I SA/Kr 1018/10

Sygn. akt I SA/Kr 1018/10 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 października 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maja Chodacka (spr.), Sędzia: WSA Inga Gołowska, Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Protokolant: Piotr Paździor, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2010 r., sprawy ze skargi M. Z.-G., na indywidualną interpretację Ministra Finansów, z dnia 17 lutego 2010 r. Nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych;, I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. określa, że zaskarżona interpretacja nie może być wykonana w całości, III. zasądza od organu na rzecz skarżącej 200, 00 zł (dwieście złotych 00/100), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca – M.Z.-G. złożyła wniosek o udzielenie indywidualnej interpretacji min. w sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zwolnienia z opodatkowania dotacji warunkowo zwrotnej, udzielonej przez Polsko-Niemiecki Funduszu Rozwoju Projektu Filmowego. We wniosku zostało przedstawione zdarzenie przyszłe, z którego wynikało, iż skarżąca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie serwisu produkcji filmowej, telewizyjnej i teatralnej i jest czynnym podatnikiem VAT. W ramach rozwoju firmy po raz pierwszy planuje realizację projektu filmowego w charakterze koproducenta. Produkcja całego projektu przyszłego filmu, którą chce się zająć, ma odbyć się w koprodukcji - w rozumieniu ustawy o kinematografii - z firmą z kraju Unii Europejskiej (Niemcy), która jest producentem wiodącym i jej firmą jako koproducentem. Wraz z partnerem z kraju Unii Europejskiej - jako producentem głównym i wnioskodawcą wiodącym - skarżąca wystąpiła (przygotowując m.in. kosztorys wydatków) o przyznanie dotacji na rozwój projektu filmowego. W ramach Polsko-Niemieckiego Funduszu Rozwoju Projektu Filmowego (został on utworzony przez Polski Instytut Sztuki Filmowej /PISF/, Mitteldeutsche Medienförderung GmbH /MDM/ i Medienboard Berlin-Brandenburg /MBB/) skarżąca wraz z producentem głównym otrzymała dotację na pokrycie kosztów procesu przygotowania projektu filmu, której umowa określa: - firmę z Unii Europejskiej - wnioskodawca wiodący, koproducent większościowy, - firmę skarżąca - koproducent mniejszościowy. Z otrzymanej dotacji, po zakończeniu okresu prac przygotowawczych, skarżąca wraz z koproducentem większościowym muszą się rozliczyć. Skarżącą z partnerem wiąże umowa cywilno-prawna zawierająca między innymi: - cały opis przedsięwzięcia, - charakter udziału w produkcji każdego z koproducentów, - wartość wkładów własnych koproducentów, - podział wartości środków uzyskanych z dotacji (które wpłyną na konto wnioskodawcy wiodącego, a ten z kolei w odpowiedniej wielkości, zgodnie z umową prześle je na konto skarżącej), na pokrycie kosztów każdego z koproducentów w ramach realizacji wyznaczonych działań. Umowa ta nie stanowi obecnie umowy o sprzedaż licencji, ani nie obliguje koproducentów do przeznaczenia otrzymanego w drodze przygotowań scenariusza filmowego do dalszej realizacji. Skarżąca zaznaczyła, że dotacja będzie przeznaczona na częściowe sfinansowanie kosztów rozwoju projektu filmu (dokumentacja, wywiady, podróże, konsultacje historyczne, koszty biurowe, honorarium scenarzysty, pozyskanie materiałów archiwalnych itp.). Z mocy umowy i w związku z udziałem w przedsięwzięciu, koproducenci nabędą współudział w autorskich prawach majątkowych do powstałego scenariusza, a z czasem zostanie on przeznaczony do sprzedaży i realizacji filmowej. W uzupełnieniu wniosku dodatkowo wskazano, że dofinansowany rozwój projektu filmowego jest wspólnym przedsięwzięciem polsko - niemieckim, pomiędzy dwoma koproducentami, którzy otrzymali wspólną dotację od związanych umową dwóch instytucji: Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej (będącego państwową osobą prawną) oraz odpowiadającego mu Medienboard Berlin Brandenburg. To wspólne przedsięwzięcie generuje jedynie koszty, nie generuje żadnych przychodów. Przychody mogą zostać wygenerowane ewentualnie po zakończeniu i sprzedaży praw do projektu filmowego lub sprzedaży wyprodukowanego filmu, natomiast w tym przypadku otrzymana pomoc obejmuje jedynie okres rozwoju projektu. Zgodnie z umową, skarżąca jest zobowiązana do zwrotu dofinansowania ale tylko z zysku osiągniętego z przedsięwzięcia, proporcjonalnie do uzyskanego dofinansowania. Środki Polsko - Niemieckiego Funduszu Co-Developmentowego (PNFC), według wyjaśnień Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej są w rozumieniu ustawy o kinematografii z dnia 30 czerwca 2005r. dotacją zwrotną, mimo że w umowie, w dosłownym tłumaczeniu z języka niemieckiego, nazwane zostały pożyczką warunkowo zwrotną. Zgodnie z zasadami przyznawania dofinansowania, pożyczka musi zostać spłacona w pierwszym dniu zdjęciowym lub w momencie sprzedaży praw do dofinansowanego projektu, a przedmiotowa umowa stanowi, jak przy dotacji, że zwrot przyznanej pomocy następuje jedynie w sytuacji, gdy przychód z tytułu sprzedaży projektu lub eksploatacji filmu będzie przewyższał koszty jego produkcji i to w postaci proporcjonalnej do pozyskanego dofinansowania. W sytuacji gdy nie będzie żadnych przychodów z tytułu powstania dotowanego projektu filmowego lub filmu lub w sytuacji, gdy takie przychody będą niższe niż koszty, nie jest wymagana spłata dofinansowania, udzielona pomoc pozostaje bezzwrotna. W związku z powyższym skarżąca w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zadała pytanie, czy otrzymana dotacja jest wolna od podatku dochodowego od osób fizycznych, a co za tym idzie i wydatki sfinansowane tą dotacją nie stanowią kosztu uzyskania przychodów? Zdaniem skarżącej, otrzymana dotacja nie stanowi podstawy do opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Wprawdzie, zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz. U. z 2010r. Nr 51 poz. 307 ze zm., dalej:"u.p.d.o.f."), przychodem z działalności gospodarczej są również: "dotacje, subwencje, dopłaty i inne nieodpłatne świadczenia otrzymane na pokrycie kosztów albo jako zwrot wydatków, z wyjątkiem gdy przychody te są związane z otrzymaniem, zakupem albo wytworzeniem we własnym zakresie środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, od których, zgodnie z art. 22a-22o, dokonuje się odpisów amortyzacyjnych", ale jednocześnie na mocy art. 21 ust. 1 pkt 46, pkt 114 i pkt 129 u.p.d.o.f. wolne od podatku dochodowego są: - dochody otrzymane przez podatnika (art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f.), jeżeli: a) pochodzą od rządów państw obcych, organizacji międzynarodowych lub międzynarodowych instytucji finansowych ze środków bezzwrotnej pomocy, w tym ze środków programów ramowych badań, rozwoju technicznego i prezentacji Unii Europejskiej i z programów NATO, przyznanych na podstawie jednostronnej deklaracji lub umów zawartych z tymi państwami, organizacjami lub instytucjami przez Radę Ministrów, właściwego ministra lub agencje rządowe, w tym również w przypadkach, gdy przekazanie tych środków jest dokonywane za pośrednictwem podmiotu upoważnionego do rozdzielania środków bezzwrotnej pomocy, oraz b) podatnik bezpośrednio realizuje cel programu finansowanego z bezzwrotnej pomocy; zwolnienie nie ma zastosowania do dochodów osób fizycznych, którym podatnik bezpośrednio realizujący cel programu zleca - bez względu na rodzaj umowy -wykonanie określonych czynności w związku z realizowanym przez niego programem. - wartość otrzymanych nieodpłatnych świadczeń (art. 21 ust. 1 pkt 114 u.p.d.o.f.), lub świadczeń częściowo odpłatnych oraz wartość świadczeń rzeczowych (w naturze) finansowanych lub współfinansowanych ze środków budżetu państwa, jednostek samorządu terytorialnego, ze środków agencji rządowych lub ze środków pochodzących od rządów państw obcych, organizacji międzynarodowych lub międzynarodowych instytucji finansowych, w ramach rządowych programów, - dotacje, w rozumieniu przepisów o finansach publicznych, otrzymane z budżetu państwa lub budżetów jednostek samorządu terytorialnego, (art. 21 ust. 1 pkt 129 u.p.d.o.f.). Równocześnie zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 56 u.p.d.o.f., nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków i kosztów bezpośrednio sfinansowanych z dochodów (przychodów), o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 46, 47a, 47c, 47d, 116, 122 i 129. Skarżąca uważa, że jako prowadząca podatkową księgę przychodów i rozchodów otrzymanej dotacji, nie podlegającej opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, nie ujmuje się w tej księdze. Pismami z dnia 17 lutego 2010r. nr [...] stanowiącym indywidualną interpretację Dyrektor Izby Skarbowej, działający, jako organ upoważniony przez Ministra Finansów do wydania interpretacji, stwierdził, iż stanowisko strony skarżącej, dotyczące zwolnienia z opodatkowania dotacji warunkowo zwrotnej udzielonej przez Polsko-Niemiecki Funduszu Rozwoju Projektu Filmowego jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu interpretacji organ przywołał art. 9 oraz art. 14 u.p.d.o.f. i wskazał, iż co do zasady, wszelkie przysporzenia majątkowe związane z prowadzoną pozarolniczą działalnością gospodarczą, w tym otrzymane dotacje (o ile nie są przeznaczone na sfinansowanie nabycia środków trwałych), stanowią przychód z tej działalności. Organ powołał także treść wskazanych wyżej 21 ust. 1 pkt 46, pkt 114 oraz pkt 129 u.p.d.o.f. i podniósł, iż przepisy te określają źródła finansowania, szczegółowe warunki oraz zamknięty katalog instytucji, od których otrzymana dotacja może (przy spełnieniu pozostałych kryteriów) być zwolniona z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Nadto organ wskazał, iż Polsko-Niemiecki Fundusz Rozwoju Projektu Filmowego nie jest jedną z organizacji, o których mowa w cytowanych wyżej przepisach, zaś udzielone dofinansowanie nie odbywa się na podstawie umów międzynarodowych ani w ramach programu rządowego. Dofinansowanie to nie stanowi także dotacji w rozumieniu przepisów o finansach publicznych, nie jest udzielane z budżetu państwa, ani budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Pozyskane środki będą przeznaczone na częściowe sfinansowanie kosztów rozwoju projektu filmu (dokumentacja, wywiady, podróże, konsultacje historyczne, koszty biurowe, honorarium scenarzysty, pozyskanie materiałów archiwalnych itp.), a nie na nabycie bądź wytworzenie środków trwałych. W związku z tym organ stwierdził, iż otrzymana przez skarżąca dotacja, będzie stanowiła podlegający opodatkowaniu przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej. Przychód ten podlegał będzie zaewidencjonowaniu w prowadzonej przez skarżąca podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Natomiast wydatki sfinansowane ze środków pochodzących z tej dotacji, będą mogły stanowić koszty uzyskania przychodów prowadzonej przez skarżącą pozarolniczej działalności gospodarczej, jeżeli będą spełniały przesłanki uznania ich za takie koszty, określone w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika także, iż w przypadku osiągnięcia zysku z realizowanego przedsięwzięcia, sfinansowanego m.in. otrzymaną dotacją, skarżąca zobowiązana będzie do zwrotu tej dotacji (w całości lub w części). W takim przypadku skarżąca winna będzie dokonać korekty wykazanego wcześniej przychodu o kwotę dokonanego zwrotu przedmiotowej dotacji. Pismem z dnia 5 marca 2010r. skarżąca działając na podstawie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wezwała Dyrektora Izby Skarbowej, działającego z upoważnienia Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia 9 kwietnia 2010r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Dyrektor Izby Skarbowej, działający z upoważnienia Ministra Finansów nie znalazł podstaw do zmiany wydanej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na pisemną indywidualną interpretację wniesiono o "uchylenie zaskarżonej decyzji", jako niezgodnej z przepisami prawa podatkowego, o finansach publicznych i o kinematografii. Skarżąca zarzuciła, iż organy błędnie przyjęły, że otrzymana dotacja nie korzysta ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 129 u.p.d.o.f. Środki z PISF są środkami budżetu państwa do których stosuje się przepisy ustawy o finansach publicznych, a poprzez ich alokację w odpowiednich programach operacyjnych, poprzez które realizuje swoje ustawowe zadania (jak Fundusz Co-Developmentowy) oraz notyfikację, stanowią jak najbardziej pomoc budżetu państwa dla rozwoju kultury. Jako podstawę takiego stanowiska skarżąca przyjęła i szczegółowo powołała w treści skargi przepisy ustawy o kinematografii, ustawę o finansach publicznych oraz u.p.d.o.f. Skarżąca uważa, że w stosunku do otrzymanej dotacji ma zastosowanie zwolnienie od podatku określone w art. 21 ust. 1 pkt 129 u.p.d.o.f., bowiem dotacja spełnia wymogi z art. 126 i 127 z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (i odpowiednio 106 ustawy z dnia 30.06.2005r. o finansach publicznych). Natomiast wszelkie wydatki sfinansowane środków pochodzących z tej dotacji - zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 56 u.p.d.o.f. nie będą stanowiły kosztów uzyskania przychodów Ponadto skarżąca wskazała, iż uzasadnienie stanowiska w interpretacji indywidualnej jest bardzo ogólne, gdyż nie ma żadnego szczegółowego wyjaśnienia zajętego stanowiska, ani podania konkretnego przepisu w ramach uwzględnionych - tylko dwóch ustaw ( u.p.d.o.f i ustawy o finansach publicznych). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej, działający z upoważnienia Ministra Finansów podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. W treści odpowiedzi na skargę organ szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko i wskazał, iż dofinansowanie które otrzyma skarżąca z budżetu Polsko-Niemieckiego Funduszu Rozwoju Projektu Filmowego za pośrednictwem partnera z kraju Unii Europejskiej nie spełnia co najmniej jednej z przesłanek wynikających z treści art. 21 ust. 1 pkt 129 u.p.d.o.f., tj. nie zostanie otrzymane z budżetu państwa lub budżetów jednostek samorządu terytorialnego, co uniemożliwia skorzystanie ze zwolnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, w związku z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m. in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sąd uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego uchyla taką interpretację (art. 146 § 1 p.p.s.a.). Nadto należy zwrócić uwagę, iż na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, iż w niniejszej sprawie doszło do istotnego naruszenia przez organ przepisów postępowania, w postaci naruszenia art. 14c § 1 oraz § 2 w związku z art. 14b § 1 i § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, co upoważniało Sąd do uchylenia zaskarżonej indywidualnej interpretacji prawa podatkowego. W tym zakresie trafny jest zarzut zaprezentowany w skardze, iż uzasadnienie stanowiska w interpretacji indywidualnej jest bardzo ogólne, gdyż nie ma żadnego szczegółowego wyjaśnienia zajętego stanowiska. Podkreślić bowiem należy, że przedmiot niniejszego postępowania stanowi instytucja interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Zgodnie z treścią art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Natomiast interpretacja zawiera tylko ocenę prawną stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa (art. 14c § 1 ustawy Ordynacja podatkowa). Dlatego też zarówno interpretacja organów podatkowych, jak i ocena interpretacji przez Sąd I instancji jest dokonywana na podstawie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez podatnika. W tym zakresie zarówno organy podatkowe, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonują własnych ustaleń faktycznych, a jedynie opierają się na stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym przedstawionym przez podatnika. Oczywiście nie oznacza to, że nie są one uprawnione do oceny skutków prawnopodatkowych przedstawionego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Powyższe przepisy w sposób jednoznaczny określają zarówno wymogi dla wniosków składanych przez uprawnione podmioty, jak też sposób działania narzucony organom podatkowym. Ordynacja podatkowa zobowiązuje wnioskodawcę do wyczerpującego przedstawienia we wniosku o interpretację stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz własnego stanowiska w sprawie. Przedstawionym stanem faktycznym organ podatkowy jest związany i jego rozstrzygnięcie odnosi się tylko do tego stanu faktycznego i stanowi ocenę prawną przedstawionego przez wnioskodawcę stanowiska w sprawie. Zatem obowiązkiem organu udzielającego interpretacji jest dokonanie oceny stanowiska przedstawionego we wniosku wraz z przytoczeniem przepisów prawa. Należy zauważyć, iż jednym z celów wprowadzenia do ustawy Ordynacja podatkowa instytucji interpretacji przepisów prawa podatkowego było usuwanie wątpliwości interpretacyjnych, co do treści przepisów prawa podatkowego właśnie poprzez udzielanie interpretacji przez właściwe organy podatkowe. Oznacza to, iż w przypadku, gdy wnioskodawca ma np. wątpliwość, czy jest zobowiązany na podstawie przepisów prawa materialnego do uiszczenia należnego podatku lub stosowania odliczeń, a stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe przedstawione w sprawie te wątpliwości potwierdzają i uzasadniają organ ma obowiązek udzielić interpretacji, poprzez zastosowanie się do stanowiska wnioskodawcy. Wobec tego, jednym z warunków uznania prawidłowości udzielonej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego jest stwierdzenie, czy organ dokonał oceny stanowiska przedstawionego we wniosku wraz z przytoczeniem przepisów prawa w przedstawionym przez wnioskodawcę stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym. Co istotne można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy, jak to ma miejsce w badanej sprawie, interpretacja indywidualna winna zawierać wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (14c § 2 ustawy Ordynacja podatkowa). Istotne zatem znaczenie ma uzasadnienie prawne interpretacji indywidualnej, w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy. W takim bowiem przypadku konieczne jest przedstawienie w interpretacji stanowiska, które według organu jest prawidłowe oraz dokonanie wykładni przepisów prawa podatkowego, które będzie wyczerpująco uzasadniało po względem prawnym to stanowisko, negując tym samym zdanie podatnika. Z interpretacji ma wynikać wyraźna odpowiedź na zadane przez podatnika pytanie, jasno zaprezentowane było stanowisko prawidłowe, poparte jednoznacznym i czytelnym dla adresata uzasadnieniem prawnym tego stanowiska. W ocenie Sądu prawidłowe uzasadnienie prawne interpretacji indywidualnej winno zawierać przytoczenie przepisów prawa, na których organ oparł swoje stanowisko wraz z podaniem ich treści oraz wyjaśnienie znaczenia tych przepisów, w kontekście podanego przez stronę zdarzenia przyszłego. W niniejszej sprawie, co trafnie podniesiono w skardze, organ stwierdzając, iż stanowisko skarżącej w sprawie oceny prawnej zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe nie dokonał oceny stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, a zatem nie wypełnił dyspozycji art. 14c § 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Ocena stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny nie może się ograniczać jedynie do: 1) stwierdzenia, że stanowisko wnioskodawczyni jest nieprawidłowe; 2) przywołania treści art. 9 ust. 1, art. 14 ust. 1 i ust. 2, art. 21 ust. 1 pkt 46, pkt 114, pkt 129 oraz art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f.; 3) stwierdzenia, iż: " Polsko-Niemiecki Fundusz Rozwoju Projektu Filmowego nie jest jedną z organizacji, o których mowa w cytowanych wyżej przepisach, zaś udzielone dofinansowanie nie odbywa się na podstawie umów międzynarodowych ani w ramach programu rządowego. Dofinansowanie to nie stanowi także dotacji w rozumieniu przepisów o finansach publicznych, nie jest udzielane z budżetu państwa, ani budżetu jednostki samorządu terytorialnego". Takiej interpretacji dokonał organ nie powołując stosownych przepisów, chociażby ustawy o finansach publicznych, na które sam wskazał w treści interpretacji i zależności, czy zastosowania tych przepisów w relacji do art. 21 ust. 1 pkt 46, pkt 114, pkt 129 1 u.p.d.o.f. co narusza art. 14c § 1 oraz § 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Zatem, Sąd stwierdził, że zaskarżona interpretacja indywidualna, wydana przez Ministra Finansów, działającego przez upoważnionego do tego Dyrektora Izby Skarbowej, uchyla się w istocie spod kontroli Sądu. W tym stanie rzeczy Sąd nie mógł odnieść się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego. Organ, ponownie udzielając indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego weźmie pod uwagę powyższe wskazania i dokona oceny stanowiska wnioskodawczyni wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, przy uwzględnieniu zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku i wskaże, na jakiej podstawie uznał, że zaprezentowane we wniosku stanowisko jest nieprawidłowe. Przede wszystkim jednak organ winien ocenić stanowisko wnioskodawczyni w tym szczególnym zdarzeniu przyszłym, z powołaniem się na konkretne przepisy prawa podatkowego i dokonać ich wykładni. W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 146 § 1 oraz art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Mając powyższe na względzie Sąd zasądził zwrot wpisu od skargi w wysokości 200 zł.