I SA/Kr 1000/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dąbek po rozpoznaniu w dniu 25 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi: "G" Sp. z o.o. w P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 9 kwietnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości kwoty nieprzekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W złożonej przez "G" Sp. z o.o. w P. skardze zawarty został wniosek o "wstrzymanie wszelkich czynności organu egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia skargi, w tym zwolnienie konta skarżącego". W uzasadnieniu wniosku zostało wskazane, że zajęcie konta Skarżącej spowoduje, że Skarżąca stanie się całkowicie niewypłacalna, a co za tym idzie nie będzie mogła dalej kontynuować swojej działalności. W efekcie spowoduje to wstrzymanie produkcji z powodu braku materiałów i zwolnienie wszystkich pracowników, ponieważ Spółka nie będzie mogła wypłacić im wynagrodzenia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej, nie ustosunkował się do zaprezentowanego powyżej wniosku o wstrzymanie wykonalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Jak wynika z treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zwana dalej p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tego też powodu wniosek Skarżącego zawarty w skardze należy potraktować, jako wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej wskazanego w skardze. W niniejszej sprawie tylko to postanowienie może być przedmiotem rozstrzygnięcia co do jego wstrzymania. Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli została spełniona co najmniej jedna z ustawowych przesłanek, tj. zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi więc o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por.: B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 205). Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia - znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca. Samo powołanie się przez niego na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku. Obowiązkiem sądu jest wszechstronna i wnikliwa ocena argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, jak również wynikających z akt sprawy. W sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie można przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd pierwszej instancji. Twierdzenia strony, które stanowią jedynie powtórzenie art. 61 § 3 p.p.s.a nie przesądzają o spełnieniu wskazanych w tym przepisie przesłanek (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 598/06). W celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne. Wskazać w tym miejscu można na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2010 r. (II FSK 502/09 – LEX nr 569795), w którym wyrażony został pogląd, że twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać jakie dowody chciałaby przedstawić wnioskodawca, aby wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w istocie tylko ogólnie powołuje się na zdarzenie, które może w przyszłości nastąpić, czyli całkowitą niewypłacalność i w efekcie zaprzestanie produkcji, której konsekwencją będzie zwolnienie wszystkich pracowników. Należy jednak stwierdzić, że są to jedynie gołosłowne twierdzenia, które nie są poparte żadnymi dowodami. Przedstawienie jedynie ogólnej tezy, że być może w przyszłości dojdzie do jakiegoś zdarzenia, bez poparcia takiej tezy jakimikolwiek dowodami, nie spełnia warunku wykazania przez Skarżącą przesłanek umożliwiających sądowi wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Jak wynika z postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2010 r. (II OZ 178/10, Wspólnota 2010/12/26), warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie w stosownym wniosku, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Sąd orzeka w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla skarżącego niebezpieczeństw. Wskazać również należy, że sama egzekucja należności pieniężnych z konta Skarżącej nie prowadzi co do zasady do nieodwracalnych skutków. W razie bowiem uchylenia zaskarżonego postanowienia, ewentualnie wyegzekwowane kwoty zostaną zwrócone. Podsumowując należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki pozwalające na wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji.