I SA/Kr 1012/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Centrum Biurowego A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi Centrum Biurowego A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do sierpnia 2010 r. postanawia : - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 marca 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do sierpnia 2010 r. Centrum Biurowe "A" Sp. z o.o. w K. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody majątkowej. Wnioskodawca podał, że nie posiada wolnych środków na zapłatę dodatkowego zobowiązania podatkowego. Konieczność dopłaty podatku VAT w kwocie ponad 29 tys. zł może spowodować utratę płynności finansowej. Nadto konieczność natychmiastowej zapłaty tego zobowiązania może spowodować utratę ratingu u głównego kredytodawcy, który mógłby z tej przyczyny wypowiedzieć stronie skarżącej kredyt hipoteczny. Z kolei postawienie przez bank tego kredytu w stan natychmiastowej wymagalności oznaczałoby konieczność złożenia przez Spółkę wniosku o ogłoszenie upadłości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z art. 61 § 3 zd. pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wynika, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z brzmienia powołanego przepisu wynika, że sąd może uwzględnić wniosek, gdy zachodzi co najmniej jedna z wymienionych przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki określone w ww. przepisie spoczywa na wnioskodawcy. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających na stwierdzenie, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w danej sprawie zasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podziela prezentowane w orzecznictwie stanowisko wskazujące, że strona jest zobligowana do wnikliwego przedstawienia argumentów i materiałów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, LEX nr 489786). Wnioskodawca jest zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008r., sygn. akt I FSK 983/08, LEX nr 468877). Aby Sąd mógł stwierdzić czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne (por. postanowienie NSA z dnia 22 lutego 2008r., sygn. akt II OZ 131/08, niepubl.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że nie wystąpiły przesłanki uzasadniające wstrzymania wykonania decyzji. Spółka ograniczyła się bowiem do wskazania możliwości zaistnienia stanu niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody, nie uzasadniła jednak szczegółowo swojego stanowiska. Twierdzenia strony skarżącej o ryzyku utraty płynności finansowej nie zostały poparte ani szczegółowymi wyliczeniami ani konkretną dokumentacją obrazującą aktualną sytuację finansową wnioskodawcy i ewentualne następstwa wykonania zaskarżonej decyzji. Do oceny zasadności wniosku konieczne jest bowiem dysponowanie aktualnymi danymi o stanie majątkowym podatnika. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącej Spółki, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej sytuacji majątkowej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych zasobów finansowych czy wymagalnych zobowiązań. Jednocześnie Sąd stwierdza, że w aktach sprawy brak jest dowodów pozwalających na ustalenie powyższych okoliczności. Mając na uwadze przysługujące Spółce, a ujawnione w umowie kredytowej, prawa o wartości kilkudziesięciu milionów, sama kwota należności podatkowej nie jest – co należy podkreślić – przesadnie wysoka. Sąd zaznacza także, że ewentualne zobowiązania o charakterze prywatnoprawnym nie mogą mieć pierwszeństwa w zaspokojeniu przed należnością publicznoprawną, której spełnienie jest również jedną z konsekwencji prowadzonej działalności gospodarczej. Sąd zauważa ponadto, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Obowiązek o charakterze pieniężnym, a takiego dotyczy niniejsza sprawa, ma z natury odwracalny charakter. Oznacza to, że w razie jego zrealizowania, a następnie uwzględnienia skargi, objęta zaskarżoną decyzją kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi. Podsumowując Sąd jeszcze raz zauważa, że ogólnikowe uzasadnienie wniosku uniemożliwia ocenę, czy wskazane w art. 61§3 p.p.s.a. przesłanki zachodzą w sprawie. Strona skarżąca nie wskazała bowiem na czym miałaby polegać znaczna szkoda w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Powinna była wykazać bezpośredni związek pomiędzy wykonaniem zaskarżonej decyzji, a mogącą powstać znaczną szkodą. Takiej argumentacji w sprawie zabrakło. W konsekwencji braki argumentacji wniosku uznane zostały za brak wykazania przesłanek umożliwiających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Sąd podkreśla, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest zobowiązany do samodzielnego prowadzenia postępowania dowodowego w celu wykazania istnienia przesłanek określonych w art. 61 §3 p.p.s.a. Wobec powyższego, działając na zasadzie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.