II SO/Ke 2/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2019 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. S. o ukaranie Dyrektora Miejskiego [...] grzywną w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. postanawia: wymierzyć Dyrektorowi Miejskiego [...] grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych. Wnioskiem z 3 sierpnia 2018 r. (7 sierpnia 2018 r. - data wpływu), A. S. domagała się wymierzenia Dyrektorowi Miejskiego [...] grzywny, w maksymalnej wysokości oraz orzeczenia, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu podała, że 18 lipca 2018 r. wniosła za pośrednictwem [...], skargę na bezczynność tego organu w zakresie nieudzielenia informacji publicznej na temat lokalu socjalnego mieszczącego się przy ul. Grunwaldzkiej 43a/106 w Kielcach. Jednak do dnia złożenia wniosku o wymierzenie grzywny powyższa skarga na bezczynność wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę nie została przekazana do Sądu. W odpowiedzi na wniosek organ wskazał, że jest on bezzasadny, gdyż skarga A. S. wpłynęła do siedziby organu 18 lipca 2018 r., co wynika z załączonych do odpowiedzi na wniosek wyciągów z książki korespondencji z 18 i 20 lipca 2018 r. Zatem 30- dniowy termin do jej przekazania został zachowany. Do wniosku została załączona: skarga na bezczynność z 16 lipca 2018 r. wraz z załącznikami oraz odpowiedź organu na tę skargę wraz z załącznikami. Zarządzeniem z 20 września 2018 r. załączona do wniosku skarga na bezczynność z 16 lipca 2018 r. wraz z załącznikami oraz odpowiedź na tę skargę z załącznikami zostały wyłączone z akt niniejszej sprawy celem wpisania jej do repertorium SAB. Postanowieniem z 10 października 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odmówił wymierzenia grzywny. Zażalenie na to postanowienie złożyła A. S. Postanowieniem z 31 stycznia 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu NSA wskazał, że w niniejszej sprawie bezsporne jest, że organ uchybił terminowi, o jakim mowa w art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej i w ustawowym terminie nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku, przekraczając go o 11 dni, tj. nieomal o cały okres określony ustawowo na dokonanie tej czynności. Już tylko z tego powodu istniały podstawy do wymierzenia organowi grzywny. Przywołane z kolei przez Sąd pierwszej instancji argumenty dotyczące informowania skarżącej o stanie technicznym lokalu nie miały znaczenia dla sprawy, zaś ocena przyczyn, przez które organ uchybił ww. terminowi winna nastąpić w kontekście miarkowania wysokości grzywny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1032 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Z kolei art. 55 § 1 p.p.s.a. stanowi, że w razie niezastosowania się do powyższego obowiązku, Sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny, przy czym, w przypadku skarg dotyczących udostępnienia informacji publicznej termin ten, stosownie do art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1330), wynosi 15 dni od dnia otrzymania skargi. Należy również zaznaczyć, że Sąd rozpoznając niniejszą sprawą związany jest wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny (art. 190 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.). NSA uchylając postanowienie z 10 października 2018 r. wskazał, że przesłanką wymierzenia grzywny jest sam fakt nieprzekazania sądowi administracyjnemu skargi, akt sprawy i odpowiedzi na skargę, bez względu na powody takiego stanu rzeczy. Wymierzając natomiast grzywnę, sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności danej sprawy, w tym m.in. przyczyny niewypełnienia przez organ ciążącego na nim obowiązku. Jednak to, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, a może mieć jedynie wpływ na jej wysokość. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie A. S. załączyła do wniosku o wymierzenie grzywny kserokopię potwierdzenia nadania przesyłki zawierającej skargę na bezczynność (k.8). Jak wynika ze strony internetowej Poczty Polskiej (https://emonitoring.poczta-polska.pl), przesyłka nr 00959007734258135972 wpłynęła do siedziby organu 20 lipca 2018 r., a zatem 15-dniowy, termin do przekazania akt sprawy wraz z odpowiedzią na skargę upłynął 6 sierpnia 2018 r. (4 i 5 sierpnia 2018 r., przypadały na weekend). Tymczasem organ odpowiedź na skargę na bezczynność oraz akta, przekazał razem z odpowiedzią na wniosek o wymierzenie grzywny 17 sierpnia 2018 r. (11 dni po terminie). Tak więc niewątpliwie doszło do opóźnienia w wykonaniu przez organ obowiązków wynikających z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Należy zaznaczyć, że sam fakt nieprzekazania sądowi administracyjnemu skargi, akt sprawy i odpowiedzi na skargę, bez względu na powody takiego stanu rzeczy jest przesłanką do wymierzenia organowi grzywny. Wymierzając grzywnę w wysokości 500 zł, Sąd miał na uwadze, że opóźnienie nie było efektem złej woli i chęci uchylenia się organu od kontroli sądu administracyjnego, skoro, jak wynika z odpowiedzi na wniosek, organ uznał, że dokumenty przesłane przez skarżącą dotyczyły wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz zakresu spraw wyjaśnianych przy poprzednich dwóch złożonych przez A. S. skargach na bezczynność, a ponadto z załączonych przez skarżącą do wniosku dokumentów wynika, że organ udzielał jej już wcześniej informacji o stanie technicznym lokalu (k.6). Przede wszystkim jednak Sąd miał na uwadze okoliczność, że opóźnienie było spowodowane przekonaniem organu, przedstawionym w załączonej do wniosku o wymierzenie organowi grzywny odpowiedzi na skargę na bezczynność, a także w znanej Sądowi z urzędu sprawie II SO/Ke 8/18 (która również dotyczyła wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie skargi na bezczynność tego organu w zakresie nieudzielenia informacji publicznej na temat przedmiotowego lokalu socjalnego), że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, lecz są to informacje dotyczące indywidualnej sprawy skarżącej. W konsekwencji stanowisko to spowodowało, że organ uznał, że przekazanie skargi na bezczynność powinno nastąpić w terminie trzydziestu dni – który to termin organ zachował – a nie w terminie wynikającym z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie oceniając w niniejszym postępowaniu, czy stanowisko organu jest słuszne, nie można nie zauważyć, że regulacje ustawy o dostępie do informacji publicznej mogą powodować i niejednokrotnie powodują wątpliwości interpretacyjne, zatem wymagają dokonywania ich wykładni, a nie mechanicznego stosowania. Tak więc niewłaściwa interpretacja tych przepisów czy błędne zastosowanie mogą, tak jak w rozpatrywanym przypadku, częściowo usprawiedliwić niedochowanie terminu w przekazaniu skargi wraz z aktami do sądu, a w konsekwencji uzasadniać wymierzenie grzywny w stosunkowo niższej wysokości. Kończąc należy podkreślić, że w odpowiedzi na wniosek organ podał, że skarga na bezczynność wpłynęła 18 lipca 2018 r. Ponieważ jednak A. S. we wniosku o wymierzenie organowi grzywny wprost wskazała, że skargę na bezczynność wysłała listem poleconym 18 lipca 2018 r., (co potwierdza załączona przez nią kserokopia potwierdzenia nadania), Sąd przyjął, że skarga na bezczynność datowana na 16 lipca 2018 r. została organowi doręczona 20 lipca 2018 r., tak jak wynika to z informacji zawartych na stronie Poczty Polskiej. Omawiane ustalenie, nie zostało również zakwestionowane przez NSA. Mając to wszystko na uwadze Sąd na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 (dotyczącym ustalania wysokości grzywny) p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.