II SO/Ke 8/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2018 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. S. o ukaranie Miejskiego Zarządu Budynków grzywną w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. postanawia odmówić wymierzenia grzywny. Wnioskiem z 16 lipca 2018 r. (17 lipca 2018 r. - data wpływu), A. S. domagała się wymierzenia Dyrektorowi Miejskiego Zarządu Budynków grzywny, w maksymalnej wysokości oraz orzeczenia, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu podała, że 11 czerwca 2018 r. wniosła za pośrednictwem MZB, skargę na bezczynność tego organu w zakresie nieudzielenia informacji publicznej na temat konkretnego lokalu socjalnego dotyczącej remontu tego lokalu w 2018 r., stanu technicznego łazienki i instalacji elektrycznej, a także podanie informacji, czy w lokalu tym jest kuchenka elektryczna, umywalka, prysznic, kiedy były wymieniane drzwi, okna, kaloryfer. Jednak to dnia złożenia wniosku skarga nie została przekazana do Sądu, a informacje udzielone przez organ są niekompletne. W odpowiedzi na wniosek organ wskazał, że jest on bezzasadny, gdyż skarga wraz z odpowiedzią oraz ze wszystkimi załącznikami została przekazana w ustawowym terminie. Ponadto skarżąca wielokrotnie była informowana telefonicznie oraz listownie o stanie technicznym lokalu socjalnego. Wreszcie organ stwierdził, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, lecz są to informacje dotyczące indywidualnej sprawy eksmisji skarżącej z zajmowanego przez nią lokalu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1032), zwanej dalej "p.p.s.a." organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Z kolei art. 55 § 1 p.p.s.a. stanowi, że w razie niezastosowania się do powyższego obowiązku, Sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny, przy czym, w przypadku skarg dotyczących udostępnienia informacji publicznej termin ten, stosownie do art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1330), wynosi 15 dni od dnia otrzymania skargi. Przede wszystkim podnieść należy, że art. 55 § 1 p.p.s.a. umożliwia dyscyplinowanie organów administracji publicznej, które nie wykonują obowiązków, które ustawodawca nałożył na nie w art. 54 § 2 p.p.s.a., tj. przekazania sądowi administracyjnemu w terminie trzydziestu dni skargi wraz z aktami i z odpowiedzią na skargę, przy czym początek terminu na przekazanie akt przez organ sądowi administracyjnemu wyznacza data rzeczywistego otrzymania skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że grzywna wymierzana w tym trybie ma nie tylko charakter dyscyplinujący, ale także charakter represyjny (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FPS 1/08, dostępną na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przekazanie sądowi skargi po upływie terminu określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a. oraz po złożeniu wniosku przez skarżącego o wymierzenie organowi grzywny, jednak przed podjęciem przez sąd postępowania, nie powoduje jego bezprzedmiotowości. Należy również podkreślić, że użyty w art. 55 § 1 p.p.s.a. zwrot "sąd może orzec o wymierzeniu grzywny", oznacza, że wymierzenie grzywny nie jest obligatoryjne i możliwość ta pozostawiona jest uznaniu sądu. Wymierzenie grzywny ma zatem charakter fakultatywny, co wymaga w głównej mierze dokładnego zbadania okoliczności sprawy (zob. postanowienia NSA: z 15 października 2013 r., sygn. akt I OZ 891/13, z 13 stycznia 2016 r., sygn. akt II OZ 1477/16, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie A. S. załączyła do wniosku o wymierzenie grzywny kserokopię potwierdzenia nadania przesyłki zawierającej skargę na bezczynność (k.4). Jak wynika ze strony internetowej Poczty Polskiej (https://emonitoring.poczta-polska.pl), przesyłka ta wpłynęła do siedziby organu 13 czerwca 2018 r., a zatem 15 dniowy, termin do przekazania akt sprawy wraz z odpowiedzią na skargę upłynął 28 czerwca 2018 r. Tymczasem organ odpowiedź na skargę na bezczynność wraz z aktami, jak wskazują akta sprawy II SAB/Ke 48/18, przekazał 5 lipca 2018 r. (7 dni po terminie). Tak więc niewątpliwie doszło do opóźnienia w wykonaniu przez organ obowiązków wynikających z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jednak, w ocenie Sądu, fakt ten nie stanowi wystarczającej okoliczności do zastosowania środka, o którym mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a, gdyż opóźnienie nie było znaczne, impulsem do przekazania skargi nie był wniosek skarżącej o ukaranie organu grzywną, bo nastąpiło to jeszcze przed złożeniem tego wniosku i nie było ono efektem złej woli i chęci uchylenia się organu od kontroli sądu administracyjnego, skoro przed wpłynięciem skargi organ wielokrotnie udzielał skarżącej informacji o stanie technicznym lokalu. Przede wszystkim jednak Sąd miał na uwadze okoliczność, że opóźnienie było spowodowane przekonaniem organu (podtrzymanym również w odpowiedzi na skargę na bezczynność), że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, lecz są to informacje dotyczące indywidualnej sprawy skarżącej. W konsekwencji stanowisko to spowodowało, że organ uznał, że przekazanie skargi na bezczynność powinno nastąpić w terminie trzydziestu dni – który to termin organ zachował – a nie w terminie wynikającym z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie oceniając w niniejszym postępowaniu, czy stanowisko organu jest słuszne, nie można nie zauważyć, że regulacje ustawy o dostępie do informacji publicznej mogą powodować i niejednokrotnie powodują wątpliwości interpretacyjne, zatem wymagają dokonywania ich wykładni, a nie mechanicznego stosowania. Tak więc niewłaściwa interpretacja tych przepisów czy błędne zastosowanie mogą, tak jak w rozpatrywanym przypadku, usprawiedliwić niedochowanie terminu w przekazaniu skargi wraz z aktami do sądu. Mając to wszystko na uwadze Sąd uznał, że nałożenie grzywny na organ byłoby nieuzasadnione i na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.