I SA/Kr 1024/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 11 kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2007 r. do maja 2007 r. oraz grudzień 2006 r. postanawia : - odmówić przywrócenia terminu - Skarżący J. K. został wezwany do usunięcia - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania - braków formalnych skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 11 kwietnia 2013 r. przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Wezwanie to zostało skutecznie doręczone skarżącemu w trybie podwójnego awizo w dniu 18 lipca 2013 r. Ponieważ we wskazanym terminie skarga nie została uzupełniona, postanowieniem z dnia 23 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę odrzucił. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 14 października 2013 r. W dniu 17 października 2013 r. J. K.złożył wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi, podając jednocześnie, że wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 11 763 852 zł. Skarżący w uzasadnieniu podał, że z nieznanych mu powodów nie otrzymał pierwszego awiza z dnia 4 lipca 2013 r. Wskazał następnie, że w dniu 9 lipca 2013 r. wraz z trójką dzieci wyjechał na 14-dniowe wakacje, z których wrócił w dniu 23 lipca 2013 r. w godzinach nocnych. Następnego dnia uzyskał informację od matki o odebraniu powtórnego awiza i udał się do Urzędu Pocztowego celem uzyskania informacji o awizowanej przesyłce. Z uwagi na fakt zwrotu korespondencji do nadawcy w dniu 22 lipca 2013 r., jeszcze tego samego dnia skarżący udał się do WSA w Krakowie celem uzyskania informacji co zawierała zwrócona korespondencja. Od pracownika stanowiska dziennika podawczego skarżący uzyskał informację, że w zwróconej korespondencji znajdowało się zarządzenie o doręczeniu odpisu odpowiedzi na skargę. Pracownik ten następnie skierował skarżącego do sekretariatu celem ustalenia terminu udostępnienia akt – termin zapoznania się z treścią odpowiedzi na skargę został ustalony na 31 lipca 2013 r. Z powodu braku możliwości czasowych skarżący w dniu 31 lipca 2013 r. nie zapoznał się z treścią odpowiedzi na skargę, a w szczególności nie zapoznał się z pełną zawartością zwróconej korespondencji, a dokładnie wezwaniem do usunięcia braków formalnych skargi. Skarżący podał, że nieświadomy istniejącej sytuacji prawnej w dniu 7 października 2013 r. złożył pisemne uzupełnienie skargi. Natomiast w dniu 14 października 2013 r. odebrał przesyłkę zawierającą postanowienie o odrzuceniu skargi. Również w przypadku tej przesyłki nie odebrał pierwszego awiza. Skarżący wskazał, że o bezprawne podejmowanie korespondencji, w szczególności awiz, podejrzewa swojego ojca, z którym pozostaje w konflikcie. Skarżący podjął kroki mające na celu posiadanie skrzynki pocztowej w Urzędzie Pocztowym , jednak z powodu braku wolnych skrzynek nie było to możliwe. Następnie wskazał, że w związku z brakiem wiedzy o wydanym zarządzeniu, w którym został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi, w szczególności uzyskania od pracownika sądu błędnej informacji, mimo podjęcia natychmiastowych działań został pozbawiony możliwości usunięcia wskazanego braku poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Termin usunięcia braku upływał z dniem 25 lipca 2013 r., tak więc podczas wizyty w WSA w Krakowie skarżący mógł ten brak skutecznie uzupełnić. Skarżący zaznaczył także, że niezwłocznie po otrzymaniu postanowienia o odrzuceniu skargi udał się do sądu celem wyjaśnienia udzielenia błędnej informacji. Pracownik sądu nie umiał jednak precyzyjnie odnieść się do tego zdarzenia, uzasadniając to niepamięcią. Skarżący zaznaczył, że przez niebywały splot fatalnych w skutkach wydarzeń w żaden sposób przez niego niezawinionych został pozbawiony możliwości merytorycznej oceny przez Sąd złożonej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z treści art. 87 §1 – 4 p.p.s.a. wynika natomiast, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Na wstępie wskazać należy, że Sąd przyjął, w oparciu o twierdzenia skarżącego zawarte we wniosku o przywrócenie terminu, że zachowany został siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Wniosek został bowiem złożony w ciągu siedmiu dni od doręczenia postanowienia o odrzuceniu skargi. Jednocześnie strona wskazała wartość przedmiotu zaskarżenia, a więc dokonała czynności, której nie dokonała w terminie. Rozpoznając zatem merytorycznie wniosek, Sąd stwierdza, że nie został spełniony podstawowy warunek przywrócenia terminu jakim jest brak winy w jego uchybieniu. "Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. (...) Oceniając wystąpienie tej przesłanki sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego dbającego o swoje interesy (...)" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 marca 2004 r., FZ 13/04, niepubl.). Jak podkreśla się w orzecznictwie (np. wyroki NSA: z dnia 14 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 794/99; Lex nr 40381; z dnia 2 lutego 2000 r., sygn. akt SA/Sz 2125/98; Lex nr 39797; z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00; Lex nr 55307) o braku winy w uchybieniu terminu można mówić zatem jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Natomiast dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa (por. wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2002 r., sygn. akt II SA/Wr 1329/01, niepubl.), czy też niedostateczna staranność w prowadzeniu spraw (por. postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2000 r., SA/Sz 1117/99, niepubl.), skutkują odmową przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności. Skarżący podaje, że przyczyną uchybienia terminu do uzupełnienia braku skargi była jego niewiedza o wystosowaniu do niego wezwania w tym zakresie. Powołuje się przy tym na otrzymanie od pracownika dziennika podawczego mylnej informacji o zawartości zwróconej – z uwagi na niepodjęcie w terminie – do sądu przesyłki zawierającej przedmiotowe wezwanie. Sąd podkreśla w związku z tym, że nie ma możliwości ustalenia rzeczywistego przebiegu wskazywanej przez stronę rozmowy i skonfrontowania go z oświadczeniem skarżącego przekonanego o udzieleniu mu takiej błędnej informacji. Gdyby jednak przyjąć, że faktycznie taka rozmowa miała miejsce i skarżący uzyskał informację, że zwrócona przesyłka zawierała odpowiedź na skargę, to i tak argumentacja strony nie zasługiwałaby na uwzględnienie. Trudno bowiem oczekiwać od pracownika sądu (dziennika podawczego), mającego dostęp do danych związanych ze sprawą jedynie w formie elektronicznej, aby bez wglądu do akt sprawy był w stanie precyzyjnie określić, co zawierała skierowana do skarżącego korespondencja. W interesie strony, należycie dbającej o swoje interesy, leżało niezwłoczne sprawdzenie tej informacji poprzez jak najszybszy wgląd do akt sprawy. Przyjęta w WSA w Krakowie praktyka pozwala stronom na dostęp do akt w trakcie wizyty w sądzie, najpóźniej w dniu następnym, chyba że strona deklaruje chęć zapoznania się z aktami sprawy w innym, późniejszym terminie. O małej zapobiegliwości strony świadczy fakt, że ustaliła termin udostępnienia akt na dzień 31 lipca 2013 r., a więc tydzień po wizycie w sądzie, która miała mieć miejsce w dniu 24 lipca 2013 r. Gdyby strona zapoznała się w dniu 24 lipca czy 25 lipca 2013 r. z aktami sprawy miałaby możliwość uzupełnienia braku skargi w wyznaczonym terminie. Skarżący jednak takich działań nie podjął. Zresztą nie zapoznał się z aktami sprawy także w dniu 31 lipca 2013 r. Sąd jeszcze raz podkreśla, że brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Gołosłowne pozostają także twierdzenia skarżącego dotyczące braku otrzymywania pierwszych awiz, w szczególności awiza z dnia 4 lipca 2013 r. dotyczącego przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braku skargi. Zauważyć także należy, że w sytuacji planowanego wyjazdu na wakacje skarżący powinien był podjąć działania mające na celu zapewnienie możliwości odbioru pism sądowych w czasie jego nieobecności, np. poprzez ustanowienie pełnomocnika do odbioru przesyłek wysyłanych do niego z sądu. Mógł także skontaktować się z sądem celem poinformowania o czasowej nieobecności, jak również uzyskania informacji o stanie sprawy. Brak podjęcia takich działań również świadczy o dopuszczeniu się zaniedbań. Należy podkreślić, że strona składając skargę do sądu powinna spodziewać się odpowiedzi od tego adresata. W związku z tym powinna dołożyć należytej staranności w zakresie możliwości odbioru pism sądowych jak również nadzoru nad korespondencją. W świetle powyższego należy stwierdzić, że skarżący nie uprawdopodobnił, że niedochowanie terminu do uzupełnienia braku skargi nastąpiło bez jego winy. W konsekwencji Sąd odmówił przywrócenia terminu, działając na zasadzie art. 86§1 p.p.s.a.