II SAB/Ke 51/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański Asesor WSA Magdalena Stępniak po rozpoznaniu w dniu 4 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi F. K. na bezczynność Świętokrzyskiej Grupy Przemysłowej INDUSTRIA S.A. w Kielcach w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Świętokrzyską Grupę Przemysłową INDUSTRIA S.A. w Kielcach do rozpatrzenia punktu 3 wniosku F. K. z 5 maja 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku; II. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Świętokrzyskiej Grupy Przemysłowej INDUSTRIA S.A. w Kielcach do rozpatrzenia punktu 1, 2 i 4 wniosku F. K. z 5 maja 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej; III. stwierdza, że Świętokrzyska Grupa Przemysłowa INDUSTRIA S.A. w Kielcach dopuściła się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. wymierza Świętokrzyskiej Grupie Przemysłowej INDUSTRIA S.A. w Kielcach grzywnę w kwocie [...](jeden tysiąc) złotych; V. zasądza od Świętokrzyskiej Grupy Przemysłowej INDUSTRIA S.A. w Kielcach na rzecz F. K. kwotę [...](sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z 5 maja 2025 r. F. K. zwróciła się do Świętokrzyskiej Grupy Przemysłowej Industria S.A. w Kielcach o "udzielenie następującej informacji publicznej: 1) udostępnienie złożonych ofert na dzierżawę zbiornika Suków 2) imiona i nazwiska osób rozpatrujących oferty 3) uzasadnienie wyboru oferty, np. protokół, głosowanie itp. 4) umowę dzierżawy ze Stowarzyszeniem Sazan". Fundacja Natura i Ryby w Kielcach wniosła 23 maja 2025 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na bezczynność organu - Świętokrzyskiej Grupy Przemysłowej Industria S.A. w Kielcach w rozpoznaniu wniosku z 5 maja 2025 r. Skarżąca domagała się: 1. zobowiązania organu do rozpoznania wniosku i udostępnienia żądanej informacji publicznej, 2. stwierdzenie bezczynności organu, 3. nałożenie grzywny na organ zgodnie z art. 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na skargę datowanej na 27 czerwca 2025 r. organ wniósł o umorzenie postępowania wskazując, że odpowiedź na wniosek Fundacji Natura i Ryby z 5 maja 2025 r. została udzielona 26 czerwca 2025 r., ponieważ na dzień przekazania skargi na bezczynność Sądowi, organ udzielił skarżącej odpowiedzi na pytania nr 1 – 3 wniosku, a w zakresie pytania nr 4 wezwał stronę do uzupełnienia wniosku pod rygorem pozostawienia tej części wniosku bez rozpoznania. Dlatego organ uznał, że nie znajduje się już w bezczynności. Organ podkreślił, że opóźnienie w rozpoznaniu wniosku wynikło z tego, że organ nie jest typowym podmiotem władzy publicznej, lecz jest spółką prawa handlowego prowadzącą działalność gospodarczą w zakresie eksploatacji i sprzedaży surowców mineralnych. Do tej pory ilość próśb o udzielenie informacji o działalności spółki była znikoma, a wnioskodawcy nie powoływali się na ustawę o dostępie do informacji publicznej. Dopiero na skutek wniosku z 5 maja 2025 r., a następnie wniesionej skargi na bezczynność, spółka zawnioskowała o wydanie opinii prawnej, czy jest podmiotem zobligowanym do stosowania tej ustawy. We wspomnianej odpowiedzi na wniosek z 5 maja 2025 r., organ w piśmie z 26 czerwca 2025 r. wskazał, co następuje: "1. Oferty na dzierżawę zbiornika Suków jako dokumenty prywatne, wytworzone przez podmioty trzecie, nie stanowią informacji publicznej. 2. Oferty były rozpatrywane przez wyznaczonych pracowników ŚGP Industria S.A., którzy nie pełnią funkcji publicznych, stąd też ich imiona i nazwiska nie stanowią informacji publicznej. Rekomendacje pracowników były przedmiotem analizy Zarządu Spółki, który jednogłośnie wyraził zgodę na dzierżawę zbiornika Suków oraz zawarcie umowy dzierżawy ze stowarzyszeniem SAZAN, podejmując ostateczną decyzję w tym zakresie. Skład Zarządu Spółki jest podany do publicznej wiadomości m.in. na stronie internetowej ŚGP Industria S.A. 3. Uzasadnieniem wyboru oferty stowarzyszenia SAZAN było zdobycie największej liczby punktów (łącznie) w kryteriach: kwota dzierżawy; długość dzierżawy; opis zagospodarowania; doświadczenie. 4. W zakresie wniosku o udzielenie informacji zawartej w pkt 4 wniosku, proszę o zapoznanie się z treścią pisma w załączeniu". W załączniku tym organ między innymi wskazał, że jeśli punkt 4 wniosku z 5 maja 2025 r. ma dotyczyć udostępnienia informacji publicznej w postaci skanu umowy dzierżawy ze stowarzyszeniem Sazan na dzierżawę zbiornika Suków, to zgodnie ze stanowiskiem sądów administracyjnych, mając na względzie iż w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej może dojść do podjęcia przez organ aktu administracyjnego, w tym zwłaszcza kwalifikowanego, jakim jest decyzja administracyjna (odmowna oraz o umorzeniu postępowania), bezwzględnie wymagany jest własnoręczny podpisu wnioskodawcy bądź podpis elektroniczny na wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a jego brak powinien być usuwany w postępowaniu naprawczym, regulowanym w art. 64 § 2 k.p.a. stosowanym na mocy art. 16 ust. 2 u.d.i.p. (wyrok WSA w Gliwicach z 24 stycznia 2017 r., IV SA/GI1007/16). Mając na uwadze powyższe organ wezwał do doprecyzowania treści pkt 4 wniosku, a przede wszystkim jego uzupełnienia o adres i podpis wnioskodawcy - w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego pisma, pod rygorem pozostawienia pkt 4 wniosku bez rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, albowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 oraz art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Nadto zgodnie z § 2, Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może również orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 p.p.s.a.) W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 902) dalej jako: "u.d.i.p.", zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). W niniejszej sprawie bezsporne jest, że Świętokrzyska Grupa Przemysłowa Industria S.A. w Kielcach stanowi podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., w myśl którego obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W niniejszej sprawie spółka mieści się właśnie w kategorii powyższych podmiotów. Jest ona bowiem spółką prawa handlowego, w której jedynym akcjonariuszem jest Agencja Rozwoju Przemysłu S.A., która z kolei stanowi własność Skarbu Państwa. W orzecznictwie przyjmuje się, że w kontekście zakwalifikowania danego podmiotu do podmiotów określonych w art. 4 ust. 1 pkt 5 in fine u.d.i.p., należy zbadać relacje związane ze strukturą własnościową spółki (por. wyroki NSA z 27 lipca 2018 r., I OSK 2205/16 i z 4 października 2022 r., III OSK 3386/21). W niniejszej sprawie te relacje są bezsporne, jako że wynikają wprost z aktualnych wpisów zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym, dotyczących Świętokrzyskiej Grupy Przemysłowej Industria S.A. w Kielcach oraz Agencji Rozwoju Przemysłu S.A. Z kolei jeśli chodzi o rozstrzygnięcie czy żądane informacje mają charakter informacji publicznej, to uznać należy, że skoro zbiornik Suków stanowiący własność skarżonego organu jest mieniem Skarbu Państwa, to informacja o dzierżawie tego mienia mieści się w zakresie informacji publicznych wymienionych w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d) u.d.i.p. Przepis ten stanowi bowiem, że informacje dotyczące majątku publicznego, w tym majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 (t.j. między innymi osób prawnych, w których Skarb Państwa ma pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów), pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a-c, oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach. Wydzierżawienie nieruchomości należącej do Świętokrzyskiej Grupy Przemysłowej Industria S.A. w Kielcach, stanowiącej podmioty zarządzające majątkiem Skarbu Państwa, a także czynności poprzedzające tę dzierżawę - stanowią więc informację publiczną. Wobec powyższego w punkcie I wyroku Sąd zobowiązał organ do udzielenia odpowiedzi na pytanie z punktu 3 dotyczącego udostępnienia wnioskodawcy uzasadnienia wyboru oferty (np. protokół, głosowanie itp.) na dzierżawę zbiornika Suków. W odpowiedzi na to pytanie organ poinformował bowiem jedynie, że uzasadnieniem wyboru oferty Stowarzyszenia Sazan było zdobycie największej liczby punktów (łącznie) w kryteriach: kwota dzierżawy, długość dzierżawy, opis zagospodarowania i doświadczenie. Sąd uznał, że odpowiedź na ten punkt nie jest wystarczająca, gdyż w omawianym punkcie nie chodziło o przedstawienie zasad wyłaniania zwycięzcy konkursu ofert, ale o uzasadnienie formalne (protokół, głosowanie) i merytoryczne wyboru oferty Stowarzyszenia Sezam (np. czy najwięcej punktów zdobyło łącznie, czy też w niektórych kryteriach, jak oceniono ofertę tego stowarzyszenia w porównaniu z innymi ofertami i.t.p.). Organ mógł też ewentualnie wezwać wnioskodawcę do uściślenia tego pytania, jeżeli budziło jego wątpliwości. Wobec faktu mieszczenia się informacji objętej pytaniem z punktu 3 wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie przedmiotowym informacji publicznej oraz wobec istnienia po stronie organu obowiązku ich udostępnienia, należało uznać, że w tym zakresie organ pozostaje w bezczynności w udzieleniu odpowiedzi na wniosek z 5 maja 2025 r., co czyni w tym zakresie skargę zasadną, i co znalazło odzwierciedlenie w pkt I wyroku, w którym Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do udzielenia odpowiedzi w powyższym zakresie w terminie 14 dni od daty doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku. Przechodząc do dalszych rozważań zasadnym jest podniesienie, że realizację prawa do udostępnienia informacji publicznej konkretyzuje art. 13 u.d.i.p., zgodnie z którym udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Z kolei bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej wystąpi wówczas, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot, będący w jej posiadaniu, nie podejmuje w przewidzianym w ustawie terminie odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej, nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania, nie poinformuje wnioskodawcy, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach u.d.i.p., a więc nie dotyczy informacji publicznej lub, że żądane informacje publiczne zamieszczone są BIP-ie lub w portalu danych organu. Należy zgodzić się z odpowiedzią organu udzieloną na pytanie 1 z wniosku z 5 maja 2025 r., że oferty na dzierżawę zbiornika Suków jako dokumenty prywatne, wytworzone przez podmioty trzecie, nie stanowią informacji publicznej. W tej kwestii trzeba zaznaczyć, że jeżeli określona informacja dotyczy sfery prywatnej, niezwiązanej z działalnością państwa, nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p., nawet jeżeli znajduje się posiadaniu organu władzy publicznej lub innego podmiotu obowiązanego do udostępniania informacji publicznych. Konsekwencją przyjęcia takiego poglądu jest też uznanie, że część dokumentów służących jedynie potrzebom podmiotu zobowiązanego, pomimo ich związku z jego działalnością, nie jest informacją publiczną i nie podlega ujawnieniu (zob. wyrok NSA 25 lutego 2025 r., III OSK 2056/24). Stwierdzić należy, że oferta organizacji pozarządowej złożona w otwartym konkursie ofert zawiera w szczególności dane o charakterze indywidualnym, dotyczące posiadanego przez daną organizację doświadczenia w realizacji tożsamych zadań oraz jej zasobów rzeczowych i kadrowych zapewniających ich wykonanie. W zakresie natomiast danych odnoszących się do zadania publicznego będącego przedmiotem konkursu, takich jak jego zakres rzeczowy, termin i miejsce realizacji, czy kalkulacja przewidywanych kosztów realizacji, oferty zawierają jedynie propozycje organizacji, bazujące na jej dotychczasowym doświadczeniu w tego rodzaju działalności i wypracowanych przez nią rozwiązaniach. Propozycje te nie przesądzają jednak o ostatecznym kształcie zakresu i zasad wykonania zleconego zadania publicznego, nawet w przypadku ofert wyłonionych w konkursie. Te kwestie ostatecznie reguluje bowiem umowa zawierana z wybraną w drodze konkursu organizacją pozarządową Oferta podmiotu prywatnego ubiegającego się o realizację określonego zadania publicznego nie stanowi "realizacji zadania", a jej rolą jest wyłącznie uruchomienie konkursu ofert. W odróżnieniu od samej umowy, jak i dokumentów wytworzonych przez komisję konkursową, oferta nie świadczy o sposobie wykonania zadania. Jest ona niezbędna do uruchomienia procedury konkursowej, w ramach której następuje weryfikacja, w tym ocena oferty oraz zawarcie umowy. Przedmiotowy dokument ma zatem fundamentalne znaczenie na etapie poprzedzającym procedurę konkursową oraz rozpoczęcie prac komisji, zawierając wyłącznie dane indywidulane, które nie przekładają się automatycznie na treść umowy. To umowa definiuje bowiem sposób wykonania zadania oraz jego koszty finansowe. Innymi słowy, zobowiązanie oferenta do wykonania zadania publicznego nie wynika z treści wniosku (oferty) lecz z treści umowy. Z uwagi na zapatrywanie, że dokument oferty odnosi się do realizacji usługi publicznej, nie można uznać, że należy go korelować ze sprawą publiczną w takiej formule jak tego wymaga dyspozycja art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Przedstawione zapatrywanie determinuje uznanie, że oferty złożone przez uczestników otwartego konkursu na realizację zadania publicznego nie są dokumentami urzędowymi. Oferty złożone w ramach takiego konkursu postrzegać należy jako dokumenty prywatne. Dokumenty te nie tracą takiego waloru w sytuacji, gdy w następstwie określonego konkursu zostały przez organ wybrane. Zawierają one bowiem informacje, które odnoszą się wyłącznie do podmiotu przystępującego do konkursu oraz proponowanych przez niego warunków realizacji zadania publicznego. Informacje zawarte w ofercie wykorzystywane są przez komisję konkursową celem weryfikacji spełnienia przez oferenta kryteriów konkursu oraz dokonania oceny złożonych ofert. Oferty zachowują jednak walor dokumentów prywatnych i jako takie nie posiadają charakteru informacji publicznej w rozumieniu nadanym treścią art. 1 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyrok WSA w Krakowie z 30 stycznia 2025 r., II SAB/Kr 218/24, wyroki NSA z 2 sierpnia 2024 r., III OSK 2967/23 i III OSK 741/24). Ponieważ więc wnioskowane w punkcie 1 wniosku dane nie stanowiły informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., organ nie miał obowiązku wydania decyzji o odmowie jej udzielenia, a wystarczającym było poinformowanie wnioskującego, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach u.d.i.p., ponieważ nie dotyczy informacji publicznej. Jeśli chodzi o imiona i nazwiska osób rozpatrujących oferty na dzierżawę zbiornika Suków, czego dotyczy punkt 2 wniosku z 5 maja 2025 r., to należy stwierdzić, że osobami rozpatrującymi oferty i w konsekwencji dokonującymi ostatecznie wyboru zwycięskiej oferty, byli członkowie Zarząd Świętokrzyskiej Grupy Przemysłowej Industria S.A. w Kielcach. To ten zarząd bowiem jest organem odpowiadającym za prowadzenie spraw spółki i jej reprezentowanie na zewnątrz (art. 368 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych, Dz.U.2024.18 t.j.). Z kolei informacja o składzie osobowym zarządu Świętokrzyskiej Grupy Przemysłowej Industria S.A. w Kielcach jest dostępna publicznie m.in. na stronie internetowej ŚGP Industria S.A., bądź na stronie internetowej Krajowego Rejestru Sądowego. Ponieważ informacja o tym znalazła się w odpowiedzi na wniosek udzielonej przez organ pismem z 26 czerwca 2025 r., żądanie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku w tym zakresie było bezprzedmiotowe, co skutkowało umorzeniem postępowania w części dotyczącej punktu 2 wniosku z 5 maja 2025 r. Odnosząc się do żądania udostępnienia informacji publicznej w zakresie punktu 4 wniosku z 5 maja 2025 r. dotyczącego udostępnienia umowy dzierżawy ze Stowarzyszeniem Sazan, należy stwierdzić, że zastosowany przez organ tryb postępowania polegający na wezwaniu wnioskodawcy do doprecyzowania punktu 4 wniosku, a przede wszystkim jego uzupełnienia o adres i podpis wnioskodawcy - w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma, pod rygorem pozostawienia wniosku w tym zakresie bez rozpoznania - jest prawidłowy. Jeśli bowiem w sprawach dotyczących dostępu do informacji publicznej ma dojść do wydania przez organ decyzji administracyjnej, a taka okoliczność może mieć miejsce w niniejszym przypadku, to stosownie do treści art. 16 ust. 2 u,d,i,p przepisy k.p.a. będą miały zastosowanie nie tylko do decyzji odmownej oraz o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 2 u.d.i.p.), ale również do całego procesu wydawania decyzji, w tym do usuwania braków formalnych wniosku (zob. cytowany również przez organ wyrok WSA w Gliwicach z 24 stycznia 2017 r., IV SA/GI1007/16). Podzielając taki pogląd należy dojść do wniosku, że żądanie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku w tym zakresie również było bezprzedmiotowe, co skutkowało umorzeniem postępowania w części dotyczącej punktu 4 wniosku z 5 maja 2025 r. Reasumując powyższe należy stwierdzić, że zestawiając datę złożenia przez stronę skarżącą wniosku o udostępnienie informacji publicznej (5 maja 2025 r.) z odpowiedzią organu datowaną na 26 czerwca 2025 r. uznać trzeba, że organ w przewidzianych w u.d.i.p. terminach nie odmówił w formie decyzji udostępnienia informacji, nie umorzył postępowania, nie poinformował wnioskującego, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach ustawy, a więc nie dotyczy informacji publicznej oraz nie poinformował, że żądane informacje publiczne zamieszczone są w portalu danych organu. To wszystko oznacza, że organ pozostawał w bezczynności, co do rozpoznania wniosku z 5 maja 2025 r. w części dotyczącej punktów 1, 2 i 4 wniosku z 5 maja 2025 r. Mając jednak na uwadze, że organ odpowiedzi na wniosek strony skarżącej z 5 maja 2025 r. udzielił 26 czerwca 2025 r., a więc po wniesieniu skargi, co miało miejsce 28 maja 2025 r., rozpoznanie zawartego w skardze żądania zobowiązania organu do załatwienia tego wniosku w zakresie pytań: 1, 2 i 4 na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stało się bezprzedmiotowe, w związku z czym Sąd orzekł o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego w tej części w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt II wyroku). Nie można bowiem zobowiązać organu do określonego działania, które przed dniem orzekania zostało już podjęte. Sąd nie uznał, by bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., w punkcie III wyroku. Bezczynność o takim charakterze ma miejsce wtedy, gdy w sposób znaczący i jednoznaczny doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające w jakimkolwiek zakresie winę organu za tę bezczynność. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych obowiązków, czyli terminów do załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia (por. wyrok NSA z 24 maja 2018 r., II OSK 381/18). Nie budzi wątpliwości Sądu, że z taką sytuacją nie mamy do czynienia w odniesieniu do wniosku skarżącej fundacji, na który organ odpowiedział po wniesieniu skargi na bezczynność. Opóźnienie w rozpoznaniu wniosku nie było znaczne, a w okolicznościach sprawy nie ma przesłanek do przyjęcia, aby celem organu było zlekceważenie złożonego wniosku, a tym samym obowiązków nałożonych na organy administracji publicznej w u.d.i.p. Sąd jednak uznał, że w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do wymierzenia organowi grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. (pkt IV wyroku). W tej kwestii trzeba mieć na względzie, że skarżony organ ma zapewnioną profesjonalną obsługę zarówno administracyjną jak i prawną, co wynika z odpowiedzi na skargę, gdzie wyjaśniono, że dopiero na skutek wniosku z 5 maja 2025 r., a następnie wniesionej skargi na bezczynność spółka zawnioskowała o wydanie opinii prawnej na okoliczność wyjaśnienia, czy jest podmiotem zobligowanym do stosowania u.u.i.p. Z pewnością też sytuacja ekonomiczna tej spółki pozwalała jej na profesjonalne podejście do wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w którym wprost powołano się na przepis art. 2 u.u.i.p. Dlatego rozpoznanie wniosku z 5 maja 2025 r., dopiero po wpłynięciu skargi na bezczynność należy ocenić jako nieuprawnione i naganne. W tej sytuacji wymierzenie grzywny w wysokości 1000 zł, będzie miało funkcję dyscyplinującą, mającą na celu zapobieganie w przyszłości naruszaniu przez tę spółkę terminów rozpoznania wniosków o udostępnienie informacji publicznej. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie V wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a. W tym zakresie uwzględniono kwotę 100 zł uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.