I SA/Kr 1039/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki Sędziowie: WSA Grażyna Firek (spr.) WSA Stanisław Grzeszek po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 stycznia 2018r. sprawy ze skargi N. Sp. z o.o. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 14 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów na postępowanie egzekucyjne za nieuzasadnione - skargę oddala - Naczelnik M. Urzędu Skarbowego w K., decyzją z dnia 8 czerwca 2016 r. nr [...], określił wysokość zobowiązań podatkowych N. w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2013 r., w kwotach innych niż zadeklarowane przez spółkę. Decyzją z dnia 7 lutego 2017 r. nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w K., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja ta została wydana w formie dokumentu elektronicznego. Zgodnie z Urzędowym Poświadczeniem Doręczenia-Identyfikator Poświadczenia: [...], decyzja ta została doręczona w dniu 22 lutego 2017r., adresatowi, którym był pełnomocnik spółki B. W. (dokument został doręczony w trybie zastępczym art. 152a § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, gdyż adresat nie odebrał przesyłki elektronicznej w okresie 14 dni od wysłania pierwszego Urzędowego Poświadczenia Doręczenia). W dniu 23 marca 2017 r. wystawione zostały przez Naczelnika M. Urzędu Skarbowego w K. na N. sp. z o.o. tytuły wykonawcze nr [...] [...], w których podstawę prawną obowiązku stanowiła decyzja z dnia 7 lutego 2017r. nr [...] Naczelnik M. Urzędu Skarbowego w K. na podstawie w/w tytułów wykonawczych wszczął egzekucję do majątku zobowiązanej N. sp. z o.o., w dniu 24 marca 2017 r., poprzez zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego w R. S.A., (zawiadomienie o zajęciu z dnia 23 marca 2017 r.). W dniu 27 marca.2017 r. zobowiązanej zostały doręczone odpisy w/w tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności. Z zastosowanego środka egzekucyjnego w R. S.A., w dniu 27 marca 2017 r. organ egzekucyjny uzyskał kwotę 2.045,04 zł, która w całości została zaliczona na poczet kosztów egzekucyjnych. N. sp. z o.o., działając przez pełnomocnika, pismem z dnia 3 kwietnia .2017 r., złożyła zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne, wymienione w art. 33 § 1 pkt 1, 3, 6, 7 i 10 upea. W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł nieistnienie obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1) poprzez to, iż kwestionował prawidłowość naliczenia odsetek, ujętych w tytułach wykonawczych, których wysokość, w jego ocenie nie uwzględnia przerwy w ich naliczaniu, wynikającej z dyspozycji zawartej wart. 54 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Zobowiązana podnosiła, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. nie została wydana w terminie 2 miesięcy (termin był wydłużany w trybie art. 140 ustawy Ordynacja podatkowa), a zatem termin ustawowy załatwienia sprawy, został w sposób znaczący przekroczony, a to powinno znaleźć odzwierciedlenie w ustaleniu okresów, za które należne są odsetki. Pełnomocnik ponadto złożył zarzut określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia (art. 33 § 1 pkt 3 upea). Pełnomocnik podnosił, że obowiązek zapłaty odsetek został wskazany w tytułach wykonawczych, pomimo, iż obowiązku zapłaty odsetek nie orzeczono w decyzji ostatecznej. Kolejnym zarzutem był zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej z art. 33§1 pkt 6 upea, Pełnomocnik stwierdził, że nie została mu doręczona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 7 lutego 2017 r., a tym samym jest to decyzja nieistniejąca , nie mająca bytu prawnego. Pełnomocnik twierdził, że decyzja ta nie została mu udostępniona w taki sposób, aby mógł zapoznać się z jej treścią. Pełnomocnik stwierdził , że dopiero po doręczeniu tytułów wykonawczych i zajęć, zapoznał się z treścią decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 7 lutego 2017 r. Odnośnie zarzutu braku doręczenia zobowiązanemu upomnienia, pełnomocnik podnosił w uzasadnieniu, że został naruszony art. 15 § 1 upea. Ponadto pełnomocnik zarzucił, że tytuły wykonawcze nie spełniają wymogów art. 27 § 1 upea, w tym tytuły nie zawierają daty doręczenia upomnienia, a jeżeli doręczenie upomnienia nie było wymagane, podstawy prawnej braku tego obowiązku. W związku z wniesionymi zarzutami, Naczelnik M. Urzędu Skarbowego w K. na podstawie art. 35 § 1 upea, postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2017r., nr[...], zawiesił prowadzone postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów, a następnie w dniu 17 maja 2017 r. wydał postanowienie nr [...], w którym uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione. Postanowienie powyższe doręczono pełnomocnikowi zobowiązanej w dniu 23 maja 2017 r. Organ egzekucyjny w uzasadnieniu postanowienia obszernie ustosunkował się do zgłoszonych zarzutów do postępowania egzekucyjnego. Pełnomocnik na powyższe postanowienie, pismem z dnia 29 maja 2017 r. wniósł zażalenie podnosząc, iż nastąpiło naruszenie: 1. przepisów postępowania, tj. art. 7 kpa w zw. z art. 77 § l kpa w zw. z art. 80 kpa w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w celu wykazania skutecznego doręczenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 lutego 2017r.,podczas gdy skarżący kwestionował fakt doręczenia mu ww. decyzji; 2. prawa materialnego tj. art. 54 § 1 pkt 3 oraz 7 Ordynacji podatkowej, poprzez naliczenie odsetek za okresy, za które z mocy ustawy nie powinny być naliczane, co doprowadziło do błędnego określenia kwoty egzekwowanej należności; 3. przepisów postępowania tj. art. 27 § 1 pkt 12 u.p.e.a., poprzez brak wskazania podstawy prawnej obowiązku uprzedniego doręczenia upomnienia skarżącemu w tytule wykonawczym, co powoduje, że tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów wskazanych w u.p.e.a.". Wskazując na brak doręczenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 7 lutego 2017 r. przed wystawieniem tytułów wykonawczych, pełnomocnik podniósł, że nie wiedział o jej istnieniu, a tym samym nie mógł jej zaskarżyć. Pełnomocnik zobowiązanego wskazał również na występujące w jego ocenie nieprawidłowości w funkcjonowaniu systemu [...] i zażądał powołanie go jako świadka w celu wykazania tych nieprawidłowości. Organ egzekucyjny na wniosek wierzyciela, postanowieniem z dnia 9 czerwca 2017r.nr[...] podjął zawieszone postępowanie egzekucyjne. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., po rozpatrzeniu powyższego zażalenia na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art.144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017r. poz. 1257) oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1, art. 33 § 1 ustawy z dnia 17czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U .z 2017r. poz.1201- dalej upea), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy w pierwszym rzędzie przywołał treść art. 33 § 1, art. 34 § 1 upea , a także uchwały NSA z dnia 25 czerwca 2007 r. sygn. akt I FPS 4/06 , a następnie przedstawił swoje stanowisko w odniesieniu do zgłoszonych zarzutów na postępowanie egzekucyjne, wskazując, dlaczego są one nieuzasadnione. I tak, odnosząc się do zarzutu dotyczącego ujęcia w tytułach wykonawczych odsetek za zwłokę, naliczonych bez uwzględnienia przerwy w ich naliczaniu wynikającej z dyspozycji zawartej w art. 54 § 1 pkt 3 O.p., z racji tego, że termin ustawowy załatwienia sprawy przez organ drugiej instancji, został przekroczony, organ odwoławczy stwierdził, że odsetki zostały naliczone prawidłowo. Termin zakończenia postępowania odwoławczego w sprawie wysokości zobowiązań podatkowych N. sp. z o.o. w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2013 r. przypadał na dzień 10 października 2016r.(zawiadomienie z dnia 7 października 2016r. nr [...] Dyrektora Izby Skarbowej w K. o niezałatwieniu sprawy w terminie). Po tym dniu, zgodnie z art. 54 § 1 pkt 3 ustawy O.p. odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych nie były naliczone, aż do dnia doręczenia decyzji. W zaskarżonym postanowieniu organ egzekucyjny przedstawił (w formie tabeli) sposób naliczenia odsetek za zwłokę, które zostały ujęte w tytułach wykonawczych. W wyliczeniach tych uwzględniono okres, za który zgodnie z prawem odsetki nie powinny być naliczone. Natomiast odpowiadając na argument pełnomocnika podniesiony w zażaleniu, iż odsetki za zwłokę nie powinny być naliczane także za okres postępowania kontrolnego prowadzonego do N. sp. z o.o., organ odwoławczy zauważył, że art. 54 § 1 O.p. nie przewiduje możliwości nienaliczania odsetek w trakcie prowadzenia tego rodzaju postępowania. Ponadto wskazał, iż postępowanie kontrolne prowadzone jest na podstawie przepisów znajdujących się dziale VI Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do drugiego z zarzutów, dotyczącego obowiązku zapłaty odsetek pomimo, iż nie orzeczono ich w decyzjach (przesłanka z art. 33 § 1 pkt 3 upea), organ odwoławczy stwierdził , że ten zarzut jest nieuzasadniony. Zgodnie bowiem z art. 21 § 3 i art. 53 § 3 O.p. organ podatkowy nie ma obowiązku określania w decyzji ani zaległości podatkowej, ani odsetek za zwłokę. Określa jedynie wysokość zobowiązania podatkowego. Odnosząc się do trzeciego z zarzutów, co do braku doręczenia pełnomocnikowi N. sp. z o.o. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 7 lutego 2017 r., a więc przesłanki niedopuszczalności egzekucji, organ odwoławczy stwierdził, , iż zarzut ten jest także nieuzasadniony. Organ wskazał, iż decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 7 lutego 2017r. [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji została wydana w formie dokumentu elektronicznego. Zgodnie z Urzędowym Poświadczeniem Doręczenia-Identyfikator Poświadczenia: [...], decyzja ta została doręczona w dniu 22 lutego 2017r., adresatowi B. W., który występował przed organem drugiej instancji jako pełnomocnik "N. " sp. z o.o. (dokument został doręczony w trybie zastępczym art. 152a § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, gdyż adresat nie odebrał przesyłki elektronicznej w okresie14dni od wysłania pierwszego UPD). W ocenie organu odwoławczego doszło do skutecznego doręczenia przedmiotowej decyzji w trybie art.152a § 1 Ordynacji podatkowej. Niewątpliwie konieczność spełnienia warunków określonych w tym przepisie obejmuje obowiązek wykazania przez organ podatkowy, że zostały spełnione wymogi odnoszące się do dwukrotnego zawiadomienia o możliwości odbioru dokumentu elektronicznego z odpowiednimi informacjami i pouczeniami, ale w niniejszej sprawie organ podatkowy przedstawił dokumenty, z których wynika, że stosowne zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki elektronicznej wystosowano dwukrotnie na wskazany adres poczty elektronicznej pełnomocnika spółki. Ponadto z uzyskanej, przez pracownika organu egzekucyjnego, informacji w centrum pomocy użytkowników [...] w Centralnym Ośrodku Informatyki wynika, że w przypadku wystąpienia awarii w systemie [...], użytkownik w trakcie wysyłania pisma otrzymałby w tym zakresie stosowny komunikat. Istnieje również możliwość potwierdzenia tych danych przez użytkownika, za pomocą odpowiedniego formularza kontaktowego. Z uwagi na powyższe okoliczności, zd. organu, nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja pełnomocnika o braku doręczenia zawiadomienia i tym samym braku skutecznego doręczenia decyzji. Argumentacja ta opiera się bowiem na przypuszczeniach. Ustosunkowując się do żądania pełnomocnika w sprawie powołania go na świadka na okoliczność, że decyzja nie była dostępna na portalu [...], organ odwoławczy wskazał, że w aktach sprawy są dokumenty (Urzędowe Poświadczenie Doręczenia - Identyfikator Poświadczenia: [...]) poświadczające wysłanie drogą elektroniczną spornej decyzji do pełnomocnika jako adresata. W tej zaś sytuacji konieczne odrębne powołanie pełnomocnika spółki na świadka nie jest konieczne. Jednocześnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. zauważył, że pełnomocnik zgodnie z art. 10 § 1 Kpa, miał prawo do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a więc mógł również z własnej inicjatywy składać stosowne wyjaśnienia. Odpowiadając na zarzut podniesiony przez pełnomocnika, dotyczącym braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu, upomnienia organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z § 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 2014r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 131) postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia, w przypadkach, gdy egzekucja dotyczy należności pieniężnych, których obowiązek powstaje z mocy prawa, a wysokość tych należności została określona w ostatecznym orzeczeniu. Z powyższych regulacji prawnych wynika , że przesłanie upomnienia wymagane byłoby wtedy, gdy przepis szczególny nie wyłączał tego obowiązku w odniesieniu do określonego rodzaju należności pieniężnych. Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 7 lutego 2017r. nr [...] posiada walor decyzji ostatecznej, jak również mieści się w katalogu decyzji określających wysokość należności podatkowych. Biorąc powyższe pod uwagę zarzut braku doręczenia zobowiązanemu upomnienia należało uznać jako nieuzasadniony. Odpowiadając na zarzut z art. 33 § 1 pkt 10 upea dotyczący naruszenia w tytułach wykonawczych wymogów określonych wart. 27 upea, organ odwoławczy stwierdził, że art. 27 pkt 3 upea podaje, iż tytuł wykonawczy powinien zawierać m.in. podstawę prawną podlegającego egzekucji obowiązku. W rzeczonym przypadku formularz tytułu, wymaga ogólnego wskazania podstawy prawnej ("aktu normatywnego"). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 marca 2013r.,sygn.akt II OSK 2431/11: "Przepis art.27 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji określa elementy, które powinien zawierać każdy tytuł wykonawczy, m.in. wskazanie podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku. Wskazanie podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku oznacza podanie aktu prawnego, gdy podstawą egzekucji jest przepis z którego wprost wynikają określone obowiązki lub w przypadku, gdy egzekwowany obowiązek wynika z decyzji administracyjnej - koniecznym jest w tytule wykonawczym powołanie tej decyzji. Wskazanie podstawy prawnej obowiązku należy zatem rozumieć w ten sposób, że chodzi tu o podanie aktu prawnego, na podstawie którego wydano decyzję lub też wystarczające jest powołanie samej decyzji". Co do zarzutu naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7 Kpa w zw. z art. 77 § 1 Kpa w zw. z art. 80 Kpa oraz w zw. z art. 18 upea organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie była analiza stanu faktycznego dotyczącego występowania zasadności zarzutów egzekucyjnych. Stosownie do postanowień art. 77 § 1 w związku z art. 80 Kpa, organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. przeanalizował dogłębnie zaskarżone postanowienie, badając wydane przez organ egzekucyjny rozstrzygnięcia. Analiza powyższa wykazała, że wydane w/w postanowienie przez organ egzekucyjny nie wykazało zasadności żadnego zarzutu z art. 33 § 1 upea, na które powoływał się pełnomocnik. Organ odwoławczy przeanalizował dogłębnie posiadany materiał dowodowy, co jest zgodne z art.80 Kpa. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy stwierdził , że zarzut naruszenia art. 7 Kpa zawarty w zażaleniu, jest bezzasadny, gdyż organ odwoławczy kierował się zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 Kpa). Przepis ten stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli. Postępowanie egzekucyjne prowadzone do strony było jawne, tzn. mogła ona na każdym etapie postępowania zapoznać się z jego stanem i zgłaszać wnioski i wyjaśnienia. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie N. powyższemu postanowieniu zarzuciła: 1.naruszenie przepisów postepowania tj. art. 7 Kpa w zw. z art. 77 § 1 Kpa w zw. z art. 80 Kpa w zw. z art. 18 upea poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w celu wykazania skutecznego doręczenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 lutego 2017 r., podczas gdy skarżący kwestionował fakt doręczenia mu w/w decyzji, 2.naruszenie przepisów postepowania tj. ar.136 Kpa w zw. z art. 78 § 1 Kpa w zw. z aryt. 140 Kpa w zw. z art. 18 upea poprzez nieprzeprowadzenie zawnioskowanego przez skarżącego dowodu z przesłuchania świadka, podczas gdy przedmiotem dowodu była okoliczność mająca istotne znaczenie dla sprawy, 3.naruszenie art. 15 Kpa w zw. z art. 18 upea poprzez rozstrzygnięcie sprawy jedynie w oparciu o kontrolę postanowienia organu I instancji, podczas gdy organ odwoławczy zobowiązany był do ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy, a ponadto brak odniesienia się do zarzutów skarżącego podniesionych w zażaleniu, 4.naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 54 § 1 pkt 3 oraz 7 Ordynacji podatkowej poprzez naliczenie odsetek za okresy, za które odsetki z mocy ustawy nie powinny być naliczane, co doprowadziło do błędnego określenia kwoty egzekwowanej należności, 5.naruszenie przepisów postępowania tj. art. 27 § 1 pkt 12 upea poprzez brak wskazania podstawy prawnej braku obowiązku uprzedniego doręczenia upomnienia skarżącemu w tytule wykonawczym, co powoduje, że tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów wskazanych w ustawie o egzekucji w administracji. Mając na uwadze powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postepowania egzekucyjnego oraz uchylenie wszelkich dokonanych zajęć, w szczególności zajęć wierzytelności z rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych z dnia 23 marca 2017 r. w R. S.A. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie i przytoczył ponownie argumenty uprzednio zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.- dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. , naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kpa lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sprawa niniejsza rozpoznana została w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia. Stosownie do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a. - sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów. W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone postanowienie w pełni odpowiada prawu. W przedmiotowej sprawie istota sprawy sprowadza się do zbadania legalności działania organów egzekucyjnych, tj. oceny zasadności zarzutów wywiedzionych przez stronę skarżącą na prowadzone wobec niej postępowanie egzekucyjne, którego podstawą była ostateczna decyzja organu II instancji z dnia 7 lutego 2017 r. nr [...] . Zd. strony skarżącej, decyzja ta nie została jej skutecznie doręczona w czym skarżący dopatruje się zasadności zarzutu z art. 33 § 1 pkt 6 upea w postaci wydania tytułu wykonawczego, bez uprzedniego doręczenia decyzji ostatecznej w sprawie. Tu należy wskazać, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 7 lutego 2017r. [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji została wydana w formie dokumentu elektronicznego. Zgodnie zaś z Urzędowym Poświadczeniem Doręczenia-Identyfikator Poświadczenia: [...], decyzja ta została doręczona w dniu 22 lutego 2017r., adresatowi B. W., który występował przed organem odwoławczym, jako pełnomocnik strony skarżącej. Organ stwierdził, że dokument ten został doręczony w trybie zastępczym art. 152a § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, gdyż adresat nie odebrał przesyłki elektronicznej w okresie 14 dni od wysłania pierwszego UPD. Zd. Sądu, stanowisko organu co do skuteczności doręczenia wskazanej decyzji jest uprawnione. W istocie bowiem doszło do skutecznego doręczenia przedmiotowej decyzji w trybie art.152a § 1 Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy dysponuje dokumentami, z których wynika, że stosowne zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki elektronicznej wystosowano dwukrotnie na wskazany adres poczty elektronicznej pełnomocnika spółki. Organ dysponuje także informacją z centrum pomocy użytkowników [...] w Centralnym Ośrodku Informatyki , z której wynika, że w przypadku wystąpienia awarii w systemie [...], użytkownik w trakcie wysyłania pisma otrzymałby w tym zakresie stosowny komunikat; istnieje również możliwość potwierdzenia tych danych przez użytkownika, za pomocą odpowiedniego formularza kontaktowego. W tym stanie rzeczy argumentacja o braku doręczenia zawiadomienia i tym samym braku skutecznego doręczenia decyzji jawi się jako nieprzekonywująca i nieuprawniona. W tej też sytuacji , skoro organ miał dokumenty tj. Urzędowe Poświadczenie Doręczenia - Identyfikator Poświadczenia: [...]) poświadczające wysłanie drogą elektroniczną spornej decyzji do pełnomocnika jako adresata to odrębne powołanie pełnomocnika spółki na świadka na okoliczność, że decyzja nie była dostępna na portalu [...], było nieuzasadnione. Argumentacja skargi, zmierzająca do podważenia rzetelności wskazanych dokumentów jest dla Sądu nieprzekonywująca. Z przytoczonych wyżej względów Sąd uznał zarzuty objęte pkt 1) i 2) skargi za nieuzasadnione. Odnosząc się do zarzutu skargi, co do naliczenia odsetek za okresy za które odsetki z mocy ustawy nie powinny być naliczone, wskazać należy , że stosownie do treści art. 54 § 1 Ordynacji podatkowej odsetek za zwłokę nie nalicza się: 1)za okres zabezpieczenia, od zabezpieczonej kwoty zobowiązania, jeżeli objęte zabezpieczeniem środki pieniężne, w tym kwoty uzyskane ze sprzedaży objętych zabezpieczeniem rzeczy lub praw, zostały zaliczone na poczet zaległości podatkowych; 2)za okres od dnia następnego po upływie terminu, o którym mowa w art. 227 § 1, do dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy; 3)za okres od dnia następnego po upływie terminu, o którym mowa w art. 139 § 3, do dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego, jeżeli decyzja organu odwoławczego nie została wydana w terminie, o którym mowa w art. 139 § 3; 4)w przypadku zawieszenia postępowania z urzędu - od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania do dnia doręczenia postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania; 5)jeżeli wysokość odsetek nie przekraczałaby trzykrotności wartości opłaty pobieranej przez operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe za traktowanie przesyłki listowej jako przesyłki poleconej; 6)(uchylony); 7)za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania; 7a)za okres od dnia następnego po upływie dwóch lat od dnia złożenia deklaracji, od zaległości związanych z popełnionymi w deklaracji błędami rachunkowymi lub oczywistymi omyłkami, jeżeli w tym okresie nie zostały one ujawnione przez organ podatkowy; 8)w zakresie przewidzianym w odrębnych ustawach. Przepis ten formułuje katalog przypadków, w którym nie nalicza się odsetek za zwłokę i jest to katalog zamknięty. W treści przytoczonego wyżej przepisu nie został wymieniony okres trwania kontroli podatkowej jako ten w stosunku do którego należałoby zastosować przerwę w naliczaniu odsetek. Niedopuszczalna zatem jest prezentowana przez stronę skarżącą rozszerzająca wykładnia tego przepisu, co oznacza , że przy obliczaniu terminu , o którym mowa w art. 54 § 1 pkt 7 O.p. nie można łączyć terminów trwania postępowania kontrolnego. Za organem odwoławczym Sąd stwierdził, że odsetki zostały naliczone prawidłowo. Sposób naliczenia odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych został przedstawiony przez organ egzekucyjny w stosownej tabeli od dnia terminu ich płatności do dnia 23 marca 2017 r. tj. dnia wystawienia tytułów wykonawczych . Analiza wysokości odsetek przedstawionych w tabeli wskazuje, że przy obliczeniu odsetek uwzględniona została przerwa w ich naliczeniu od dnia 11 października 2016 r. do 22 lutego 2017 r. Termin zakończenia postępowania odwoławczego w sprawie wysokości zobowiązań podatkowych "N. " sp. z o.o. w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2013 r. przypadał na dzień 10 października 2016r. (zawiadomienie z dnia 7 października 2016r. nr [...] Dyrektora Izby Skarbowej w K. o niezałatwieniu sprawy w terminie), zatem po tym dniu, zgodnie z pkt 3 cyt. wyżej przepisu odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych nie były naliczone, aż do dnia doręczenia decyzji. We wskazanych wyliczeniach, zd. Sądu, uwzględnione zostały przesłanki wynikające z art. 54§ 1 pkt 7 O.p., bowiem z informacji znajdujących się w aktach sprawy wynika, że postępowanie podatkowe wszczęte w dniu 23 grudnia 2015 r. zostało zakończone w dniu 24 czerwca 2016 r. , zatem z przekroczeniem ustawowego terminu, bowiem termin ten wydłużył się o 125 dni z powodu podjęcia działania organu, które było spowodowane czynnościami na które nie miał wpływu. Nie można także uznać za zasadny zarzutu naruszenia art. 27 § 1 pkt 12 upea. Zgodnie z treścią tego przepisu tytuł wykonawczy zawiera datę doręczenia upomnienia, a jeżeli doręczenie upomnienia nie było wymagane, podstawę prawną braku tego obowiązku. Zatem w przedmiotowych tytułach wykonawczych koniecznym było podanie ogólnej podstawy prawnej braku tego obowiązku i wystarczyło więc podanie jedynie aktu prawnego, obowiązującego na dzień wystawienia tytułów. We wszystkich tytułach wykonawczych , na podstawie których zostało wszczęte nin. postępowanie egzekucyjne wskazano rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 r. (DZ.U. z dnia 31.10 2014 r. poz. 1494), a zatem warunek określony wskazanym przepisem został spełniony. Racje ma strona skarżąca , że organ odwoławczy nie rozpatrzył tego zarzutu , a zarzut z art. 33 § 1 pkt 10 upea w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 upea , ale , zd. Sądu , uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi Sąd stwierdził, iż wbrew stanowisku strony skarżącej organ odwoławczy przeprowadził wnikliwe i wyczerpujące postępowanie , dochowując stosownych jego reguł. Nie deprecjonuje tego postępowania to, że organ odwoławczy oparł się na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem I instancji. Organ odwoławczy może na żądanie strony lub z urzędu przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie , gdy uzna to za konieczne. W okolicznościach nin. sprawy taka konieczność nie zachodziła. Nadto treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia prowadzi do wniosku, iż organ odwoławczy merytorycznie rozpoznał sprawę, nie poprzestając na kontroli postanowienia organu I instancji. Mając powyższe na uwadze, uznając wszystkie zarzuty skargi za nieuzasadnione. Sąd na zasadzie art. 150 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.