II SO/Ke 2/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 7 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. w K. o wymierzenie organowi grzywny postanawia: odrzucić wniosek. We wniosku z dnia 17 sierpnia 2010 r. A. w K. reprezentowany przez Redaktora naczelnego J.J., wniósł o wymierzenie grzywny organowi, tj. K.P. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą Usługi Transportowe, z uwagi na nie przekazanie Sądowi skargi na bezczynność tego organu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 15 dni od dnia jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że K.P. wykonuje zadania z zakresu administracji publicznej na rzecz B. w K. Wnioskiem z dnia 23 marca 2010 r. Redaktor Naczelny A. w K. – B. na Górnym Śląsku i w Zagłębiu (wpisanego do rejestru dzienników i czasopism prowadzonego przez Sąd Okręgowy w Katowicach Wydział I Cywilny), zwrócił się do w/w organu o udostępnienie informacji publicznej w zakresie aktualnego wykazu autobusów, którymi świadczone są usługi przewozowe na zlecenie samorządowych jednostek organizacyjnych, które to informacje należą do kategorii informacji publicznych, o jakich mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej i podlegają udostępnieniu na mocy przepisu art. 2 ust. 1 tej ustawy. Mimo tego organ tej informacji nie udzielił. Dlatego pismem z dnia 10 maja 2010 r. wnioskodawca złożył skargę do WSA w Kielcach na bezczynność organu. Jednak do dnia 17 sierpnia 2010 r. nie otrzymał informacji o przekazaniu skargi Sądowi zgodnie z dyspozycją art. 54 § 2 ppsa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje: Stosownie do treści art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, (tj. w razie nieprzekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi – art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - Dz. U. Nr 112/01 poz. 1198 ze zm.), sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że jedną z przesłanek koniecznych do jego zastosowania jest to, aby wskazana sankcja dotyczyła organu w rozumieniu przepisów p.p.s.a., którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W prawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zdefiniowano pojęcia organu. W piśmiennictwie przyjmuje się, że organem w rozumieniu komentowanej ustawy jest każdy podmiot wykonujący administrację publiczną, a więc nie tylko organ administracji rządowej lub samorządu terytorialnego, ale także inny organ państwowy, jednostka organizacyjna czy osoba fizyczna, powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumienia do wydawania aktów i podejmowania czynności, o których mowa w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. Podstawowym zadaniem sądów administracyjnych stosownie do art. 184 Konstytucji i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) jest bowiem kontrola działalności administracji publicznej. Dlatego też podmioty, które tę działalność prowadzą w formach prawnych, określonych art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a., mieszczą się w pojęciu organu w rozumieniu komentowanej ustawy (M. Niezgódka-Medak (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. LEX Warszawa 2009 str. 108). W związku ze sprecyzowaniem przez wnioskodawcę, iż żądanie ukarania K.P. grzywną o jakiej mowa w art. 55 p.p.s.a. ma wynikać z faktu nieprzekazania przez tego przedsiębiorcę sądowi skargi na bezczynność polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej, dla oceny czy wymieniona osoba fizyczna jest w takiej sprawie podmiotem wykonującym administrację publiczną, konieczne jest wyjaśnienie, kogo obciąża obowiązek udostępnienia informacji publicznej w myśl przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 powołanej ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są również organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080, z późn. zm.), oraz partie polityczne (art. 4 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Z treści wniosku wynika, że K.P. jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą B. w B., gmina P., świadczącym usługi przewozowe na zlecenie C. w K., będącego samorządową jednostką organizacyjną. Wbrew twierdzeniu autora wniosku nie można uznać, że świadczenie tych usług świadczy o wykonywaniu przez K.P. zadań z zakresu administracji publicznej. Świadcząc bowiem odpłatnie na własny rachunek, na podstawie umowy cywilnoprawnej usługi transportowe na rzecz jednostki samorządu terytorialnego, ani nie wykonuje zadań publicznych w imieniu własnym, ani też nie jest podmiotem reprezentującym inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne. K.P. nie mieści się więc w kręgu podmiotów obowiązanych do udzielenia informacji publicznej, której domaga się w sprawie wnioskodawca, a przez to nie może być uznany za organ, którego bezczynność może podlegać kontroli sądu administracyjnego w myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Ponieważ skarga na bezczynność podmiotu niebędącego organem w rozumieniu Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest dopuszczalna, nie może również w stosunku do takiego podmiotu być kierowany wniosek o ukaranie grzywną za nieprzekazanie sądowi takiej skargi. Wniosek taki podlega natomiast odrzuceniu ze względów podmiotowych, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. Mając to na uwadze WSA w Kielcach, na podstawie powołanych przepisów odrzucił wniosek jako niedopuszczalny z innych przyczyn.