie organu do podjęcia uchwały, a w świetle przywołanej uchwały NSA skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalna (pkt I postanowienia). Orzeczenie o zwrocie uiszczonego wpisu od skargi (pkt II postanowienia) uzasadnia art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.