II SAB/Ke 80/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sylwester Miziołek po rozpoznaniu w dniu 26 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Spółka z o.o. w K. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie wydania zaświadczenia p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. Postanowieniem z 20 maja 2025 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z 7 lutego 2025 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia w sprawie potwierdzenia, że uchwała Rady Miasta K. nr [...] z dnia 14 września 2023 r., ustalająca lokalizację inwestycji mieszkaniowej pn. "Nowy [...]" na działce nr [...], obręb 0009 przy ul. [...] w K., może być realizowana w warunkach zabudowy śródmiejskiej. Skargę na ww. postanowienie organu II instancji skierowała – 17 czerwca 2025 r. – do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach - [...] Spółka z o.o. w K., zwana dalej "Spółką" (sprawa o sygn. akt II SA/Ke 374/25), podnosząc zarzuty naruszenia: 1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 7, art. 77 § 1, art. 8 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.") - poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz zignorowanie mocy wiążącej uchwały Rady Miasta K. nr [...] i stanowiącego jej integralną podstawę wniosku inwestora, w którym jednoznacznie zadeklarowano śródmiejski charakter inwestycji; organy pominęły kluczowe dowody znajdujące się w aktach sprawy (uchwała, wniosek, załączniki graficzne), opierając swoje rozstrzygnięcia na wybiórczej i błędnej analizie dokumentacji – co narusza zasadę prawdy obiektywnej; 2) art. 217 § 2 pkt 2 i art. 218 § 1 K.p.a. - poprzez ich błędną wykładnię, polegającą bezpodstawnym przyjęciu, że potwierdzenie faktu wynikającego wprost z posiadanych przez organ dokumentów jest niedopuszczalnym "rozstrzyganiem sporu" lub "wykładni prawa" – podczas gdy istotą zaświadczenia jest czynność deklaratoryjna, polegająca urzędowym poświadczeniu istniejącego stanu rzeczy; 3) art. 219 k.p.a. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mc bezzasadnej odmowy wydania zaświadczenia, mimo że Skarżąca wykazała swój intei prawny w jego uzyskaniu (konieczność przedłożenia dokumentu w celu uzyskai finansowania bankowego i w toku procedury o pozwolenie na budowę), a żądany potwierdzenia fakt jest bezsporny w świetle akt sprawy. 4) art. 8 § 1 K.p.a. w zw. z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP - poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej oraz zasady demokratycznego państwa prawnego i legalizmu, polegające na stworzeniu stanu rażącej niepewności prawnej, w którym gmina najpierw w drodze uchwały rady miasta wyraża zgodę realizację inwestycji o określonym charakterze, a następnie jej organy wykonawcze odmawiają urzędowego potwierdzenia skutków własnego wiążącego aktu; 5) art. 217 § 3 K.p.a. – poprzez jego rażące naruszenie przez organ I instancji, który na rozpatrzenie wniosku o wydanie zaświadczenia (złożonego 8 stycznia 2025 r.) potrzebował niemal 30 dni – podczas gdy przepis ten nakazuje załatwienie sprawy bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 7 dni; przekroczenie tego terminu instrukcyjnego świadczy o bezczynności organu i samo w sobie stanowi podstawę do uchylenia postanowienia, które nie powinno zostać wydane (por. wyrok WSA Wrocławiu z 9 stycznia 2025 r. o sygn. IV SAB/Wr 954/24); 2. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1538 ze zm.) obowiązującej w dacie złożenia wniosku i podjęcia uchwały, zwanej dalej "specustawą" – poprzez jego całkowite pominięcie i błędne uznanie za miarodajne zapisów studium, pomimo że przepis ten w sposób jednoznaczny wyłączał wymóg zgodności inwestycji ze studium dla terenów, które w przeszłości były wykorzystywane jako tereny produkcyjne, do których bezspornie należy działka nr [...] przy ul. [...] w K.; 2) art. 17 ust. 4d specustawy poprzez niezastosowanie art. 70 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688) – co skutkowało błędnym, retroaktywnym zastosowaniem do oceny stanu prawnego nowych norm materialnych i postawieniem skarżącej bezzasadnego zarzutu braku wskazania parametrów (np. minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej), które w dacie złożenia wniosku i prowadzenia postępowania nie były ustawowo wymagane; 3) art. 25 ust. 1, 2 i 5 ustawy z 5 lipca 2018 r. specustawy w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 3 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane – poprzez całkowite zignorowanie przez organy mocy wiążącej uchwały lokalizacyjnej dla organu nadzoru architektoniczno-budowlanego oraz deklaratoryjnego charakteru czynności wydania zaświadczenia; organ odmawiając potwierdzenia stanu wynikającego ex lege z uchwały i wniosku inwestora naruszył bezpośrednio wynikający z art. 25 ust. 1 i 5 specustawy obowiązek związania uchwałą oraz traktowania jej na gruncie procedury budowlanej jak decyzji o warunkach zabudowy, a jest to pominięcie przepisu rangi ustawowej, które miało istotny wpływ na wynik sprawy; 4) art. 8 ust. 2 specustawy – poprzez niezastosowanie normy wynikającej z uchwały lokalizacyjnej, która – niezależnie od sporu doktrynalnego co do jej statusu jako aktu prawa miejscowego – po publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym wiąże organy gminy, które ją podjęły. Mając na uwadze powyższe Spółka wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości; 2. uchylenie postanowienia Prezydenta Miasta z 7 lutego 2025 r.; 3. zobowiązanie organu I instancji do wydania, w terminie 7 dni od dnia zwrotu akt, zaświadczenia o treści żądanej we wniosku z 2 stycznia 2025 r.; 4. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, a także, na podstawie art. 200 p.p.s.a., zwrotu uiszczonego wpisu sądowego; 5. stwierdzenie, że organ I instancji dopuścił się bezczynności, naruszając określony w art. 217 § 3 K.p.a. siedmiodniowy termin do wydania zaświadczenia. Zarządzeniem z 21 lipca 2025 r. wyłączono z akt sprawy II SA/Ke 374/25 skargę Spółki na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie wydania zaświadczenia zawartą w skardze z dnia 16 czerwca 2025 r. (obecna sprawa o sygn. akt II SAB/Ke 80/25). W odpowiedzi na skargę wniesioną w niniejszej sprawie Prezydent Miasta wskazał na wydanie 7 lutego 2025 r. ww. postanowienia w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia – w związku z czym zarzut bezczynności uznał za bezzasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej "p.p.s.a.", sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Wątpliwości co do różnego rozumienia powołanego przepisu i związanej z tym dopuszczalności jego stosowania w sytuacji wniesienia skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania były przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego sformułowanej w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r. o sygn. akt II OPS 5/19 (dostępne, jak wszystkie powołane orzeczenia, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W uchwale tej przesądzono, że: "wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a." (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 lutego 2021 r. o sygn. akt III OZ 94/21). Podobnie w uchwale z 7 marca 2022 r., sygn. akt II OPS 1/21 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: "skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Jakkolwiek przywołane uchwały traktują bezpośrednio o postępowaniu jurysdykcyjnym i o decyzji administracyjnej, przyjąć należy, że zaprezentowane w nich poglądy dotyczą także postępowań zmierzających do wydania innych niż decyzja aktów czy też do podjęcia określonych czynności. Przedmiotowa skarga została wniesiona 17 czerwca 2025 r. – a zatem już po wydaniu przez Prezydenta Miasta postanowienia z 7 lutego 2025 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia w sprawie potwierdzenia, że uchwała Rady Miasta K. nr [...] z dnia 14 września 2023 r., ustalająca lokalizację inwestycji mieszkaniowej pn. "Nowy [...]" na działce nr [...], obręb 0009 przy ul. [...] w K., może być realizowana w warunkach zabudowy śródmiejskiej. W tym miejscu podkreślić trzeba, że przedmiotowa skarga zarzuca organowi bezczynność w przedmiocie wydania tego właśnie zaświadczenia (pkt 3 i 4 wniosków skargi) – pomimo rozpatrzenia wniosku Spółki tym właśnie postanowieniem – utrzymanym w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z 20 maja 2025 r. znak: [...], zaskarżonym przez Spółkę w odrębnej sprawie o sygn. akt II SA/Ke 374/25. Dlatego, mając na uwadze treść ww. uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r. o sygn. akt II OPS 5/19, wniesioną w niniejszej sprawie skargę na bezczynność organu, należało uznać za niedopuszczalną. Z tego też względu Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak sentencji postanowienia - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.