I SA/Kr 1033/07

Sygn. akt I SA/Kr 1033/07 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 listopada 2007r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas (spr), Sędziowie: WSA Anna Znamiec, Asesor: WSA Agnieszka Jakimowicz, Protokolant: Bożena Wąsik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2007r., sprawy ze skargi W. B., na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia [...] nr [...], w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2007r., - skargę oddala - Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] pozostawiło bez rozpatrzenia odwołanie W. B. z dnia [...] od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2007 rok. Uznano bowiem, że z treści odwołania wynika jedynie że odwołujący kwestionuje san faktyczny i prawny ustalony w decyzji , nie wskazuje jednak konkretnie na czym polegają te nieprawidłowości. Ponadto niewiadomo czy strona domaga się ustalenia zobowiązania podatkowego w innej wysokości, czy też wnosi o uchylenie decyzji i przekazanie ich organowi I instancji celem ponownego rozpoznania. Ponieważ braki te pomimo wezwania nie zostały uzupełnione pozostawiono odwołanie bez rozpoznania. Na postanowienie to podatnik złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie podkreślając w niej, że utrzymuje swój wniosek, iż podatek rolny jest nienależny, bowiem ewidencja gruntów jest wadliwa, gdyż winna być "zaktualizowana według stanu sprzed polowy lat osiemdziesiątych". Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podkreśliło, iż zgodnie z art. 222 ordynacji podatkowej odwołanie w postępowaniu podatkowym ma charakter kwalifikowany , w przeciwieństwie do odwołania w ogólnym postępowaniu administracyjnym. Powołano się przy tym na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodnie z którym odwołanie w postępowaniu podatkowym nie może być prostym wyrazem niezadowolenia strony z decyzji. Musi natomiast zawierać zarzuty stawiane decyzji, określać zakres i rodzaj zmian, które powinny być wprowadzone do tej decyzji, oraz uzasadnić zarzuty i żądania przez powołanie dowodów. Odwołanie podatnika nie spełniało tych wymogów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje : Skarga jest nieuzasadniona. Odwołanie od decyzji, jako jedno z podań w rozumieniu art. 168 ordynacji podatkowej powinno odpowiadać warunkom formalnym określonym w tym przepisie oraz wymienionym w art. 222 tej ustawy, tj. zawierać zarzuty przeciwko decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające żądanie. Przepis ten wymienia zatem trzy elementy istotne dla treści odwołania, przy czym pierwszy i drugi z nich mają charakter obligatoryjny. Natomiast trzeci nosi z istoty rzeczy cechy fakultatywności. Nie zawsze bowiem istnieje możliwości nawet wskazywania na dowody. Zwłaszcza wówczas, gdy spór z organami podatkowymi toczy się w przedmiocie wykładni przepisów prawa. Treść zawartych w odwołaniu zarzutów przeciwko decyzji zdeterminowana jest głównym celem tego środka zaskarżenia, jakim jest doprowadzenie do uchylenia decyzji podatkowej oraz ponownego rozpatrzenia sprawy co do istoty. Dlatego też podmiot sporządzający odwołanie powinien w sposób logiczny i zwięzły sformułować zarzuty przeciw zaskarżonemu rozstrzygnięciu. Natomiast określenie istoty i zakresu żądania, będącego przedmiotem odwołania sprowadza się do sprecyzowania swojego oczekiwania kierowanego do organu odwoławczego. Dotyczy to zarówno żądania merytorycznego, tzn. podania spornej sumy podatku , jak i określenia żądania co do rozstrzygnięcia. Dokonując wykładni art. 222 ordynacji podatkowej należy mieć na względzie , że przepis ten wprowadza wyjątek od reguły odformalizowania treści podania, a zatem powinien być interpretowany w sposób ścisły. Wykładnia rozszerzająca prowadzić bowiem może do ograniczenia jednego z podstawowych praw procesowych strony postępowania podatkowego, jakim jest prawo do instancyjnej kontroli decyzji, a w konsekwencji - do kontroli sądowej ( wyrok NSA z 22 marca 2000 r., I SA/Ka 1729/98, M. Pod. 2000, nr 11, s. 2). W związku z tym w orzecznictwie przyjmuje się, że wymagania formalne stawiane odwołaniu w postępowaniu podatkowym muszą być oceniane w sposób niekolidujący z zasadami dwuinstancyjności postępowania administracyjnego oraz sądowej kontroli decyzji administracyjnych. W związku z tym jeżeli z odwołania można wyczytać zarzuty stawiane decyzji oraz żądanie wnoszącego odwołanie, środkowi zaskarżenia nie można przypisać braków formalnych. Natomiast w sytuacji gdy wniesione odwołanie nie zawiera któregoś z istotnych elementów, tj. zarzutów przeciw decyzji albo nie określa istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem odwołania, organ podatkowy zgodnie z art. l69 § l ordynacji podatkowej wzywa wnoszącego do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia. Nieusunięcie braków przez stronę postępowania spowoduje, iż organ odwoławczy wyda na podstawie § 4 tego artykułu postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia. W omawianej sprawie wniesione przez podatnika odwołanie od nakazów płatniczych z dnia 6 lutego 2007 r i 9 lutego 2007 r jest bardzo lakoniczne. Wynika z niego tylko, że podatnik nie zgada się zarówno ze stanem faktycznym jak i prawnym sprawy. Wnosi o przeprowadzenie ponownych pomiarów i wskazuje jako dowody opinie biegłych i wyroku sądów administracyjnych. Z odwołania nie wynika natomiast w jakim zakresie nie zgadza się z ustalonym zobowiązaniem podatkowym. W szczególności czy uważa je za zaniżone czy tez zawyżone. Nie wiadomo też na czym konkretnie polega podnoszone naruszenie prawa materialnego , gdyż tym zakresie brak jest jakiegokolwiek zarzutu. Także sam wniosek o przeprowadzenie pomiaru nie pozwala na stwierdzenie w jakim zakresie ustalony stan faktyczny uznawany jest za nieprawidłowy . W związku z powyższym na podstawie art. l5l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr l53 poz. l270 z późniejszymi zmianami ) orzeczono jak w sentencji .