II SO/Ke 12/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w dniu 3 września 2014 r. na rozprawie sprawy z wniosku A. K. o ukaranie P. Spółka z o.o. grzywną w trybie art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi p o s t a n a w i a I. wymierzyć P. Sp. z o.o. grzywnę w wysokości 100 (sto) złotych; II. zasądzić od P. Spółki z o.o. na rzecz A. K. 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 11 czerwca 2014r. A. K. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach o wymierzenie Przewozom Regionalnym Sp. z o.o. Oddział Świętokrzyski w Skarżysku-Kamiennej grzywny za nieprzekazanie, wniesionej za pośrednictwem tej Spółki w dniu 2 kwietnia 2014r. (data wpływu ) skargi A. K. do tut. Sądu na bezczynność Spółki, polegającą na braku rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 30 stycznia 2014r. o udostępnienie informacji publicznej wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę. Ponadto strona wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., w zw. z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001r. nr 112, poz. 1198 ze zm.), co w konsekwencji prowadzi do naruszenia konstytucyjnego prawa do sądu, określonego w art. 45 Konstytucji RP. Na rozprawie w dniu 3 września 2014r. tut. Sąd dopuścił dowód z akt sprawy o sygn. II SAB/Ke 24/14. W odpowiedzi na wniosek Spółka Przewozy Regionalne Oddział Świętokrzyski (zwana dalej Spółką) wniosła o jego oddalenie, argumentując że uchybienie terminowi przekazania skargi nie było wynikiem celowych i świadomych działań podmiotu podjętych w zamiarze niedopuszczenia do szybkiego rozpoznania sprawy sądowo-administracyjnej. Przyczyny opóźnienia zostały bowiem spowodowane wynikłymi w trakcie postępowania wątpliwościami odnoszącymi się zarówno do stanowiska skarżącego, jak i do przebiegu postępowania w sprawie udzielenia informacji publicznej. W rezultacie Spółka nie pozostawała w niniejszej sprawie bezczynna, udzielając odpowiedzi – wobec rozpatrzenia przedmiotowego wniosku negatywnie i wezwania wnioskodawcę do jego dodatkowego uzasadnienia – jako że żądana informacja stanowiła informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Co się zaś tyczy skargi A. K. (na bezczynność Spółki w powyższym zakresie) wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy, to dokumentacja ta została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Tym samym podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej ostatecznie zastosował się do obowiązków określonych w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z tego też względu Spółka wniosła o niewymierzanie grzywny, podkreślając że sytuacja będąca przedmiotem oceny Sądu ma charakter incydentalny i jednostkowy, zaś kładzenie nacisku na funkcję represyjną i nałożenie kary grzywny na podmiot obowiązany do udostępnienia informacji w niniejszej sprawie nie jest uzasadnione. W tym zakresie podkreślono, że wymierzenie grzywny nie jest obligatoryjne, zaś dopełnienie ww. obowiązków – choćby z uchybieniem terminu, ale zanim sąd orzeknie w tej sprawie – czyni postępowanie w przedmiocie wymierzenia grzywny bezprzedmiotowym. W takim wypadku bowiem grzywna nie byłaby środkiem zmierzającym do realizacji jej ustawowego celu, gdyż cel ten został już osiągnięty. Ponadto dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 ustawy P.p.s.a. już po złożeniu wniosku o wymierzenie grzywny zawsze powinno mieć wpływ na określenie jej wysokości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 ustawy P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (§ 1). Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (§ 2). Stosownie do postanowień art. 55 § 1 ustawy P.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Jednocześnie jednak art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej, stanowi, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy P.p.s.a., z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie jest wniosek A. K., zmierzający do wymierzenia Przewozom Regionalnym Sp. z o.o. Oddział Świętokrzyski w Skarżysku-Kamiennej grzywny za brak przekazania tut. Sądowi skargi wraz z odpowiedzią na skargę – w ustawowym terminie. Nie jest przy tym sporne, że Spółka jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, do którego można zwrócić się z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Jak wynika bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Podkreślenia wymaga, że zawarte w art. 55 § 1 ustawy P.p.s.a. stwierdzenie "w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd (...) może orzec o wymierzeniu organowi grzywny (...)" oznacza, że wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 ustawy P.p.s.a. w terminie przewidzianym w tym przepisie. Nie ma przy tym znaczenia, czy wypełnienie obowiązków z art. 54 ustawy P.p.s.a. nastąpiło, czy też nie do czasu nałożenia grzywny. Regulacja, o jakiej mowa w art. 55 ustawy P.p.s.a., zmierza bowiem do dyscyplinowania organów administracji publicznej i oznacza, że wymierzenie grzywny jest środkiem, który służy realizacji tego celu. Określenie "Sąd może orzec" oznacza, że podejmując rozstrzygnięcie w tej kwestii sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ustawy P.p.s.a., a także czas, jaki upłynął od wniesienia skargi i właśnie to, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (por. postanowienie NSA z dnia 19 listopada 2008r. sygn. akt I OZ 850/08, LEX nr 528357). W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że skarga A. K. na bezczynność Spółki – polegającą na braku rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 30 stycznia 2014r. o udostępnienie informacji publicznej – wpłynęła do Spółki w dniu 2 kwietnia 2014r., co potwierdza pieczęć prezentaty na oryginale skargi (k. 4 akt sądowych w sprawie o sygn. akt II SAB/Ke 24/14). Tymczasem Spółka przesłała do Sądu skargę A. K. wraz z odpowiedzią na skargę dopiero w dniu 1 lipca 2014r., o czym świadczy stempel Urzędu Pocztowego znajdujący się na kopercie, w której przesłano powyższe dokumenty (k. 12 akt sądowych o sygn. II SAB/Ke 24/14). Z zestawienia daty wpływu skargi do Spółki (2 kwietnia 2014r.), z datą przekazania skargi do Sądu (1 lipca 2014r.) wynika zatem, że w niniejszej sprawie nie został dotrzymany 15 – dniowy termin na dokonanie tej czynności, zakreślony w art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Uwzględniając treść cyt. na wstępie przepisów – w kontekście opisanego powyżej stanu faktycznego – w niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, celowym jest wymierzenie Spółce grzywny. Grzywnę, o której mowa w art. 55 § ustawy P.p.s.a. wymierza się w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy P.p.s.a., to jest do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów, które zgodnie z Obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 18 lutego 2014r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2013r. i w drugim półroczu 2013r. (M.P. z 2014r. poz. 158) w 2013r. wyniosło 3.191,93 zł, a w drugim półroczu 2013r. wyniosło 3.278,14 zł. Mając zatem na uwadze uchybienie terminowi na przekazanie do Sądu skargi A. K. z odpowiedzią na skargę, oraz czas w jakim skarga została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego celowe jest wymierzenie Spółce grzywny w wysokości 100 zł. Wymierzając dość niską grzywnę w stosunku do jej maksymalnej wysokości Sąd miał na uwadze okoliczności wskazujące na brak złej woli organu w niniejszej sprawie oraz okoliczność, że po złożeniu wniosku o wymierzenie grzywny obowiązek wynikający z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej został ostatecznie wykonany. Wskazać przy tym trzeba, że późniejsze dopełnienie tego obowiązku przed orzeczeniem przez sąd w przedmiocie wymierzenia grzywny (ale z uchybieniem terminu z art. 54 § 2 ustawy P.p.s.a.) nie wyłącza możliwości jej wymierzenia na podstawie art. 55 § 1 ustawy P.p.s.a. (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 19 marca 2013r. o sygn. akt II SO/Bk 63/13, LEX nr 1298197). Wbrew stanowisku prezentowanemu przez Spółkę dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 ustawy P.p.s.a. już po złożeniu wniosku o wymierzenie grzywny nie prowadzi do bezprzedmiotowości postępowania w tej sprawie – chociaż nie wyklucza odstąpienia od wymierzenia grzywny, zwłaszcza gdy uchybienie terminu jest nieznaczne (por. postanowienie NSA z dnia 18 stycznia 2012r. o sygn. akt OZ 16/12, LEX nr 1110131). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Brak jest bowiem podstaw, aby przyjąć, że uchybienie opisanemu terminowi było nieznaczne, gdyż od daty otrzymania skargi przez Spółkę do jej przesłania tut. Sądowi wraz ze stosowną dokumentacją minęły 3 miesiące. Ze względu na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia – na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 54 § 2 ustawy P.p.s.a. oraz art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. O kosztach orzeczono jak w pkt II orzeczenia – stosownie do art. 200 w zw. z art. 64 § 3 ustawy P.p.s.a.